Portal „Tygodnik Powszechny” chwali film Julii Rogowskiej z Agatą Kuleszą. Recenzja Anity Piotrowskiej skupia się na estetyce, psychologii i biopolityce. Pomija całkowicie wymiar nadprzyrodzony. To objaw apostolstwa świata bez Boga.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje spotkanie z Juanem Gabrielem Vásquezem z okazji Festiwalu Conrada. Artykuł Pauliny Frankiewicz wykłada wizję historii jako łańcucha ruin, nad którą czuwa „Anioł Historii” Paula Klee i Waltera Benjamina. Pisarz kolumbijski ma odkrywać mroki przeszłości, dekolonizować wyobraźnię i krytykować imperializm. Tekst milczy o Chrystusie Królu, o grzechu jako źródle zła, o Kościele jako jedynejarcie zbawienia. To manifest nowoczesnego gnozyzmu, w którym literatura zastępuje teologię, a postęp staje się bożkiem.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje fragment prozy Anneli Jordahl. Opisuje on siostry żyjące w upadku moralnym i materialnym. Ojciec ginie w walce z niedźwiedziem. Pastor bezsilnie patrzy na rozkład rodziny. Tekst jest czysto naturalistyczny. Chrystus w nim nie występuje.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2026) publikuje esej Grzegorza Jankowicza poświęcony „Ostatniemu światowi” Christopha Ransmayra. Tekst chwali przeróbkę mitu o Dedalu i Minotaurze jako akt oporu wobec „strażników sensu”. Jankowicz prezentuje literaturę jako sferę absolutnej wolności, gdzie „metamorfoza” zastępuje prawdę, a bunt przeciwko władcy (Augustowi) staje się wzorem ludzkiej godności. Artykuł pomija całkowicie porządek nadprzyrodzony, redukując wiarę do estetyki i polityki, co demaskuje całkowitą apostazję polskiego tygodnika od Królestwa Chrystusa.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2026) relacjonuje nastroje na Litwie, Łotwie i Estonii wobec groźby rosyjskiej. Opisuje cywilną odporność, rozbudowę fortyfikacji, stacjonowanie niemieckiej brygady Brigade Litauen oraz misję Baltic Air Policing. Artykuł ukazuje ludzką determinację, lecz całkowicie pomija jedyny źródło pokoju: panowanie Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego o adaptacjach filmowych. Autor przywołuje kulinarną analogię Costasa Bellosa: dodanie pomidorów do bourdeto zmienia potrawę w coś innego. Stawiszyński stosuje tę zasadę do „Lalki” Maślony i planowanej „Narnii” Gerwig. Uznaje wolność twórczą, by zmienić sens oryginału, byle zmieniono tytuł. Przypomina o oburzeniu „środowisk chrześcijańskich w USA” z powodu zamiany Aslana w lwicę i przeniesienia akcji do lat 50. XX wieku. Konkluduje: niech tworzą co chcą, tylko niech nie kradną nazwy. To zdawkowy liberalizm, który oddaje kulturę wrogowi bez walki.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje inicjatywę widzeń rodzinnych w Zakładzie Karnym Nowy Wiśnicz, realizowaną w ramach projektu sieci Children of Prisoners Europe. Artykuł skupia się na psychologii, prawach dziecka i resocjalizacji, przytaczając statystyki skandynawskie oraz Kartę Praw Dzieci Rodziców Pozbawionych Wolności. To czysto naturalistyczny humanitaryzm, który zamiast prowadzić do Chrystusa Króla i sakramentów, uświęca światową mizerną kondycję bez nadprzyrodzonego wymiaru.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł wiceprezesa Klubu Jagiellońskiego Konstantego Pilawy, w którym ten, powołując się na „kardynała” Grzegorza Rysa, „księdza” Tomáše Halíka oraz antypapieża Jana Pawła II, twierdzi, że chrześcijaństwo „musi być polityczne”. Autor identyfikuje panowanie Chrystusa z aktywizmem obywatelskim i poszukiwaniem „niekonfesyjnych argumentów” w pluralistycznej demokracji, milcząc o konieczności publicznego uznania Królewstwa Chrystusa przez państwo oraz o sakramentalnym źródle łaski.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje wywiad z psychiatrą Cezarym Żechowskim o reformie opieki nad dziećmi. Rozmówca krytykuje fragmentację systemu, brak ciągłości leczenia i ignorowanie potrzeb dzieci neuroróżnorodnych w szkołach. Artykuł, pozornie merytoryczny, demaskuje antropologię bezbożną: dziecko pozbawione duszy wiecznej staje się obiektem technicznej naprawy zamiast podmiotem powołanym do zbawienia.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje o paraliżującej kadrowej zapaści w Poczcie Polskiej. Liczba listonoszy spadła z ponad dwudziestu siedmiu tysięcy w 2010 roku do osiemnastu tysięcy obecnie. Urzędowe statystyki podają sto czterdzieści wakatów, związkowiec NSZZ Solidarność szacuje realny brak na osiemset dziewięćset etatów. Reorganizacja na „obszary pocztowe” pomnożyła obciążenie pracowników, narzuciła im handlowanie towarem cmentarznym na rzecz wyniku finansowego. Przesyłki zalegają tydzieńmi, polecone wracają do nadawców z fałszywymi adnotacjami. Listonosz, niegdyś strażnik porządku i opiekun samotnych, zredukowano do kuriera tłoczonego w ramy osiem godzin, pozbawionego nadgodzin, zmuszanego do wybierania: paczka czy list. Artykuł kończy się żalem nad utratą społecznej funkcji listonosza, pomijając przyczynę pierwotną: narodowa apostazja od Chrystusa Króla i upadek fałszych struktur posoborowych, które zamiast uczyć posłuszeństwa Bogu, błogosławią liberalny porządek świata.
