Portal Teolog Katolicki informuje o manifeście Koła Naukowego Teologów KUL z 19 grudnia 2025 r., promującym świętowanie chanukki w przestrzeni publicznej jako rzekomo zgodne z chrześcijańską tradycją. Dokument przygotowany przez „ks.” Karola Godlewskiego stanowi jawną apostazję od niezmiennej doktryny katolickiej, podszywającą się pod dialog międzyreligijny.
Fałszywa geneza: judaizm jako źródło chrześcijaństwa?
„Chrześcijaństwo wyrosło z judaizmu jak gałąź z pnia” – głosi manifest, powielając modernistyczne kłamstwo potępione przez Papieża Piusa IX w Syllabusie błędów (pkt 17). Religia faryzejska czasów Chrystusa była już wypaczeniem mozaizmu, o czym świadczą słowa Zbawiciela: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! (…) Zewnętrznie wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości” (Mt 23,27-28 Wlg). Kościół jest „Izraelem według ducha” (List Apostolski Mysterium Ecclesiae Piusa XII), podczas gdy współczesny judaizm stanowi religię całkowicie odmienną – „odrzucenie Słowa Bożego przez nich dokonane, a przez Kościół przyjęte” (Św. Augustyn, Enarrationes in Psalmos).
Bluźniercza mistyfikacja o Chrystusie i chanukce
Twierdzenie, jakoby Pan Jezus obchodził chanukkę, to historyczne fałszerstwo. Ewangelia wspomina jedynie, że „chodził Jezus w świątyni, w przedsionku Salomonowym” (J 10,23 Wlg) – co nie oznacza udziału w obrzędach. Chanukka jako święto polityczne powstało dla upamiętnienia powstania Machabeuszy przeciwko Seleucydom, zaś jej współczesna forma rabiniczna ukształtowała się dopiero w Talmudzie (III-V w. po Chr.). Jak zauważył ks. prof. Józef Kruszyński: „Judaizm talmudyczny jest zaprzeczeniem religii mojżeszowej, podobnie jak protestantyzm jest zaprzeczeniem chrześcijaństwa” (Żydzi i Kwestia Żydowska, 1920).
Relatywizacja kultu: od bałwochwalstwa do apostazji
„Chanukka upamiętnia wierność Bogu”
– piszą autorzy manifestu, przemilczając fakt, że talmudyczny judaizm głosi otwartą nienawiść do Chrystusa i Jego Kościoła. Traktat Sanhedryn 43a nazywa Zbawiciela „czarnoksiężnikiem i uwodzicielem Izraela”, zaś Szabbat 116b nakazuje palenie Ewangelii. Tymczasem Papież Pius XI w encyklice Quas primas podkreślał: „Niechaj się państwa nie łudzą tym przyjaznym początkiem, jeśli nie chcą panowaniu Chrystusowemu poddać się ochotnie”. Uczestnictwo w chanukce stanowi więc akt bałwochwalczego kultu, zakazanego przez Pierwsze Przykazanie.
„Teologia zastąpienia” jako dogmat wiary
Manifest kwestionuje katolicką doktrynę o Kościele jako Nowym Izraelu, nazywając ją „teorią substytucji” rzekomo odrzuconą przez Vaticanum II. Tymczasem Sobór Florencki (1442) definiuje nieomylnie: „Święta Stolica Apostolska mocno wierzy, wyznaje i głosi, że nikt pozostający poza Kościołem katolickim – nie tylko poganie, ale także żydzi czy heretycy i schizmatycy – nie mogą mieć udziału w życiu wiecznym”. Modernistyczne próby relatywizacji tego dogmatu zostały potępione w dekrecie Lamentabili św. Piusa X (pkt 21): „Objawienie, które stanowi przedmiot wiary katolickiej, nie zakończyło się wraz z Apostołami”.
KUL jako kuźnia apostazji
Działalność „koła naukowego” pod kierunkiem Godlewskiego wpisuje się w szerszy kontekst degradacji katolickiej uczelni. Już w 1937 r. ks. prof. Józef Pastuszka ostrzegał: „Infiltracja żydowsko-masońska w seminariach prowadzi do zatracenia ducha kapłańskiego” (Masoneria w Polsce). Tymczasem KUL od dziesięcioleci promuje:
1. Dialog z talmudycznym judaizmem – jawnie sprzeczny z kanonami Soboru Trydenckiego (sesja XXII, kan. 7)
2. Relatywizację wyłączności Chrystusa jako Zbawiciela – wbrew definicjom Soboru Laterańskiego IV (1215)
3. Fałszywą ekumenię – potępioną przez Papieża Piusa XI w Mortalium animos jako „zdradę Boga i religii”
Duchowa zgnilizna modernizmu
Cała argumentacja manifestu opiera się na modernistycznej zasadzie „ewolucji dogmatów”, ekskomunikowanej przez Papieża św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (pkt 21, 59, 64). Jak trafnie zauważył abp Marceli Lefebvre: „Modernizm to trucizna przenikająca wszystkie poziomy Kościoła, prowadząca do wielkiej apostazji przepowiedzianej w Apokalipsie” (List do Przyjaciół i Dobrodziejów, 1983). Propagowanie chanukki na katolickiej uczelni stanowi logiczną konsekwencję odrzucenia dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus – kamienia węgielnego katolickiej misyjności.
W obliczu tej doktrynalnej katastrofy, jedynym ratunkiem pozostaje powrót do integralnej wiary wyrażonej w „Credo Soboru Trydenckiego i Mszy Wszechczasów” (Papież Pius XII, Mediator Dei). Jak ostrzegał św. Wincenty z Lerynu: „Musimy strzec tego, co zostało nam powierzone, nie pozwalając, by pszenicę wiary zmieszano z kąkolem błędów” (Commonitorium, 434 r.).
Za artykułem:
KULowska propaganda chanukkowa (teologkatolicki.blogspot.com)
Data artykułu: 01.01.2026
