Portal EWTN News (23 lutego 2026) relacjonuje spotkanie biskupa Earl Fernandes z Columbus (Ohio) z ukraińskim biskupem Pavlo Honcharuk i księdzem Wojciechem Stasiewiczem podczas New York Encounter. Fernandes nazywa ich „dwoma żyjącymi świętymi” i chwali ich „świadectwo wiary” w czasie wojny. Artykuł ukazuje współczesną duchowość posoborową: emocjonalizm, redukcję wiary do humanitarnego działania, milczenie o Królestwie Chrystusa i akceptację fałszywej eklezjologii.
Emocjonalna retoryka zastępująca doktrynę
Portal cytuje biskupa Fernandes: „Chciałem wyciągnąć rękę i po prostu go dotknąć, żeby być świętszym”. To objawienie fundamentalnej pomyłki teologicznej. Świętość nie pochodzi od emocjonalnego wrażenia ani od dotyku z „współczesnym męczennikiem”. Świętość jest donum Dei, łaską uzyskaną przez uczestnictwo w Mszy Świętej, życie w stanie łaski i praktykę cnót teologicznych. Fernandes, będąc częścią sekty posoborowej, nie może przekazać ani otrzymać prawdziwej świętości, ponieważ jego „biskupstwo” i „kapłaństwo” są wątpliwe, a sam system odrzuca niezmienną wiarę. Jego emocje są przeżyciem subiektywnym, nie zaś dowodem na obecność Boga. Prawdziwy biskup, jak nauczał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis, musi być „żelaznym tarczodzierżącym” wiary, a nie wrażliwym na „żywych świętych” z Kościoła schizmatycznego.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Artykuł gloryfikuje pracę Caritas-Spes w Kharkiv-Zaporizhii. Fernandes podkreśla: „Widzę, jak wiara jest faktycznie żyta” przez ukraińskich katolików, którzy „przekształcili każdą parafię w centrum Caritas”. To klasyczny błąd modernizmu potępiony przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 39-43): sakramenty i hierarchia są traktowane jako „sposób wyjaśnienia i etap ewolucji świadomości chrześcijańskiej”, a nie jako niezbędne środki zbawienia. Kościół nie jest organizacją humanitarną. Jego głównym celem jest „zbawienie dusz”, jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Chrystusa … przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”. Redukcja Kościoła do pomocy materialnej jest apostazją, o której pisał Pius IX w Syllabus Errorum (błąd 40): „Nauka Kościoła Katolickiego jest wrogiem dobrobytowi i interesom społeczeństwa”. Prawdziwa pomoc materialna wynika z wiary i prowadzi do zbawienia, nie zaś zastępuje ewangelizację.
Ekumeniczna niewiedza i milczenie o herezji
Fernandes nie kwestionuje przynależności biskupa Honcharuk do Greckokatolickiego Kościoła Ukraińskiego, który jest w pełnej komunii z Rzymem po 1958 roku i przyjął wszystkie nowości soborowe. To Kościół, który – jak wykazał Pius IX w Syllabus Errorum (błąd 77) – nie może być uznany za jedyny religijny w państwie, a jego „dialog” z prawosławiem prowadzi do relatywizmu. Fernandes chwali, że Honcharuk „skupia swoje przesłanie na Chrystusie”, ale nie pyta, jakiego Chrystusa? Chrystusa Ewangelii czy Chrystusa ekumenicznego buntu przeciwko niezmiennej wierze? Milczy też o fundamentalnej różnicy między katolicyzmem a prawosławiem: o papieskim prymacie, o definicjach dogmatycznych Soborów Nicejskiego i Chalcedońskiego. To milczenie jest przestępstwem przeciwko jedności Kościoła, o której pisał św. Pius X w Lamentabili sane exitu (propozycja 56): „Kościół jest wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych”. Prawdziwy biskup miałby odrzucić ekumenizm jako herezję.
