Portal Catholic News Agency (31 grudnia 2025) przedstawia syntezę sytuacji chrześcijan w sześciu krajach Bliskiego Wschodu. Artykuł koncentruje się na „nadziejach” takich jak państwowe granty świąteczne w Egipcie, szlaki turystyczne w Jordanii czy wizyta antypapieża w Libanie, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar prześladowań za wiarę. Brak jakiegokolwiek odniesienia do obowiązku nawracania narodów czy społecznego panowania Chrystusa Króla demaskuje modernistyczną redukcję religii do poziomu świeckiego aktywizmu.
Egipt: państwowe łaski wobec milczenia o prawie Bożym
„Egyptian state continued its positive policies toward Christians, most notably through the development of the Holy Family Trail, the legalization of the status of 160 churches and related buildings, and the disbursement of a ‘Christmas grant’ to informal workers.”
Pod płaszczykiem „wsparcia” kryje się zgoda na dhimmitude – status podrzędnych poddanych w państwie islamskim. Legalizacja budynków kościelnych przy jednoczesnym braku reakcji na porwania dziewcząt i profanacje cmentarzy („sporadic attacks led by extremists persisted, involving the abduction of girls […] vandalism of property, churches, and cemeteries”) dowodzi, że żadne przywileje administracyjne nie zastąpią publicznego uznania Jezusa Chrystusa za jedynego Zbawiciela. Pius XI w Quas Primas stanowczo nauczał: „Państwa nie mogą odmawiać publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać”. Tymczasem komentowany artykuł przemilcza fakt, że egipska konstytucja wciąż uznaje szariat za „główne źródło prawa”, co czyni każde „wsparcie” dla chrześcijan czysto taktycznym gestem władzy.
Jordania: stabilność bez katolickiej tożsamości
Tworzenie szlaków turystycznych („Baptism Route for Christian pilgrimage”) i konferencje intelektualne („hosted church-related intellectual conferences”) przy braku prawa chroniącego nierozerwalność małżeństwa czy wychowanie dzieci w wierze katolickiej to klasyczny przykład redukcji religii do folkloru. Król Abdulla II, przyjmujący „regionalnych przywódców kościelnych”, nie spełnia podstawowego obowiązku władcy katolickiego: „tępienia wszelkich odszczepieństw, które Stolicę Apostolską obrażają” (brewe Gravissimum supremi Piusa IX). Spadek liczby chrześcijan z 12% w 1956 do 4% obecnie to wymowny owoc tej laickiej obojętności.
Liban: „pokojowe” złudzenia antypapieża
„The pope’s visit offered a profound spiritual balm, carrying strong messages of peace, Lebanon’s role in the world […] the imperative not to forget the poor and vulnerable.”
Wizyta bergogliańskiego uzurpatora w 2025 r. (mylnie nazywanego „papieżem”) to kolejny akt zdrady wobec maronickiego dziedzictwa. Zamiast wezwać do walki z islamizacją i odrzucenia „dialogu międzyreligijnego”, antypapież głosił modernistyczne frazesy o „odpowiedzialności młodzieży” i „pomocy ubogim”, całkowicie pomijając obowiązek wyznawania jedynej prawdziwej Wiary. Tymczasem Pius IX w Syllabusie potępił jako „błąd” pogląd, że „Kościół powinien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (pkt 80). Zabójstwo kapłana i grabieże kościołów („killing of a priest in his home and a spate of church thefts”) są bezpośrednim owocem tej apostazji.
Syria i Irak: martyrologium bez męczeńskiej chwały
Opisy ataków na świątynie („bombing of St. Elias Church […] at least six churches were vandalized, numerous properties looted, and several Christians killed”) przybierają ton reportażu politycznego, nie zaś hagiograficznego. Brak jakiejkolwiek wzmianki o łasce męczeństwa czy obowiązku modlitwy za prześladowców zdradza naturalistyczne myślenie autorów. Tymczasem Święty Oficjum w dekrecie Lamentabili potępił tezę, że „przesłanie Chrystusa ogranicza się jedynie do doczesnego dobrobytu” (pkt 63). Rekonstrukcja kościołów w Iraku („reconstruction and reopening of monasteries and churches”) przy jednoczesnej emigracji 90% wiernych pokazuje, że materialne odbudowy to puste gesty bez przywrócenia Regnum Christi.
Ziemia Święta: systematyczna dekrystianizacja pod płaszczykiem „pokoju”
Spadek liczby chrześcijan w Jerozolimie do 6700 osób i masowa emigracja z Betlejem („emigration is no longer an individual phenomenon but increasingly affects entire families”) to skutek braku katolickiej władzy chroniącej wspólnotę. Artykuł wspomina o atakach osadników żydowskich w Taybeh, lecz nie dostrzega ich źródła: odrzucenia proroctwa o nawróceniu Izraela (Rz 11,25-26) na rzecz dialogu z syjonizmem. Pius X w liście do Herzla jasno stwierdził: „Żydzi nie uznają naszego Pana, dlatego nie możemy uznać żydowskiego narodu”. Tymczasem współczesne „organizacje katolickie” kolaborują z okupantami, zdradzając arabskich katolików.
Fałszywa kanonizacja w służbie synkretyzmu
Wspomniana kanonizacja „męczennika” Ignacego Maloyana przez sekciarskie struktury posoborowe („canonization of the martyred bishop Ignatius Maloyan”) to cyniczna próba zawłaszczenia historii prawdziwego Kościoła. Nieuznany przez katolików antypapież kreuje „świętych” dla legitymizacji swojej apostazji, podczas gdy jedynie nieprzerwana Sukcesja Apostolska gwarantuje ważność kanonizacji. Jak nauczał Benedykt XIV w De Servorum Dei beatificatione: „Biskup Rzymu jest nieomylny w kanonizacjach tylko gdy działa jako Najwyższy Pasterz całego Kościoła” – czego po 1958 roku nie było.
Chrystus Król jedyną odpowiedzią
Przedstawiona analiza ujawnia teologiczne bankructwo posoborowej narracji. Zamiast głosić konieczność nawrócenia muzułmanów, żydów i schizmatyków na katolicyzm, autorzy propagują świecki humanitaryzm. Tymczasem Pius XI w Quas Primas przypominał: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – to hasło, które winno być wypisane na sztandarach katolickich”. Dopóki chrześcijanie Bliskiego Wschodu nie odrzucą modernistycznej iluzji „dialogu” i nie zażądają ustanowienia Społecznego Panowania Naszego Pana Jezusa Chrystusa, ich cierpienia będą daremne. Prawdziwa nadzieja leży nie w grantach czy szlakach turystycznych, lecz w Sercu Króla Wieków – Cor Regis in aeternum victuri.
Za artykułem:
Christians in the Middle East in 2025: Signs of hope and the struggle to remain (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 31.12.2025
