Portal „Tygodnik Powszechny” informuje o epidemii otyłości wśród uczniów i bezradności szkoły, która zamiast wychować do cnoty umiarkowania, uległa ideologii „ciałopozytywności” i farmakologii. Artykuł ujawnia, że w wachlarzu od zwolnień z wuefu po „ozempicowe pióra” brakuje jakiegokolwiek nadprzyrodzonego wymiaru, co demaskuje duchową pustkę systemu edukacji w okupowanej Polsce.
Portal Tygodnik Powszechny prezentuje stronę rysownika Bartosza Minkiewicza pod hasłem „Obraz tygodnia”. Tekst zawiera wyłącznie oferty subskrypcyjne, nawigację oraz listę popularnych artykułów – m.in. o ekskomunikacji lefebrystów, Kościele w sypialni czy traumie dzieci z Rabki. Brakuje jakiejkolwiek treści merytorycznej, komentarza do rysunku, a przede wszystkim jakiegokolwiek odniesienia do prawdy katolickiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje dramatyczne wysychanie mokradeł Czibajisz na południu Iraku, zwanych biblijnym Edenem, wskazując na tamy tureckie, zmianę klimatu i zbrodnie Saddama Husajna jako przyczyny ekologicznej i kulturowej katastrofy. Artykuł Igora Kuśmierskiego, pozbawiony jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego, staje się jaskrawym dowodem na to, że świat pozbawiony panowania Chrystusa Króla dąży do samozagłady, szukając ratunku w inżynierii i traktatach, a nie w nawróceniu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 lipca 2026) relacjonuje z miasteczka Maní na Jukatanie, gdzie struktury posoborowe upowszechniają synkretyzm chrześcijańsko-pogański pod maską „ekumenizmu” i „kultury pokoju”. Katecheta Iván Jimenez pełni jednocześnie funkcję szamana, a figura Jezusa w świątyni przybiera rysy plemienne. Artykuł chwali tę apostazję jako model „współżycia”, milcząc o konieczności nawrócenia do jedynego Pana i wiary.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Olgi Drendy, w którym autorka lamentuje nad społecznym strachem przed formulowaniem niezależnych opinii, chwaląc indywidualizm umysłowy i lingwistyczną relatywną. Tekst, pozbawiony jakichkolwiek odniesień do prawdy objawionej, sakramentów lub Królestwa Chrystusa, redukuje ludzką godność do psychologicznej samodzielności i ewolucjonistycznego przydatnościowościa. To jest manifest nowoczesnego pelagianizmu: człowiek bez Boga próbuje zbudować porządek moralny na piasku subiektywnego „własnego zdania”, ignorując, że „bez Mnie nic możecie czynić” (J 15,5 Wlg).
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 lipca 2026 r.) relacjonuje o bankructwie polskiej ochrony zdrowia. Rosną wydatki, maleje dostępność, a lekarze skupiają się w metropoliach. Artykuł Patryka Słowika opisuje symptomy, milcząc o przyczynie: usunięciu Chrystusa Króla z życia publicznego.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje z wyborów uzupełniających w okręgu Makerfield. Przyszły premier Andy Burnham stawał obok kandydatów w kostiumach lisa i kosza na głowie. Artykuł chwali tę „ekscentryczność” jako dowód zdrowia demokracji. W rzeczywistości jest to obraz bankructwa porządku pozbawionego panowania Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje siódmą część cyklu „Historia medytacji”. Autor, Maciej Bielawski, równoważy prawosławne hezychazmy z islamskim sufizmem. Przedstawia je jako dwie tradycje mówiące „zaskakująco podobnym językiem”. Relacjonuje genezę „Opowieści pielgrzyma” oraz działalność Iwana Aguéli, Renego Guénona i Hazrata Inayata Khana. Artykuł zamyka fragment praktycznej instrukcji „modlitwy serca” uprzedzonej techniką oddychania. To nie jest historia duchowości, ale manifest religijnego relatywizmu i naturalizmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje reportaż Juliusza Pielichowskiego z Mołdawii, Naddniestrza i Gagauzji. Autor opisuje kraj rozdzielony między proeuropejskie aspiracje a rosyjskie wpływy, zmagający się z emigracją i pamięcią sowiecką. Relacjonuje losy polskiej mniejszości w Styrczy, obrazuje Tyraspol jako postsowiecki skanser, a Komrat jako ośrodek gagauskiej autonomii. Artykuł, pozbawiony jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego, staje się dowodem na to, że dziennikarstwo bez wiary jest tylko kroniką upadku.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o dynamicznym wzroście środowisk preferujących starą liturgię w strukturach posoborowych w Polsce. Artykuł Dawida Gospodarka chwali statystyki: 120 ośrodków, 50–60 tysięcy wiernych, kwitnące seminaria FSSP i IBP. Raport ten, pozornie obiektywny, w rzeczywistości maskuje duchową agonię sekt posoborowej, udając, że legalizacja pozorów sakramentalnych w ramach apostazji jest odnową Kościoła.
