Portal Więź.pl opublikował 31 grudnia 2025 roku wywiad z abp. Wojciechem Polakiem, prezentujący katastrofalną wizję „reform” w posoborowej strukturze okupującej watykańskie instytucje. Wypowiedź rzekomego „prymasa” ujawnia całkowite zerwanie z doktryną katolicką na rzecz modernizmu potępionego przez św. Piusa X w Pascendi.
Naturalizm zamiast nadprzyrodzoności
„Młodzież jest bardzo wrażliwa na osobiste świadectwo. Gdy świadectwo rozmija się z deklaracjami – czy to w życiu Kościoła jako instytucji, czy w życiu poszczególnych osób – rodzi się brak zaufania”
„Abp Polak” redukuje problem apostazji młodzieży do psychologicznych kategorii zaufania i wiarygodności instytucji. Tymczasem Quas Primas Piusa XI stanowczo naucza: „Nie było bowiem i nie będzie nikogo, kto przez wszystkich byłby tak umiłowany, jak Chrystus Jezus”. Prawdziwy kryzys nie wynika z „braku świadectwa”, lecz z porzucenia obiektywnej łaski sakramentalnej przez posoborowców.
Nowa „podstawa programowa katechezy” wspominana przez rozmówcę to jedynie świecka psychologia przebrana w religijny żargon. Jak przypomina Syllabus błędów (pkt 47): „Nauczanie tych, którzy porównują Najwyższego Pasterza do księcia wolnego i działającego w Kościele powszechnym, jest doktryną średniowieczną”.
Schizmatyckie eksperymenty z „synodalnością”
„Synodalność” głoszona przez posoborowców stanowi otwarty bunt przeciwko kanonowi 218 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który zastrzega najwyższą władzę jurysdykcyjną wyłącznie dla papieża. Tymczasem „abp Polak” bezwstydnie deklaruje:
„Synod to przede wszystkim wzajemne słuchanie, czyli styl życia i misji Kościoła, w którym wszyscy ochrzczeni są zaproszeni do udziału”
Św. Pius X w Lamentabili potępił podobne herezje: „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym w określaniu prawd wiary, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (pkt 6). Ta masońska idea „demokracji kościelnej” prowadzi prosto do relatywizmu doktrynalnego.
Diakonat stały: profanacja święceń
Wprowadzenie „diakonatu stałego” w archidiecezji gnieźnieńskiej stanowi jawne pogwałcenie prawa kanonicznego. Kanon 951 §1 KPK 1917 wyraźnie stanowi, że „święcenia wyższe są nieodwołalne” i wymagają celibatu. Tymczasem posoborowcy, łamiąc odwieczną dyscyplinę, dopuszczają do święceń żonatych mężczyzn, co Pius XII w Sacramentum Ordinis uznałby za nieważne.
Komisja do nadużyć: teatr pozorów
Rzekoma „Komisja niezależnych ekspertów” do badania nadużyć to fasada mająca ukryć systemową apostazję posoborowców. Jak przypomina Syllabus (pkt 24): „Kościół nie ma władzy używania siły ani żadnej władzy doczesnej, bezpośredniej lub pośredniej”. Tymczasem świeckie komisje uzurpują sobie prawo do sądzenia duchownych, co stanowi poważne naruszenie immunitetu kościelnego.
Laicyzacja pod płaszczykiem „współodpowiedzialności”
„W instytucjach centralnych archidiecezji gnieźnieńskiej pracuje obecnie około 150 osób, z czego większość stanowią świeccy”
Ta masowa infiltracja struktur kościelnych przez świeckich stanowi realizację masonkiego planu zniszczenia hierarchii. Pius IX w Multiplices inter potępił: „Świeccy i księża mają równe prawa w zarządzaniu kościelnym” (pkt 35). Tymczasem „abp Polak” chełpi się, że kobiety kierują wydziałami kurii, co otwarcie łamie kanon 118 §1 KPK 1917.
Ekumeniczna zdrada
Wspomniany „telemost modlitewny” z schizmatykami ukraińskimi to akt zdrady katolickiej jedności. Encyklika Mortalium animos Piusa XI stanowczo zabrania: „Katolicy nie mogą w żaden sposób przyłączać się do działań niekatolików w sprawach dotyczących religii”. Tymczasem posoborowcy jawnie współpracują z heretykami, co stanowi ciężki grzech przeciwko wierze.
Kapitulacja przed laickim państwem
Przyznanie się „abp Polaka” do bezradności wobec antykościelnych posunięć rządu demaskuje bankructwo posoborowej polityki. Gdy prawowici papieże jak Pius IX w Quanta cura domagali się przywrócenia „społecznego panowania Chrystusa Króla”, dzisiejsi uzurpatorzy negocjują „reformę Funduszu Kościelnego” jak bankierzy.
Cały wywiad stanowi żywą ilustrację słów Piusa X z Pascendi: „Modernista łączy w sobie wszystkie herezje”. Dopóki struktury posoborowe trwają w apostazji, jedyną drogą zbawienia pozostaje wierność niezmiennemu Magisterium i ważnym sakramentom.
Za artykułem:
Prymas Polski: Zgłosiłem niemało uwag do projektu bp. Odera (wiez.pl)
Data artykułu: 02.01.2026
