Portal LifeSiteNews z 7 stycznia 2026 r. prezentuje wypowiedź profesora Williama Thomasa, rzekomego „byłego kolegi z klasy” antypapieża Leona XIV i kardynała Mario Grecha, który demaskuje ideologiczne fundamenty tzw. Synodu o Synodalności. Thomas stwierdza, że cały projekt synodalny jest „pozbawiony chrystologii” i nie ma podstaw ani w Piśmie Świętym, ani w Tradycji Apostolskiej, ani u Ojców Kościoła. Co więcej, twierdzi on, że proces synodalny opiera się na filozofii Jana Jakuba Rousseau, ojca sentymentalizmu i autora Umowy społecznej, której schemat został niemal „strona po stronie” odwzorowany w dokumentach synodalnych. Profesor przestrzega, że ta oświeceniowa filozofia, która doprowadziła do ateizacji Europy i krwawej Rewolucji Francuskiej, jest dziś wprowadzana do serca Kościoła.
Teologiczny wandalizm w białych rękawiczkach
Przedstawiona krytyka, choć trafnie wskazująca na naturalistyczne korzenie synodalnego procesu, nie sięga sedna problemu. Cały projekt „synodalności” stanowi jawną apostazję od niezmiennej doktryły katolickiej o nadprzyrodzonym charakterze Kościoła. Już Pius IX w Syllabusie błędów stanowczo potępił twierdzenie, że „Kościół winien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (Syllabus, pkt 80). Tymczasem synod, wychwalany przez Thomasa jako „rewolucyjny”, jest właśnie próbą takiego dostosowania – aggiornamento – które Pius XI nazwał „zeświecczeniem czasów obecnych, tzw. laicyzmem, jego błędami i niecnymi usiłowaniami” (Quas primas).
Profesor Thomas słusznie wskazuje na pominięcie chrystologicznego fundamentu, ale nie wyciąga z tego należytego wniosku. Kryzys nie polega na „braku chrystologii”, lecz na świadomym odrzuceniu królewskiej władzy Chrystusa nad Kościołem i narodami. Jak nauczał Pius XI: „Kościół Boży, udzielając bez ustanku pokarmu duchowego ludziom, rodzi i wychowuje coraz to nowe zastępy świętych mężów i niewiast, a Chrystus tych, którzy Mu byli w Królestwie ziemskim wiernymi i posłusznymi poddanymi, nie przestaje powoływać do szczęścia w Królestwie niebieskim” (Quas primas). Synod zaś, promując „współodpowiedzialność” świeckich za kierowanie Kościołem, podważa samą istotę hierarchicznego ustroju ustanowionego przez Chrystusa.
Rousseauizm w sutannie
Porównanie synodalnych dokumentów do koncepcji Rousseau nie jest przenośnią, lecz diagnozą teologicznego bankructwa. Sobór Watykański I nauczał nieomylnie: „Duch Święty nie został obiecany następcom Piotra po to, aby dzięki Jego objawieniu ogłaszali nową naukę, lecz aby przy Jego pomocy święcie zachowywali i wiernie wyjaśniali objawienie przekazane przez Apostołów, czyli depozyt wiary” (Konst. Pastor aeternus). Tymczasem synodalna „droga słuchania” opiera się na heretyckim założeniu, że Duch Święty objawia się poprzez „głos ludu”, co stanowi jawną negację boskiego pochodzenia depozytu wiary.
Święte Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu potępiło podobne błędy, stwierdzając: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim, w nim i przez niego” (pkt 58). To właśnie doktrynalny relatywizm Rousseau, który w Umowie społecznej pisał, że „wola powszechna” jest nieomylna, został przeszczepiony na grunt eklezjalny. Jak zauważył prof. Thomas, prowadzi to do sytuacji, w której „synodalność staje się nową religią” – herezją kolegialnego indyferentyzmu.
Milczenie o grzechu i łasce
Najbardziej wymowne w całym synodalnym przedsięwzięciu jest nie to, co mówi, ale to, czego nie mówi. W żadnym z dokumentów przygotowawczych nie znajdziemy wzmianki o:
- Ofierze Krzyżowej jako jedynym źródle zbawienia
- Konieczności stanu łaski uświęcającej do uczestnictwa w życiu Kościoła
- Obowiązku publicznego wyznawania wiary jako warunku zbawienia
- Wiecznym potępieniu dla tych, którzy umierają w grzechu śmiertelnym
Ta damnatio memoriae wobec nadprzyrodzonych prawd wiary stanowi jawny dowód apostazji. Jak przypominał Pius XI: „Nie przez co innego szczęśliwe państwo – a przez co innego człowiek, państwo bowiem nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem ludzi” (Quas primas). Synod zaś, redukując misję Kościoła do „słuchania świata”, zdradza swoje naturalistyczne korzenie.
Koniec gry w reformę
Profesor Thomas ujawnia, że proces synodalny miał być „rewolucyjny od samego początku”. Nie jest to jednak „rewolucja w Kościele”, lecz ostateczne odrzucenie Kościoła przez sekciarską strukturę okupującą Watykan. Jak trafnie zauważa, podobnie jak Rousseauizm doprowadził do dechrystianizacji Europy, tak synodalność ma na celu ostateczne zerwanie z katolicką tożsamością.
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej należy stwierdzić: Ecclesia non synodalis est, sed hierarchica (Kościół nie jest synodalny, lecz hierarchiczny). Każda próba podważenia boskiego ustanowienia władzy biskupiej i prymatu Piotrowego jest herezją, potępioną już przez Sobór Watykański I. Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Heretyk nie jest członkiem, więc nie może być głową Kościoła… jawny heretyk nie może być Papieżem” (cyt. za „Obrona sedewakantyzmu”).
Synod o synodalności to nie reforma, lecz samobójczy akt apostazji struktury, która dawno przestała być Kościołem Chrystusowym. Jak proroczo pisał Pius XI: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas primas). Dziś widzimy, jak ta zasada niszczy ostatnie pozory katolickości w Neo-Kościele Nowego Adwentu.
Tymczasem prawdziwy Kościół trwa w tych, którzy – jak nakazuje dekret Lamentabili sane exitu – „odrzucają Fatimę i powracają do niezmiennej Tradycji” („Fałszywe objawienia fatimskie”). Ubi Petrus, ibi Ecclesia – gdzie jest Piotr, tam jest Kościół. Gdy zaś Piotr milczy lub zapiera się wiary, Kościół trwa w wiernych zachowujących depozyt wiary, nawet jeśli muszą czynić to poza strukturami opanowanymi przez modernistyczną herezję.
Za artykułem:
Vatican insider REVEALS CRISIS in the Church: Synodality EXPOSED (lifesitenews.com)
Data artykułu: 07.01.2026
