Portal National Catholic Register informuje o entuzjastycznym poparciu, jakie „dyrektor” Watykańskiego Obserwatorium, „jezuita” Richard A. D’Souza, wyraził wobec misji księżycowej Artemis II, która wystartowała 1 kwietnia 2026 roku. W wywiadzie dla EWTN News, D’Souza określił program NASA mianem „wspaniałego rozwoju”, upatrując w nim szansy na rozwiązanie zagadek dotyczących pochodzenia Księżyca oraz stworzenie platformy dla eksperymentów naukowych wolnych od ziemskiego „zanieczyszczenia elektromagnetycznego”. Choć „astronom” wspomina o konieczności prowadzenia eksploracji dla „dobra wszystkich”, jego wypowiedź całkowicie pomija nadprzyrodzony sens stworzenia, sprowadzając rolę struktur okupujących Watykan do poziomu świeckiej agencji badawczej. Ten jaskrawy przykład naturalistycznego zaślepienia stanowi ostateczny dowód na to, że w strukturach posoborowych kult człowieka i jego technicznych osiągnięć definitywnie zastąpił adorację Boga Stwórcy.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Analiza faktograficzna doniesień o misji Artemis II ujawnia przerażający stopień sekularyzacji instytucji, które bezprawnie podają się za katolickie. „Ksiądz” Richard D’Souza, zasiadający w fotelu dyrektora instytucji zwanej „Watykańskim Obserwatorium”, wypowiada się nie jako duszpasterz czy teolog, lecz jako typowy pracownik naukowy opłacany z funduszy publicznych. Jego zachwyt nad „postępem technik naukowych” i nadzieja na „odpowiedzi o pochodzeniu Księżyca” są kalką narracji serwowanej przez świeckie media, pozbawioną jakiegokolwiek odniesienia do I rozdziału Księgi Rodzaju. Zamiast przypominać, że Księżyc jest „mniejszym światłem” (Rdz 1, 16) ustanowionym przez Boga dla pożytku człowieka i porządku liturgicznego, „jezuita” skupia się na „zanieczyszczeniu elektromagnetycznym”, co demaskuje jego całkowite zanurzenie w kategoriach doczesnych.
Warto zauważyć, że ta kosmiczna gorączka wybucha w momencie, gdy stolica chrześcijaństwa pozostaje pod okupacją uzurpatora Leona XIV (Roberta Prevosta), a duchowa ruina wiernych osiąga zenit. Fakt, że misja Artemis II jest „pierwszą załogową misją od ponad pół wieku”, zostaje wykorzystany przez modernistyczną propagandę do legitymizacji obecności sekty posoborowej w dyskursie „nowoczesności”. Jest to działanie systemowe, mające na celu ukrycie faktu, że Watykańskie Obserwatorium pod rządami jezuitów przestało być narzędziem apologii (obrony wiary), a stało się przyczółkiem dla naturalizmu, potępionego wielokrotnie przez prawowitych Namiestników Chrystusa, m.in. przez Piusa IX w encyklice Quanta cura.
Język technokracji jako symptom teologicznej zgnilizny
Warstwa językowa wywiadu z D’Souzą stanowi podręcznikowy przykład modernizmu, który św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907) określił jako „syntezę wszystkich herezji”. Słownictwo używane przez „dyrektora” – „rozwój”, „techniki naukowe”, „ochrona przed polem elektromagnetycznym”, „komercjalizacja” – jest całkowicie wyzute z sacrum. Nie ma tu mowy o Bożej Opatrzności, o majestacie Stwórcy objawiającym się w kosmosie (Coeli enarrant gloriam Dei – niebiosa głoszą chwałę Boga), czy o obowiązku podporządkowania wszelkiej wiedzy ludzkiej Prawdzie Objawionej. Język ten jest płaski, technokratyczny i skrajnie antropocentryczny, co świadczy o tym, że dla współczesnych „jezuitów” nauka nie jest już ancilla theologiae (służebnicą teologii), lecz jej bezwzględną panią.
