Portal eKAI (7 stycznia 2026) z entuzjazmem donosi o rzekomym przełomie w kryzysie powołań kapłańskich we Francji, wskazując na 25-procentowy wzrost zgłoszeń na obowiązkowy rok propedeutyczny w strukturach posoborowych. W niektórych diecezjach, jak Rennes czy Aix-en-Provence, liczby miały być wręcz „spektakularne”. Przedstawiciele posoborowej administracji kościelnej wiążą ten trend z Jubileuszem Młodych czy wyborem nowego antypapieża Leona XIV, a także z ogólniejszym „poszukiwaniem sensu życia i relacji z Bogiem” wśród Francuzów. Ks. Rémy Pignal, odpowiedzialny za duszpasterstwo powołań, przekonuje:
W naszym społeczeństwie powraca poszukiwanie sensu życia i relacji z Bogiem
Naturalistyczne złudzenia w miejsce nadprzyrodzonej łaski
Opisywany „wzrost powołań” należy rozpatrywać w świetle potępionych zasad Lamentabili sane exitu (1907), gdzie Święte Oficjum ostrzegało przed redukcją życia duchowego do „świadomości religijnej” oderwanej od obiektywnej łaski. W analizowanym tekście nie ma ani słowa o nadprzyrodzonym charakterze powołania kapłańskiego, które – zgodnie z nauką św. Piusa X – jest „darem niebios, nie zaś owocem ludzkich poszukiwań”. Jak przypomina encyklika Pascendi Dominici gregis, moderniści zastępują działanie łaski „religijnym doświadczeniem”, co dokładnie widać w wypowiedziach cytowanych „duchownych”:
Młodzi katolicy są dziś bardziej misyjni i nastawieni na apologetykę
– mówi ks. Damien Etemad-Zadeh, pomijając fakt, że autentyczna apologetyka katolicka wymaga wierności depositum fidei, a nie adaptacji do współczesnych trendów. Tymczasem formacja w posoborowych seminariach od dziesięcioleci promuje herezję ekumenizmu i wolności religijnej, potępioną przez Piusa IX w Syllabusie błędów (1864).
Rok propedeutyczny jako narzędzie dezintegracji powołań
Obowiązkowy etap propedeutyczny – prezentowany jako analogia do zakonnego nowicjatu – w rzeczywistości stanowi przykład demolowania tradycyjnej formacji duchowieństwa. Jak wskazuje historyczna praktyka Kościoła, prawdziwe seminaria, takie jak te opisane w dekretach Soboru Trydenckiego, opierały się na:
1. Ścisłej dyscyplinie i odseparowaniu od świata (fuga mundi)
2. Studiowaniu scholastycznej teologii według św. Tomasza z Akwinu
3. Głębokim życiu liturgicznym opartym na Mszy trydenckiej
Tymczasem współczesne „domy propedeutyczne” koncentrują się na psychologizacji i subiektywnym „rozeznawaniu”, co Pius XI w Quas Primas (1925) nazywał „zeświecczeniem duszpasterstwa”. Nieprzypadkowo 25% kandydatów to osoby „powracające do Kościoła” po życiowych kryzysach – co w klasycznej teologii moralnej budziło uzasadnione obawy o trwałość i czystość intencji powołaniowych.
Statystyczne miraże wobec doktrynalnej zapaści
Entuzjazm wobec wzrostu liczby katechumenów i kandydatów do „kapłaństwa” ignoruje jakościową pustkę doktrynalną posoborowego establishmentu. Encyklika Pascendi wyraźnie wskazuje, że moderniści zastępują obiektywną prawdę wiary „uczuciem religijnym”, co znajduje potwierdzenie w słowach ks. Oliviera Roya:
Uważam jednak, że w najbliższych latach przyjmowanie nowo ochrzczonych będzie się nasilać
Nie wspomina się jednak, że większość tych „nawróceń” dokonuje się w parafiach, gdzie Msza święta została zastąpiona protestantyzującą „Wieczerzą Pańską”, a katechizacja ogranicza się do promowania „wartości ewangelicznych” pozbawionych dogmatycznej precyzji. Jak przypomina bulla Ex quo Benedykta XIV, ważność chrztu wymaga m.in. intencji czynienia tego, co czyni Kościół katolicki – tymczasem w posoborowych rytuałach zanikło wyraźne wyznanie Trójcy Świętej i intencji odpuszczenia grzechu pierworodnego.
Schizma w schizmie: efemeryczny „efekt Leona”
Wspomniany w artykule „efekt Leona” – czyli rzekomy wpływ nowego antypapieża na ożywienie powołań – stanowi szczególnie jaskrawy przykład teologicznego absurdu. Jak przypomina konstytucja Vacantis Apostolicae Sedis Piusa XII, w czasie wakatu Stolicy Apostolskiej zabronione jest wprowadzanie jakichkolwiek innowacji. Tymczasem współczesna sekta watykańska od 1958 roku produkuje kolejnych uzurpatorów, których „pontyfikaty” są nieważne z przyczyn doktrynalnych (heresy of John XXIII and Paul VI in particular).
Nawet gdyby zaobserwowany wzrost był faktem (co przy braku niezależnych danych budzi wątpliwości), stanowiłby jedynie przejaw emocjonalnego przywiązania do postaci „przewodniczącego zgromadzenia”, a nie autentycznego powrotu do katolickiej koncepcji kapłaństwa jako alter Christus. Jak ostrzegał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Kościół nie może przyjąć za głowę heretyka, nawet gdyby cały świat go akceptował”.
Prawdziwe rozwiązanie: powrót do niezmiennej Tradycji
Jedyną drogą wyjścia z kryzysu powołań jest odrzucenie posoborowych innowacji i powrót do integralnej doktryny katolickiej, co obejmuje:
– Przywrócenie Mszy trydenckiej jako jedynego prawowitego ryty
– Odrzucenie ekumenizmu i wolności religijnej potępionych w Quanta cura i Mirari vos
– Przywrócenie tradycyjnego programu seminaryjnego opartego na Ratio Fundamentalis Institutionis Sacerdotalis z 1931 roku
Dopóki „duchowni” tacy jak cytowani ks. Pignal czy ks. Etemad-Zadeh będą promować antropocentryczną wizję powołania, żadne statystyczne wahnięcia nie odwrócą eschatologicznego upadku struktur okupujących Watykan. Jak przypomina Psalm 126: „Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą”.
Za artykułem:
07 stycznia 2026 | 17:49Jest nadzieja na przełamanie kryzysu powołań we Francji (ekai.pl)
Data artykułu: 07.01.2026