Fałszywe „święctwo” i demoralizacja wiernych
Nazywanie współczesnych duchownych „żywymi świętymi” jest bluźnierstwem i herezją. Święci są kanonizowani tylko przez prawdziwego papieża, a kanonizacje po 1958 roku są nieważne, ponieważ usurpatorzy nie mieli władzy. Nawet gdyby Honcharuk był osobą cnotliwą, to nie może być „świętym” w sensie kościelnym, ponieważ jego biskupstwo pochodzi od uzurpatorów. Fernandes, nazywając go „świętym”, wprowadza w błąd wiernych i podważa naukę o kanonizacjach. To bezpośrednie naruszenie dekredu Piusa X: „Kościół … potępia i odrzuca następujące zdania … 8. Należy uważać za wolnych od wszelkiej winy tych, którzy nie liczą się z potępieniami Świętej Kongregacji Indeksu” (Lamentabili sane exitu). Nazywanie kogoś „świętym” bez autorytetu Kościoła jest formą herezji.
Brak nauczania o Królestwie Chrystusa i prawach Bożych
Artykuł całkowicie pomija kluczową doktrynę o Królestwie Chrystusa, o której pisał Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Chrystusa … przede wszystkim duchowe … ale nie odmawia się Mu władzy nad sprawami doczesnymi”. Fernandes nie mówi, że Chrystus jest Królem narodów, że państwa muszą uznawać Jego prawo, że laicyzm jest zbrodnią. Wręcz przeciwnie: gloryfikuje „wspólnotę” (Communion and Liberation), która jest organizacją laicką, podważającą hierarchię. To jest dokładnie błąd 77 z Syllabus Errorum: „W obecnych czasach nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwową”. Prawdziwy biskup miałby ogłosić: „Chrystus jest Królem, a wszelkie prawa człowieka, które sprzeczne są z Prawem Bożym, są nieważne”.
Mistyczne przeświadczenie zamiast wiary objawionej
Fernandes mówi o „wspólnocie”, o „wrażeniu”, o „pobudzeniu do wyższych rzeczy”. To język mistycyzmu subiektywnego, potępiony przez Piusa X jako modernistyczny błąd (propozycja 20 w Lamentabili sane exitu): „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga”. Wiara katolicka jest obiektywna, oparta na Pismie Świętym i Tradycji, a nie na „doświadczeniu” czy „wrażeniu”. Fernandes nie cytuje Pisma Świętego, nie odwołuje się do dogmatów. Jego „wiara” to emocje, a nie przyjęcie objawionych prawd. To symptom głębokiej apostazji, o której pisał Pius IX w Syllabus Errorum (błąd 15): „Każdy człowiek jest wolny, aby przyjąć i wyznać religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą”.
Wnioski: nowa ewangelizacja bez Ewangelii
Artykuł pokazuje całkowite bankructwo duchowości posoborowej. Zamiast nauczania o grzechu, sądzie ostatecznym, odkupieniu przez Krwią Chrystusa, mamy psychologię cierpienia i humanitarne działania. Zamiast wezwania do nawrócenia narodu i publicznego wyznania wiary – „wspólnotę” i „dialog”. To jest właśnie „synteza wszystkich błędów” modernizmu, potępiona przez Piusa X. Prawdziwy Kościół, jak nauczał Pius XI, „wzywa do szukania pokoju Chrystusowego w Królestwie Chrystusowym”. Artykuł nie wspomina o tym, że jedynym sposobem na pokój jest uznanie Chrystusa za Króla przez państwa i jednostki. Fernandes i Honcharuk są częścią systemu, który – jak wykazał Pius IX – „usunął Boga i Jezusa Chrystusa z praw i z państw”. Ich „świadectwo” jest tylko iluzją, bo nie prowadzi do zbawienia, tylko do zaangażowania w humanitaryzm bez Chrystusa.
Za artykułem:
‘In the midst of 2 living saints’: Ohio bishop reflects on witness of Ukraine clergy (ewtnnews.com)
Data artykułu: 23.02.2026
