Portal LifeSiteNews (7 stycznia 2026) relacjonuje inicjatywę „ojca” Louisa-Marie de Blignières, założyciela „Bractwa św. Wincentego Ferreriusza”, który w liście do „kardynałów” zaproponował utworzenie osobnej jurysdykcji kościelnej dla zwolenników mszy trydenckiej. Projekt wzorowany na ordynariatach wojskowych zakładałby własnych „biskupów”, parafie i seminaria, współpracujące z lokalnymi ordynariuszami i „papieżem”.
Teologiczne bankructwo „pragmatycznych rozwiązań”
De Blignières powołuje się na rzekomą „jedność w rycie rzymskim”, całkowicie ignorując dogmatyczną niemożliwość istnienia równoległych struktur liturgicznych w Kościele Katolickim. Już Pius XI w Quas Primas (1925) podkreślał: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] podlegają władzy Jezusa Chrystusa” (pkt. 18), co wyklucza jakiekolwiek partykularyzmy. Tymczasem propozycja „osobnej jurysdykcji” to:
„pragmatyczne rozwiązanie […] w duchu kościelnym”.
To czysto modernistyczne sformułowanie – w myśl potępionych zasad w Syllabus Errorum Piusa IX (pkt. 77-80) – ukazuje redukcję spraw wiary do technokratycznego zarządzania sekciarskimi grupami.
Masońska architektura „jurysdykcji”
Projekt oparty na ordynariatach wojskowych jest strukturalnym błędem, gdyż:
- Ordynariaty wojskowe powstały jako wyjątkowe rozwiązanie duszpasterskie dla żołnierzy pozbawionych stałego dostępu do sakramentów, nie zaś jako stała forma organizacji Kościoła.
- „Jurysdykcja” miałaby własnych „biskupów” wywodzących się ze środowisk tradycjonalistycznych – co narusza zasadę „Episcopus unus in Ecclesia sua” (jeden biskup w swoim Kościele), potwierdzoną na Soborze Trydenckim (sesja XXIII, rozdz. 2).
Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili Sane (1907): „Organiczny ustrój Kościoła podlega zmianie […] tylko przejawy modernistycznej zgnilizny” (pkt. 53).
„Pełna komunia” z antykościołem
Najjaskrawszą herezją jest twierdzenie, iż wspomniani wierni są:
„w pełnej komunii ze Stolicą Świętą i pozostałymi częściami Kościoła”.
To sprzeczność teologiczna, gdyż od Soboru Watykańskiego II (1962-1965) struktury okupujące Watykan głoszą jawną apostazję (np. wolność religijną w Dignitatis Humanae), co czyni niemożliwą jakąkolwiek komunię z nimi. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (II,30) stwierdza jednoznacznie: „Jawny heretyk nie może być papieżem”.
Ewangelia według Jana Pawła II
De Blignières powołuje się na dokument „Ecclesia Dei” Jana Pawła II (1988), który:
- Uznał ważność święceń abp. Lefebvre’a – pomimo że otrzymał je z rąk masona kard. Lienarta (potwierdzone w „Dossier Secret” z 1934 r.)
- Legitymizował schizmę lefebrystów, zamiast potępić ich nieposłuszeństwo wobec „nieomylnego Magisterium” (Sobór Watykański I, sesja IV).
To klasyczny przykład hermeneutyki ciągłości potępionej przez Piusa X jako „most do modernizmu” (Encyklika Pascendi, 1907).
Logika rozdwojenia jaźni
Projekt przewiduje, że wierni:
„zachowaliby przynależność do swoich diecezji”.
To contradictio in adiecto – nie można równocześnie należeć do prawowitego Kościoła i struktur posoborowych, które odrzuciły dogmat o społecznej władzy Chrystusa Króla („Quas Primas”, pkt. 18). Jak napomina Pius XI: „Wszystko poddane jest Jego woli” (tamże).
„Nadzieja” w antypapieżu Leona XIV
Artykuł wspomina o „wielkiej nadziei” pokładanej w „pontyfikacie” Leona XIV, który rzekomo:
- Zezwolił „kardynałowi” Burke’owi na celebrację mszy w bazylice św. Piotra
- Przedłużył „łaskawie” terminy likwidacji ośrodków tradycyjnych w Cleveland i Teksasie
To perfidna manipulacja! Żaden akt prawny wydany przez antypapieży po 1958 roku nie ma mocy wiążącej (Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV, 1559). Nawet gdyby „Leon XIV” formalnie przywrócił „Summorum Pontificum”, pozostanie to jedynie „przedrzeźnianiem liturgii” w strukturach antykościoła.
Milczenie o Ofierze
W całym tekście ani razu nie padają kluczowe terminy:
- Ofiara przebłagalna (kanon rzymski: „Quam oblationem…”)
- Transsubstancjacja (Sobór Trydencki, sesja XIII)
- Kapłaństwo katolickie („Tu es sacerdos in aeternum” – Ps 109,4 Wlg)
Zamiast tego mamy puste frazesy o „stabilności, pokoju i jedności” – typowy język masońskiej utopii (por. „Syllabus Errorum”, pkt. 77-80).
Podsumowanie: kolejna pułapka synarchii
Propozycja de Blignières’a to:
- Uznanie władzy antypapieży – co czyni ją ipso facto nieważną (Kanon 188.4 KPK 1917)
- Instytucjonalizacja schizmy – tworzenie „rezerwatów” dla tradycjonalistów w ramach neo-kościoła
- Zdrada sedewakantyzmu – porzucenie stanowiska o całkowitej nieważności posoborowej sekty
Jak ostrzegał Pius X: „Moderniści usiłują wprowadzić Kościół w stan permanentnej ewolucji” („Pascendi”, pkt. 26). Jedynym rozwiązaniem jest powrót do niezmiennego depozytu wiary poprzez:
- Odrzucenie wszelkich struktur posoborowych
- Uznanie wakatu Stolicy Apostolskiej od 1958 roku
- Trwanie przy ważnie wyświęconych kapłanach i prawdziwej Ofierze Mszy Świętej
Za artykułem:
Traditional priest proposes special Latin Mass jurisdiction in letter to cardinals (lifesitenews.com)
Data artykułu: 07.01.2026
