Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o modzie domowego przecieru pomidorowego, nazywając ją „liturgią słoików”. Autor, Paweł Bravo, analizuje koszty, trendy społeczne i przepisy kulinarne, pomijając wszelką perspektywę nadprzyrodzoną. To jest objaw duchowej pustki sekty posoborowej, która zamiast Królestwa Chrystusa buduje królestwo brzucha.
Portal „Tygodnik Powszechny” recenzuje książkę karmelity Mateusza Filipowskiego i Marcina Jakimowicza pt. „Modlitwa zmęczonych Kościołem”. Recenzent, jezuita Jacek Prusak, chwali autorów za „odwagę” wulgaryzmów skierowanych do Boga i za redukcję modlitwy do terapii emocjonalnej. Artykuł promuje wizję Boga jako „Emmanuela-bliskiego-przyjaciela”, drwiąc krzyż i ofiarę. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i naturalizmu, w którym grzech, łaska i Najświętsza Ofiara przestają istnieć.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje nową edycję „Wertep” Leopolda Buczkowskiego oraz publikację jego korespondencji w wydawnictwie Austeria. Artykuł Oliviera Soboty-Szamockiego chwali chaotyczną formę prozy jako adekwatną wyrażeniu traumy wojennej. Redakcja prezentuje pisarza jako mistrza „innej tradycji”, który rozbija liniowość narracji. Cytowany tekst milczy o Bogu, grzechu i zbawieniu, redukując ludzką egzystencję do estetyki rozpadu. To jest dowodem totalnej secularizacji kultury w strukturach posoborowych.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje sukces literacki afroamerykańskiego pisarza S.A. Cosby’ego, twórcy prozy gatunkowej nazywanej „southern noir”. Artykuł Macieja Jarkowca, zamiast ocenić to zjawisko w świetle wiary katolickiej, oddaje czytelnikowi hagiografię komercyjną: wielomilionowe kontrakty, współpraca z Marvelem i Netfliksem, uznanie Baracka Obamy i Stephena Kinga. Opisuje się tu człowieka, który „odbiera białym amerykańskie Południe” za pomocą brutalnych opowieści o rasizmie, przemocy i korupcji, traktując literaturę jako przestrzeń, gdzie „żadna postać ani idea nie ma monopolu na prawdę”. To jest esencją duchowego bankructwa posoborowych mediów: zamiast wskazywać na Chrystusa Króla jako jedyną nadzieję narodów, promują twórcę nowoczesnych mitów naturalistycznych, w których grzech jest estetyką, a zbawienie – sukcesem rynkowym.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego, w którym ten rozważa o niemożności ostatecznego uregulowania zawodu psychoterapeuty, kontrastując behawioryzmiczną chęć sparametryzowania człowieka z psychoanalitycznym uznaniem nieuchwytności duszy. Autor apeluje o pluralizm metod – od terapii behawioralnej po spowiedź i medytację – pod warunkiem „uczciwej komunikacji” założeń. Tekst ten, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia do grzechu, łaski i wiecznego zbawienia, jest dowodem na to, jak głęboko struktury posoborowe zamieniły misję zbawienia dusz w zarządzanie ludzkim cierpieniem psychologicznym.
Portal Tygodnik Powszechny (1 września 2026) publikuje recenzję Anity Piotrowskiej poświęconą filmom „Koniec ulicy Dębowej” i „O czym wie Marielle”. Autorka chwali ludzką psychologię i popkulturę, milcząc o grzechu i łasce. To dowód bankructwu neokatolickiego humanitaryzmu.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje pożegnanie z Ignacym Karpowiczem, pisarzem uśmierconym w wieku pięćdziesięciu lat. Artykuł Magdaleny Nowickiej-Franczak chwali twórce za „groteskę”, „neorodzinę” i wiarę w literaturę jako źródło ocalenia. Cytowany tekst jest manifestem apostazji: zastępuje łaskę sakramentalną estetyką, a porządek Boży ideologią gender.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje serię „Obraz tygodnia” Bartosza Minkiewicza, prezentując ją jako element wysokiej kultury społeczno-kulturalnej. Strona zmusza do subskrypcji, by odczytać treść, jednocześnie zalewając czytelnika ofertami handlowymi i listą artykułów promujących narracje postępowe: od banalizacji grzechu ciałościowego przez ideologię beztelefonicznej edukacji, po demograficzne iluzje i rewizjonizm historyczny. To nie jest czasopismo katolickie, lecz biuletyn laickiego humanitaryzmu udającego duchowość.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z Katarzyną Surmiak-Domańską, reporterką Gazety Wyborczej, o jej książce poświęconej transgeneracyjnemu przekazowi traumy wojennej, ze szczególnym uwzględnieniem rzezi wołyńsko-galicyjskiej. Artykuł relacjonuje historię rodziny autorki, uciekającą przed banderowcami do Dębianki, obłęd babci Franciszki, milczenie ojca Bronisia oraz współczesne badania nad syndromem drugiego pokolenia wojny. Rozmówczyni odrzuca narrację zemsty i politycznego instrumentowania pamięci, krytykuje pomnik w Domostawie za eskalację napięć, a jednocześnie deklaruje wsparcie dla dzisiejszej Ukrainy. Cytowany tekst stanowi manifest nowoczesnego naturalizmu, w którym nadprzyrodzony porządek zastepowany jest psychologią, a krzyż – terapią.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o masowym zainteresowaniu Niemców cyfrowymi kartotekami NSDAP, nazywając to zjawisko „literaturą wnuków”. Artykuł Pawła Zarychty opisuje otwarcie archiwów jako narzędzie walki z „mgłą niepamięci” i wskazuje na luki w niemieckiej pamięci zbiorowej co do zbrodni w Polsce. Redakcja chwali „zbiorowy ruch poszukiwawczy” jako postęp moralny. To jednak jest dowodem na bankructwo ludzkiej pamięci pozbawionej nadprzyrodzonego wymiaru, redukującej grzech do błędu historycznego, a winę do odpowiedzialności społecznej.
