Portal LifeSiteNews (9 stycznia 2026) relacjonuje zapowiedź corocznych konsystorzy kardynalskich przez antypapieża Leona XIV, ogłoszoną podczas dwudniowego spotkania z 170 „kardynałami” w Watykanie. „Wzmocnienie drogi synodalnej” oraz potwierdzenie „Zgromadzenia Kościelnego” na październik 2028 przedstawiono jako kontynuację rewolucji posoborowej, zapoczątkowanej przez modernistycznych uzurpatorów od Jana XXIII.
Destrukcja monarchicznego ustroju Kościoła
Zapowiedź regularnych konsystorzy, określonych jako „prefiguracja przyszłej drogi”, stanowi jawne odrzucenie niezmiennej natury Kościoła jako monarchii absolutnej pod władzą Chrystusa Króla (Pius XI, Quas Primas). Kolegium kardynalskie nie jest organem współrządzącym, lecz czysto pomocniczym – jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Papież rządzi Kościołem nie przy pomocy kardynałów jako koniecznych współpracowników, lecz jedynie jako doradców” (De Conciliis, II, 18). Tymczasem „kardynał” Stephen Brislin komentuje: „pomoc w roli Następcy św. Piotra”, wprowadzając heretycką koncepcję urzędu papieskiego jako przewodnictwa kolegialnego.
„Tematy obrad obejmowały synodalność rozumianą «nie jako proces techniczny», lecz jako wspólną wędrówkę, jej implikacje dla sprawowania władzy w Kościele, formację kapłańską, pracę nuncjuszy oraz życie Kurii Rzymskiej.”
Każdy z tych punktów stanowi zdradę katolickiej eklezjologii. Synodalność jako „wspólna wędrówka” to nic innego jak protestancka teoria ecclesia semper reformanda, potępiona przez Piusa VI w Auctorem fidei (1794). „Sprawowanie władzy” w kontekście synodalnym neguje boski charakter władzy hierarchicznej, zredukowanej do demokratycznych konsultacji – w sprzeczności z kanonem 218 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, gwarantującym papieżowi „najwyższą i pełną władzę jurysdykcji nad całym Kościołem”.
Modernistyczna metoda: głosowanie nad prawdą
Szczególnie wymowny jest fakt, iż tematy obrad wybrano poprzez głosowanie „kardynałów”, którzy zdecydowali się ograniczyć dyskusję do „misji Kościoła w świetle Evangelii gaudium” oraz synodalności. Jak zauważa Luigi Casalini z portalu Messainlatino: „Kto ustalił program? Kto wybrał mówców?”. Ta proceduralna anomalia odsłania totalne bankructwo doktrynalne neo-kościoła, gdzie prawda staje się funkcją większości głosów – dokładnie jak przewidywał św. Pius X w Pascendi, demaskując modernistów: „W ich systemie wiara sprowadza się do uczucia wyrosłego z potrzeby boskości” (n. 14).
„Kardynał” Pablo Virgilio David chwali formę spotkań, gdzie „wszyscy mogli zabrać głos”, a antypapież „więcej słuchał niż mówił”. Taka „kultura dialogu” to jedynie teologiczny relatywizm w działaniu. Kościół katolicki nie jest demokracją, lecz depozytariuszem objawionej prawdy. Jak nauczał Pius XII: „Kościół nie jest instytucją humanitarną… Jego założycielem jest Bóg-Człowiek, jego prawdy objawione, jego prawa boskie” (Przemówienie do kardynałów, 20 II 1946).
Zgromadzenie 2028: apoteoza apostazji
Antypapież potwierdził również kontynuację planów „Zgromadzenia Kościelnego” na październik 2028 – rzekomego „dopełnienia” Synodu o Synodalność z 2024. Kardynał Mario Grech określił to wydarzenie jako „konsolidację recepcji dokumentu końcowego”, który uzurpator Franciszek uznał za „część zwyczajnego Magisterium Następcy Piotra”. Jest to jawna herezja, gdyż dokumenty synodalne nie posiadają żadnej mocy doktrynalnej – jak przypomina Pius IX w Tuas libenter: „Nauka zawarta w encyklikach nie wymaga zgody, lecz dokumenty niższej rangi nie mogą być stawiane na równi z nieomylnymi definicjami”.
„Atmosferę obrad cechowała «jedność, która nie jest uniformizacją» – jak podkreślali uczestnicy.”
Ta fraza odsłania esencję modernizmu: jedność w różnorodności błędów, dokładnie jak w masonerii. Św. Pius X w Lamentabili potępił podobne sofizmaty w tezie 53: „Organiczny ustrój Kościoła podlega zmianie, a społeczność chrześcijańska, podobnie jak społeczność ludzka, podlega ciągłej ewolucji”. Tymczasem doniesienia Messainlatino o „podziałach wśród kardynałów” i „różnicach doktrynalnych” potwierdzają, że neo-kościół pogrąża się w teologicznym chaosie.
Koniec fałszywej jedności
Relacje o „strasznych rzeczach” wypowiadanych przez niektórych „kardynałów” oraz narzekaniach na „różnorodność doktrynalną, teologiczną i liturgiczną” pokazują, że projekt synodalny prowadzi do samozniszczenia. Jak przewidywał Pius XI w Mortalium Animos: „Wszelkie próby połączenia różnych wyznań prowadzą jedynie do osłabienia wiary i rozkładu dyscypliny” (n. 10). Nie ma jedności bez prawdy – a prawda została odrzucona na soborze Vaticanum II.
Ogłoszenie corocznych konsystorzy i „Zgromadzenia Kościelnego” to kolejne etapy planowej destrukcji katolickiej tożsamości. Jak ostrzegał św. Hieronim: „Kościół bez biskupów, biskupi bez kapłanów, kapłani bez ludu – oto koniec” (List 14). Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje nieustanna modlitwa o upadek tej antychrześcijańskiej struktury i rychły powrót prawowitego Pasterza.
Za artykułem:
Pope Leo XIV announces follow-up consistory in June, pledges annual meetings of the cardinals (lifesitenews.com)
Data artykułu: 09.01.2026
