Portal eKAI (8 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie grekoprawosławnego „patriarchy” Jerozolimy Teofila III, który w Betlejem nazwał Strefę Gazy „otwartą i krwawiącą raną w sumieniu świata”. Cała retoryka schizmatyka zdradza modernistyczną redukcję religii do humanitarnej działalności, całkowicie pomijającą obowiązek głoszenia królewskiej władzy Chrystusa nad narodami.
Zdrada nadprzyrodzonej misji Kościoła
Teofil III deklaruje: „Z tego miejsca modlimy się i mamy nadzieję, że życie powróci do swojego naturalnego biegu”. To czysto naturalistyczne podejście sprzeciwia się nauczaniu Piusa XI w encyklice Quas primas: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym (…) nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. „Patriarcha” przemilcza fundamentalną prawdę, że bez poddania narodów pod berło Chrystusa Króla wszelkie pokojowe inicjatywy pozostaną utopią.
„Gaza pozostaje «otwartą i krwawiącą raną w sumieniu świata». Kościół pozostał wraz z ludźmi w czasie bombardowań, oblężeń i głodu «i przez cały czas świadczył o ludzkim cierpieniu»”
To stwierdzenie ujawnia zdradę nadprzyrodzonej misji Kościoła, zredukowanej do roli organizacji humanitarnej. Pius XII w Mystici Corporis Christi nauczał, że prawdziwa miłość bliźniego wymaga przede wszystkim troski o zbawienie dusz, nie zaś jedynie o doczesne warunki życia.
Herezja ekumenicznego synkretyzmu
„Patriarcha” chwali współpracę z innymi „Kościołami” w Jerozolimie, co stanowi jawną herezję potępioną w Syllabusie Piusa IX: „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” (propozycja 18). Tymczasem Sobór Florencki (1442) definitywnie stwierdził: „Nikt, choćby nawet przelewający krew za imię Chrystusa, nie może być zbawiony, jeśli nie pozostaje w łonie i w jedności Kościoła katolickiego”.
Równie skandaliczne jest przemilczenie konieczności nawracania muzułmanów po ataku na kościół Mar Elias w Damaszku. To przejaw relatywizmu religijnego potępionego przez św. Piusa X w Lamentabili sane: „Człowiek może, w zachowaniu jakiejkolwiek religii, znaleźć drogę wiecznego zbawienia” (propozycja 16).
Polityczna prostytucja duchowieństwa
Całe wystąpienie „patriarchy” jest przykładem politycznej prostytucji duchowieństwa, które szuka protekcji u świeckich władców zamiast głosić Ewangelię. Chwalenie jordańskiej rodziny królewskiej za „historyczne prawo do ochrony miejsc świętych” jest jawnym zaprzeczeniem słów Chrystusa: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18,36). Pius XI w Quas primas przypominał: „Królowie i książęta są obowiązani publicznie czcić Chrystusa i być mu posłuszni”, a nie być przedmiotem kościelnych pochlebstw.
Modernistyczna utopia dialogu
Apel Teofila III o „działania na rzecz pokoju” poprzez dialog międzyreligijny to klasyczny przykład modernistycznej utopii. Św. Pius X w Pascendi demaskował takie podejście: „Moderniści mieszają rozum z wiarą, sprowadzając religię do sentymentalnego humanitaryzmu”. Prawdziwy pokój w Ziemi Świętej nastąpi tylko przez nawrócenie narodów na katolicyzm, a nie przez kompromisy z błędem.
Duchowy bankructw schizmatyków
Wystąpienie „patriarchy” Teofila III stanowi smutną ilustrację duchowego bankructwa schizmatyków, którzy odrzuciwszy jedność z Następcą Piotra, błądzą w labiryncie politycznych układów. Jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Poza Kościołem nie ma zbawienia, tak jak nie było zbawienia poza Arką Noego” (De Romano Pontifice). Wszelkie wysiłki budowania pokoju bez uznania królewskiej władzy Chrystusa są z góry skazane na klęskę.
Za artykułem:
świat Patriarcha Teofil III: Gaza otwartą i krwawiącą raną w sumieniu świata (ekai.pl)
Data artykułu: 08.01.2026
