Portal Catholic News Agency relacjonuje działalność Kevin Bell Repatriation Trust (KBRT), organizacji zajmującej się sprowadzaniem do Irlandii ciał osób zmarłych za granicą w nagłych okolicznościach. Założona w 2013 r. przez Colina i Eithne Bell po śmierci syna Kevina w wypadku w Nowym Jorku, inicjatywa przedstawiana jest jako „dzieło miłosierdzia”. Artykuł podkreśla „terapeutyczny” charakter działań oraz finansowanie ze środków społecznych, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar śmierci i obowiązki katolików wobec zmarłych.
Redukcja pochówku do aktu społecznego
W tekście czytamy:
„Jedną z uczynków miłosierdzia co do ciała jest grzebanie zmarłych, a duchowe uczynki miłosierdzia nakazują nam pocieszać strapionych, co robi fundacja”
. To klasyczne zawłaszczenie języka katolickiego dla celów naturalistycznych. Sanctus Thomas Aquinas w Summa Theologiae (Suppl. q.71 a.1) precyzuje, że prawdziwe „pogrzebanie zmarłych” jako akt miłosierdzia zakłada przede wszystkim modlitwę i Ofiarę Mszy Świętej za dusze czyśćcowe. KBRT redukuje ten obowiązek do logistyki transportu zwłok, co stanowi karykaturę katolickiej praktyki.
Milczenie o stanie łaski i niebezpieczeństwie świętokradztwa
Artykuł nie zawiera żadnego ostrzeżenia przed udzielaniem katolickiego pochówku osobom zmarłym w stanie grzechu śmiertelnego. Kan. 1240 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. stanowił jasno: „Publicznym grzesznikom odmawia się pochówku kościelnego, chyba że przed śmiercią dali jakieś oznaki żalu”. W przypadku nagłej śmierci za granicą – szczególnie w okolicznościach sugerujących rozwiązły tryb życia (jak wypadek po alkoholu w Nowym Jorku) – obowiązek rozeznania stanu duszy staje się pilny. KBRT, promując „bezwzględne prawo” do repatriacji, faktycznie wspiera potencjalne świętokradztwa.
Finansowanie podejrzane i niekatolickie
Mechanizm pozyskiwania funduszy budzi poważne wątpliwości:
„Nowry zmobilizował się jak kołdra. W ciągu tygodnia zebrano 150 000 funtów”
. Brak jakiejkolwiek wzmianki o źródłach tych środków. Czy wśród darczyńców nie ma przedsiębiorców związanych z aborcją, pornografią czy ideologią LGBT? „Nie wolno przyjmować jałmużny od niegodziwców” – przestrzegał św. Augustyn (Sermo 359,4). Tymczasem KBRT chwali się współpracą z irlandzkimi władzami, które od 2018 r. legalizują dzieciobójstwo prenatalne.
Psychologizacja cierpienia zamiast modlitwy
Stwierdzenie Colina Bella, że praca w KBRT jest „terapeutyczna”, odsłania głęboki kryzys wiary:
„Utrzymuje przy życiu imię naszego syna […] Na pewno byłby bardzo zadowolony”
. Katolicka odpowiedź na śmierć polega na modlitwie o zbawienie duszy, a nie na kompensacji traumy poprzez aktywizm. Św. Alfons Liguori w Umiłowaniu Jezusa Chrystusa w życiu codziennym (rozdz. 23) naucza, że prawdziwe pocieszenie płynie wyłącznie z ofiarowania cierpienia w intencji zbawienia dusz.
Symbolika ptaka – pogańska reminiscencja
Logo organizacji z motywem ptaka powracającego do gniazda (
„ptaki wracają do gniazda lub na nocleg”
) nosi znamiona naturalistycznej spiritualności. W katolickiej hagiografii ptak symbolizuje duszę opuszczającą ciało w godzinie śmierci (jak u św. Benedykta czy św. Scholastyki), a nie „powrót do korzeni”. Promowanie takiej ikonografii w kontekście repatriacji utrwala materialistyczne pojmowanie śmierci jako „końca podróży”, nie zaś początku sądu szczegółowego.
Koszty vs. katolicka roztropność
Przytaczane sumy (do 13 500 dolarów za transport ze Stanów Zjednoczonych) budzą pytanie o roztropność:
„Sprowadzenie kogoś z Australii może kosztować 8000 lub 9000 funtów”
. Kościół zawsze dopuszczał pochówek na miejscu śmierci, gdy transport okazuje się nadmiernie uciążliwy (Rytuał Rzymski, Tit. VI, Cap. I). Inicjatywa KBRT, narzucając rodzinom konieczność przewozu zwłok jako „testamentu Kevina”, faktycznie promuje marnotrawstwo środków, które mogłyby wesprzeć klasztory klauzurowe czy szkoły katolickie.
Działalność KBRT, choć podszyta ludzkim współczuciem, stanowi przykład sekularyzacji pojęć katolickich. Brak nauczania o czyśćcu, zaniedbanie modlitwy za zmarłych i współpraca z apostackimi władzami Irlandii czynią z tej organizacji narzędzie naturalizacji śmierci – największego duchowego niebezpieczeństwa naszych czasów. Prawdziwe dzieło miłosierdzia wymagałoby przede wszystkim zapewnienia Ofiary Mszy Świętej w rycie trydenckim za każdą repatriowaną duszę, czego KBRT jawnie nie praktykuje.
Za artykułem:
A homecoming of mercy: The charity that returns Ireland’s dead (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 03.01.2026
