Portal „Tygodnik Powszechny” (27 listopada 2025) relacjonuje uroczystość wręczenia 25. Nagrody Znaku i Hestii im. ks. Józefa Tischnera, która odbyła się w Nowohuckim Centrum Kultury. Laureatkami zostały pisarka Hanna Krall oraz działaczka społeczna Małgorzata Rybicka. W wydarzeniu uczestniczyli liczni przedstawiciele liberalnego establishmentu, w tym Dominika Kozłowska z SIW Znak oraz Łukasz Tischner, bratanek „ksędza”. Wśród elementów ceremonii znalazły się wystąpienia o „wolności”, „solidarności” i „nadziei”, całkowicie pozbawione odniesień do nadprzyrodzonego porządku i obowiązku poddania się pod panowanie Chrystusa Króla.
Naturalistyczna parodia wartości katolickich
Przytoczony przez portal fragment wystąpienia Tischnera stanowi jawne wypaczenie katolickiej koncepcji wolności: „Wolność jest naszą podstawową wartością. Wolni ludzie to znaczy ludzie za coś odpowiedzialni”. Ta redukcja wolności do czysto naturalistycznej odpowiedzialności społecznej pozostaje w rażącej sprzeczności z nauczaniem Leona XIII: „Prawdziwa wolność, szczególny przywilej natury obdarzonej rozumem, polega na tym, że wolno nam używać rozumu, abyśmy byli posłuszni woli Boga, który nas rozkazami swymi zobowiązuje” (Encyklika Libertas praestantissimum).
Kapituła nagrody, kierowana przez Wojciecha Bonowicza, jawnie promuje ideologiczną deformację pojęć:
„Nadzieja, która nie boi się pomyśleć, że wszystko może być ułożone inaczej niż obecnie. Że dominacja arogancji i siły nie jest jedynym scenariuszem na przyszłość”
. To czysto immanentystyczne ujęcie nadziei stanowi zaprzeczenie jej nadprzyrodzonego charakteru, o którym Pius XI nauczał: „Jedyna nadzieja ludzkości zawiera się w królowaniu Chrystusa” (Encyklika Quas primas).
Modernistyczna instrumentalizacja autyzmu
Nagrodzenie Małgorzaty Rybickiej za działania na rzecz osób z autyzmem służy zakamuflowanej promocji ideologii inkluzji oderwanej od katolickiej koncepcji miłosierdzia. Portal cytuje uzasadnienie: „Dzięki niej odkrywamy, że każdy człowiek niezależnie od ograniczeń nosi w sobie piękno i talent”. Ta panteistyczna koncepcja „piękna” w każdym człowieku neguje naukę o grzechu pierworodnym i konieczności łaski uświęcającej, o czym przypominał Pius X: „Człowiek przez grzech utracił świętość i sprawiedliwość, w której był stworzony” (Katechizm Świętego Piusa X).
Wystąpienie Rybickiej, które portal określa jako „wzruszające”, zawiera typowo modernistyczne żądanie: „Wiele rodziców osób z autyzmem zadaje sobie pytanie: co będzie z moim dzieckiem, kiedy ja umrę – i nie do zaakceptowania jest dla mnie fakt, że ciągle jeszcze muszą je sobie zadawać”. Pomija się tu całkowicie katolicką naukę o Opatrzności Bożej i obowiązku powierzenia losów dzieci Bożemu Miłosierdziu, nie zaś państwowemu systemowi opieki.
Teologia obumierania jako herezja millenarystyczna
Szczególnie bluźnierczy charakter miało wystąpienie „ojca” Adama Szustaka:
„Jeśli chodzi o kryzys Kościoła, obumieranie i wzrost nie wykluczają się: pierwsze jest niezbędne, by mógł nastąpić ten drugi, i taka jest droga Chrystusa”
. To jawne nawiązanie do potępionych teorii millenarystycznych, które św. Pius X potępił jako „oszukańcze nadzieje na odnowę świata przed czasem wyznaczonym przez Boga” (Dekret Lamentabili, punkt 64). Kościół Chrystusowy jako Ciało Mistyczne nie podlega procesom „obumierania”, co stanowi dogmat wiary zdefiniowany na Soborze Watykańskim I.
