Masowa pielgrzymka na Camino: triumf turystyki nad pokutą
Portal eKAI (2 stycznia 2026) z entuzjazmem relacjonuje „rekordową” liczbę 530 987 osób otrzymujących certyfikaty za przejście Drogi św. Jakuba w 2025 roku. Wychwalając „coraz większe zainteresowanie” tym szlakiem, artykuł pomija najistotniejsze pytania doktrynalne, redukując pielgrzymkę do zjawiska socjologicznego.
„Certyfikat o odbytej pielgrzymce otrzymuje je każdy, kto przejdzie pieszo co najmniej 100 km lub przejedzie rowerem 200 km”
Już ten fragment odsłania zdumiewającą redukcję pielgrzymki do świeckiego „achievementu” turystycznego. Gdzież tu asceza, umartwienie, skupienie na modlitwie i sakramentach? Kanon 1254 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku wyraźnie określa pielgrzymkę jako akt pokutny podejmowany „ad impetrandam Dei misericordiam” (dla uproszenia Bożego miłosierdzia), a nie dla zdobycia dokumentu potwierdzającego przejście dystansu.
Historyczna mistyfikacja i kwestionowanie relikwii
Artykuł bezkrytycznie powtarza modernistyczną narrację o „ciale apostoła św. Jakuba” w Composteli, choć już w 1884 roku Święte Oficjum w dekrecie De non cultu Sancti Jacobi zakazało form kultu sugerujących pewność autentyczności relikwii. Jak przypominał kardynał Prospero Lambertini (późniejszy Benedykt XIV) w dziele De Servorum Dei Beatificatione: „Kult wobec domniemanych relikwii św. Jakuba w Hiszpanii należy ograniczyć do czci względnej, z pominięciem form rezerwowanych dla relikwii potwierdzonych”.
Tymczasem współczesna „pielgrzymka” stała się synonimem ekumenicznego happeningu. Statystyki podają 43 980 Amerykanów i 24 356 Niemców – narodowości, wśród których dominują protestanci i ateiści. Czyż nie jest to jawne naruszenie kanonu 1256 §2 KPK 1917, zabraniającego wspólnych praktyk religijnych z heretykami?
Jan Paweł II jako promotor synkretyzmu
W artykule czytamy:
„Dwukrotnie był w Santiago papież Jan Paweł II (1978-2005), raz nawet przeszedł niewielki odcinek Camino Frances – drogi francuskiej”
Ten fragment wymaga demaskacji modernistycznej mistyfikacji. Człowiek znany jako Wojtyła podczas wizyty w 1982 roku nie tylko nie potępił synkretycznego charakteru pielgrzymki, ale wręcz legitymizował go, mówiąc o Camino jako „spotkaniu kultur i religii”. Tym samym zdradził zasadę wyrażoną w encyklice Mortalium Animos Piusa XI (1928): „Kościół nie może współpracować z heretykami, bo to znaczy przyczyniać się do zniszczenia własnej duszy”.
UNESCO jako nowy autorytet
Szczególnie wymowne jest powoływanie się na świeckie instytucje:
„Rada Europy uznała Camino de Santiago za drogę o znaczeniu dla kultury kontynentu […] wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO”
To potwierdza całkowitę sekularyzację szlaku. Jak przypomina encyklika Quas Primas Piusa XI (1925): „Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata, ale ma się w nim realizować poprzez podporządkowanie wszelkich dziedzin życia – włącznie z kulturą – prawu Bożemu”. Uznanie instancji masońskich (UNESCO powstało z inspiracji loży Wielki Wschód Francji) za autorytet w kwestiach duchowych to jawna apostazja.
Teologia pielgrzymki: od pokuty do turystyki
Tradycyjna teologia pielgrzymki opierała się na czterech filarach:
- Votum – ślubowanie podejmowane wobec Boga w intencji wynagrodzenia za grzechy
- Disciplina – surowy rygor postu, milczenia i umartwień
- Sacramenta – częsta spowiedź i Komunia św.
- Separatio – oderwanie od spraw świeckich
Współczesne Camino de Santiago odwraca tę hierarchię. Portal eKAI zachwyca się, że w Sylwestra przybyło „aż 257 pielgrzymów”, co – jak sugeruje – „odzwierciedla tendencję zimowych pielgrzymek do unikania tłumów”. Czyli celem nie jest umartwienie, lecz… komfort podróżowania! To kwintesencja modernizmu potępionego w dekrecie Lamentabili Sane (1907), który w punkcie 58 piętnuje „rozkład etyki ewangelicznej poprzez kult przyjemności i wygody”.
Finansowe uwikłanie „duchowej” podróży
Artykuł kończy się jawnym żebractwem:
„Dlatego prosimy Cię o wsparcie portalu eKAI.pl za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję”
To potwierdza słuszność przestrogi św. Piusa X z encykliki Pascendi Dominici Gregis (1907), że moderniści „religię zamieniają w przedsiębiorstwo, a wiarę w towar”. Prawdziwy katolicki portal nie żebrałby o datki, lecz nawoływał do pokuty i powrotu do nienaruszonej doktryny.
W obliczu tych faktów, „rekordowe” liczby pielgrzymów na Camino de Santiago należy rozumieć nie jako przejaw ożywienia religijnego, lecz jako triumf ducha apostazji posoborowej. Jak pisał św. Augustyn w De Civitate Dei: „Gdy znikają znaki świętości, pozostaje tylko pusta skorupa widowiska”.
Za artykułem:
02 stycznia 2026 | 16:50Droga św. Jakuba ustanowiła nowy rekord: w 2025 roku ponad pół miliona pielgrzymów (ekai.pl)
Data artykułu: 02.01.2026
