Paul Thigpen, teolog i konwertyta związany z EWTN, zmarł 24 lutego 2026 roku w wieku 71 lat. Jego pisma, w tym książka o możliwości inteligentnego życia pozaziemskiego w kontekście wiary katolickiej, odzwierciedlają modernistyczne odstępstwo od integralnej doktryny Kościoła sprzed soboru Watykańskiego II.
Śmierć teologa Paul Thigpena: modernistyczna spuścizna
Portal EWTN News ogłosił śmierć Paula Thigpena, teologa i konwertyty, który przez lata pisał o życiu pozaziemskim w kontekście wiary katolickiej. Jego odejście to okazja do oceny jego dorobku przez pryzmat niezmiennej doktryny Kościoła sprzed soboru Watykańskiego II. Artykuł żałobny, pełen pochwał za „intellectual clarity” i „faithful witness”, ukrywa głębokie błędy teologiczne, które Thigpen promował.
Naturalistyczne spekulacje o istnieniu pozaziemskim
Thigpen, autor książki Extraterrestrial Intelligence and the Catholic Faith: Are We Alone in the Universe with God and the Angels?, otwierał drzwi do spekulacji, które podważają centralność Odkupienia i wyjątkowość człowieka. Kościół katolicki, nauczany przez Piusa IX w Syllabus of Errors, potępił pogląd, że „każdy człowiek jest wolny wyznawać jakąkolwiek religię” (punkt 15), co prowadzi do indyferentyzmu i ekumenizmu. Badanie Thigpena nad ET, choć wydaje się naukowe, w rzeczywistości relatywizuje wyjątkowość ludzkości i konieczność wcielenia Chrystusa.
Thigpen pisał w 2024 roku, że debata o inteligentnym życiu pozaziemskim „sięga co najmniej 26 wieków” i obejmuje ojców Kościoła, teologów, papieży i świętych. To stwierdzenie jest mylące, gdyż żaden ojciec Kościoła ani święty nie potwierdził istnienia ET. Św. Tomasz z Akwinu w Sumie Teologicznej rozważał możliwość innych światów, ale podkreślał, że Odkupienie tylko przez Chrystusa dotyczy wyłącznie ludzi. Thigpen przemilcza tę kluczową różnicę, sugerując, że inne istoty mogłyby mieć własną drogę do zbawienia, co jest blisko herezji.
Encyklika Piusa XI Quas Primas naucza, że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” (punkt 28), ale nie mówi o istotach pozaziemskich. Rozszerzanie tego królestwa na hipotetyczne cywilizacje jest heretyckim skokiem, który umniejsza uniwersalność krzyża Chrystusa i prowadzi do kosmocentryzmu, sprzecznego z antropocentryzmem wcielenia.
Język gloryfikacji ludzkiego rozumu
Artykuł w EWTN używa sformułowań jak „intellectual clarity” i „wondrous question”, co gloryfikuje ludzki rozum nad wiarę. Pius X w Lamentabili sane exitu potępił błąd, że „rozum ludzki, bez odniesienia do Boga, jest jedynym sędzią prawdy i fałszu” (punkt 3). Thigpen, choć nie wyraźnie tak mówi, swoim podejściem do ET promuje naturalizm, gdzie nauka ma pierwszeństwo przed objawieniem, co jest typowe dla modernizmu.
Jego konwersja z ateizmu przez doświadczenie „potężnych, złych nie-ludzkich inteligencji” (jak powiedział w 2016) jest niebezpieczna, gdyż nadmierny nacisk na demoniczne zjawiska może prowadzić do przesady i zaniedbania łaski. Lamentabili ostrzega przed „pogonią za nowościami w badaniach podstaw rzeczy” (punkt 1), co Thigpen robi, spekulując o kosmosie zamiast trzymać się niezmiennej Tradycji.
Odrzucenie niezmiennego nauczania o wyjątkowości człowieka
Kościół zawsze nauczał, że człowiek jest stworzony na obraz Boga, a Chrystus stał się człowiekiem, aby odkupić ludzkość. Istnienie innych inteligentnych ras podważałoby dogmat o wcieleniu i uniwersalności Odkupienia. Thigpen, nie krytykując tej idei, otwiera drogę do herezji, jaką jest modernizm – synteza wszystkich błędów potępiona przez Piusa X w Pascendi Dominici gregis i Lamentabili.
Syllabus of Errors w punkcie 77 mówi, że „nie jest już pożądane, aby religia katolicka była jedyną religią państwa” – to indyferentyzm, który prowadzi do ekumenizmu. Thigpen, badając ET, nieświadomie wspiera ten błąd, sugerując, że inne istoty mogą mieć własną „religię” lub drogi do zbawienia, co jest blisko potępionego w punkcie 16: „Człowiek może, w wyznawaniu jakiejkolwiek religii, znaleźć drogę do zbawienia wiecznego”.
Symptomat modernizmu w pismach Thigpena
Thigpen reprezentuje typowego posoborowego teologa: konwertytę, który pisał wiele książek, ale bez głębokiego zakorzenienia w tradycji. Jego „Manual for Spiritual Warfare” może zawierać elementy psychologizmu, odchodzące od ascetyki Ojców Kościoła. Lamentabili w punkcie 46 mówi, że „wczesny Kościół nie miał pojęcia chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza” – to podważenie sakramentu spowiedzi, co Thigpen mógł nieświadomie robić, redukując walkę duchową do technik, a nie do łaski.
Jego związek z EWTN, siecią promującą modernistów, dodatkowo obciąża jego spuściznę. EWTN od lat propaguje heretyków jak John Henry Newman czy „świętych” posoborowych, co jest potępiane w Syllabus of Errors (punkt 18: „Protestantyzm to inna forma tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej”). Thigpen, będąc częstym gościem EWTN, legitymizował tę sekcję.
Konkluzja: odrzucenie modernistycznego dziedzictwa
Paul Thigpen, mimo pozornej pobożności, wprowadzał nowinki, które są sprzeczne z integralną wiarą katolicką. Jego spekulacje o ET, język gloryfikujący rozum i powiązania z posoborowymi mediami czynią go częścią apostazji. Wierni powinni odrzucić jego pisma i wrócić do niezmiennego Magisterium sprzed 1958 roku, tak jak naucza Pius X w Pascendi Dominici gregis i Lamentabili.
Prawdziwa walka duchowa opiera się na wierności Tradycji, nie na kosmicznych spekulacjach. Królestwo Chrystusa, jak podkreśla Pius XI w Quas Primas, jest duchowe i obejmuje tylko ludzi, którzy przez wiarę i chrzest należą do Kościoła. Thigpen, nie podkreślając tego, wprowadzał błąd, który prowadzi do relatywizmu i odrzucenia niezmiennej prawdy.
Za artykułem:
Paul Thigpen, theologian who explored ‘wondrous’ question of extraterrestrial life, dies at 71 (ewtnnews.com)
Data artykułu: 25.02.2026