Kult Tischnera jako narzędzie dechrystianizacji
Nazwanie nagrody imieniem modernistycznego „ksędza” Józefa Tischnera nie jest przypadkowe. Jego „filozofia spotkania” i „etyka solidarności” stanowią intelektualną podbudowę dla wypaczenia katolickiej koncepcji miłości bliźniego. Jak trafnie zauważył św. Pius X: „Moderniści utrzymują, że wiara chrześcijańska powinna się opierać na żywym doświadczeniu” (Encyklika Pascendi). Właśnie to doświadczeniowe podejście przenika całą uroczystość, gdzie – jak relacjonuje portal – „łatwiej było zrozumieć realną wagę pojęć: odwaga, nadzieja, solidarność” – pojęć całkowicie opróżnionych z nadprzyrodzonej treści.
Strategiczna współpraca z antykatolickimi siłami
Obecność przedstawicieli L’Arche Śledziejowice na ceremonii świadczy o strategicznym sojuszu modernistów z ruchami inspirowanymi personalizmem charystycznym. Portal zachwyca się, że „nie tylko opowiadali, ale też pokazywali, jak żyją solidarnością na co dzień”. Pomija się przy tym fakt, że założyciel ruchu Jean Vanier został zdemaskowany jako manipulator i duchowy tyran, co potwierdzają oficjalne dochodzenia. To typowy przykład posoborowej „hermeneutyki nieciągłości”, gdzie katolicka terminologia służy maskowaniu zgnilizny moralnej.
Jubileusz apostazji w służbie globalizmu
25-lecie nagrody Tischnera nie jest niewinnym wydarzeniem kulturalnym, ale strategicznym elementem rewolucji antykatolickiej. Wystąpienia Anne Applebaum i Timothy’ego Gartona Asha, którzy – jak relacjonuje portal – „przeciwstawiali cynizmowi zaangażowanie”, stanowią promocję globalistycznego projektu demoliberalnego. Gdy Applebaum twierdzi, że „demokracja wymaga ciągłego wysiłku”, należy to odczytać w kontekście potępień Piusa IX: „Wolność sumienia i kultów jest prawem własnym każdego człowieka i powinna być prawnie proklamowana” (Syllabus błędów, punkt 77).
Katastrofalne pominięcia doktrynalne
W całym artykule nie znajdziemy ani jednego odniesienia do:
- Obowiązku podporządkowania wszystkich dziedzin życia Chrystusowi Królowi
- Roli łaski uświęcającej w przemianie społeczeństw
- Grzechu jako źródła wszystkich konfliktów
- Neutralność religijna państwa jako herezja potępiona w Quas primas
To milczenie jest bardziej wymowne niż jakiekolwiek słowa – świadczy o całkowitej apostazji środowiska „Tygodnika Powszechnego” od katolickiej ortodoksji.
Konsekrowana profanacja sztuki
Opis muzycznej oprawy uroczystości („grający na marimbie i wibrafonie Róża Dudek, Ivo Szostak i Wojciech Klag”) ukazuje typowo modernistyczne pomieszanie sacrum i profanum. Jak przypomina dekret Świętego Oficjum z 1958 roku: „Sztuka kościelna winna prowadzić dusze do Boga poprzez wzbudzenie pobożności, nie zaś służyć rozrywce zmysłów”. Użycie instrumentów perkusyjnych charakterystycznych dla muzyki rozrywkowej stanowi kolejny przejaw desakralizacji przestrzeni publicznej.
Za artykułem:
Hanna Krall i Małgorzata Rybicka laureatkami Nagrody Tischnera (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 08.01.2026