Szczególnie uderzające jest sformułowanie o eksploracji kosmosu dla „dobra wszystkich”. W ustach prawdziwego katolika oznaczałoby to dobro dusz zmierzających do zbawienia, jednak w kontekście modernistycznym jest to jedynie mętny, masoński humanitaryzm. Moderniści, odrzucając naukę Piusa XI zawartą w encyklice Quas Primas o społecznym panowaniu Chrystusa Króla, próbują budować „powszechne braterstwo” oparte na wspólnych projektach technologicznych, takich jak loty na Księżyc. To odwrócenie pojęć sprawia, że „dobro” zostaje zredukowane do postępu materialnego, co jest jawnym pogwałceniem hierarchii bytów i celów ostatecznych człowieka.
Konfrontacja z niezmienną doktryną katolicką
Z perspektywy wiary katolickiej wyznawanej integralnie, postawa zaprezentowana przez D’Souzę jest formą apostazji ubranej w szaty naukowe. Sobór Watykański (1869-1870) w konstytucji dogmatycznej Dei Filius jasno nauczał o relacji między wiarą a rozumem: „Chociaż wiara jest ponad rozumem, to jednak nigdy nie może zaistnieć rzeczywista niezgodność między wiarą a rozumem, gdyż ten sam Bóg, który objawia tajemnice i wlewa wiarę, udzielił duszy ludzkiej światła rozumu”. Tymczasem „jezuici” z „neokościoła” traktują naukę jako sferę autonomiczną, która ma prawo korygować, a nawet zastępować prawdy wiary. Ich obsesyjne poszukiwanie „pochodzenia Księżyca” drogą empiryczną, przy jednoczesnym milczeniu o akcie stwórczym Boga, jest uleganiem błędowi racjonalizmu umiarkowanego, napiętnowanego w Syllabusie błędów Piusa IX (propozycja 9 i 14).
Leon XIII w encyklice Aeterni Patris przypominał, że wszelkie nauki powinny być uprawiane w świetle mądrości chrześcijańskiej. Ignorowanie tego nakazu przez „Watykańskie Obserwatorium” prowadzi do kuriozalnej sytuacji, w której „instytucja kościelna” staje się tubą propagandową dla laickich przedsięwzięć NASA. Zamiast głosić, że Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat nad całym wszechświatem, D’Souza i jemu podobni kolaboranci sekty posoborowej wolą debatować o „elektromagnetycznym ekranowaniu” dalekiej strony Księżyca. Jest to duchowe bankructwo, które odmawia Chrystusowi Jego królewskich praw nad nauką i techniką, spychając Go do sfery prywatnych odczuć religijnych, co jest istotą modernistycznej zarazy.
Artemis II jako owoc soborowej rewolucji i systemowej apostazji
Entuzjazm dla Artemis II jest nieodłącznym owocem soborowej rewolucji, która pod pozorem „otwarcia na świat” (aggiornamento) wpuściła do wnętrza struktur kościelnych ducha antychrześcijańskiego oświecenia. „Kościół Nowego Adwentu”, którego obecnym liderem jest uzurpator Leon XIV, nie potrafi już zaoferować ludzkości niczego poza afirmacją jej własnych, materialnych osiągnięć. To, co widzimy w komentarzach D’Souzy, to „religia kultu człowieka”, o której z nieskrywaną dumą mówił Paweł VI na zakończenie „sobóru”. W tej nowej „liturgii” start rakiety staje się ważniejszy od Najświętszej Ofiary, a dane z księżycowego łazika zastępują dogmaty wiary.
Należy z całą mocą podkreślić, że ta „paramasońska struktura” okupująca Watykan, popierając bezkrytycznie każdą formę naturalistycznego postępu, współuczestniczy w budowaniu wieży Babel naszych czasów. Milczenie o sądzie Bożym, o konieczności nawrócenia i o jedynej drodze zbawienia w Kościele Katolickim (Extra Ecclesiam nulla salus), przy jednoczesnym celebrowaniu lotów kosmicznych, jest aktem najwyższego okrucieństwa wobec dusz. „Jezuici”, niegdyś awangarda kontrreformacji, dziś pełnią rolę ideologicznych nadzorców w „globalnej wiosce”, dbając o to, by nauka nigdy nie przypomniała człowiekowi o jego stwórczej zależności od Boga. To nie jest Kościół Chrystusa, lecz ohyda spustoszenia w miejscu świętym, która pod maską „wielkiego rozwoju” prowadzi ludzkość ku całkowitemu zapomnieniu o wieczności.
Za artykułem:
Artemis II Moon Mission ‘a Great Development,’ Vatican Observatory Director Says (ncregister.com)
Data artykułu: 01.04.2026
