Portal LifeSiteNews (9 stycznia 2026) informuje o powstaniu Ottawa Christian Health Centre (OCHC), które deklaruje promocję „tradycyjnej chrześcijańskiej bioetyki” i „świętości życia od poczęcia do naturalnej śmierci”. Inicjatywa, wspierana przez abp. Marcela Damphousse oraz ekumenicznych partnerów, organizuje galę fundraisingową przy współpracy z kampanią pro-life. „He is very supportive” – relacjonuje dyrektor OCHC dr Andrew Mai o postawie hierarchy.
Teologiczny bankructwo „ekumenicznej” bioetyki
Już samo określenie „chrześcijańska bioetyka” w kontekście ekumenizmu stanowi sprzeczność z nauką Kościoła katolickiego. Sobór Watykański II w deklaracji Dignitatis humanae (7 grudnia 1965) zalegalizował relatywizm religijny, podczas gdy Pius XI w encyklice Mortalium animos (6 stycznia 1927) stanowczo potępił próby budowania wspólnych płaszczyzn z heretykami: „Kościół katolicki nigdy nie oświeci tych, którzy są poza jego owczarnią, jeśli ci nie przyjmą całej nauki i dyscypliny”.
„Jeden z członków zarządu jest ewangelickim chrześcijaninem”
Ta jawna kolaboracja z sektami protestanckimi narusza kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zakazujący uczestnictwa w czynnościach religijnych z heretykami. Co więcej, deklarowane „podkreślenie świętości życia od poczęcia” pomija kluczowe elementy katolickiej moralności:
- Brak potępienia antykoncepcji (potępionej przez Piusa XI w Casti connubii)
- Milczenie na temat nierozerwalności małżeństwa (kan. 1013 KPK 1917)
- Żadnej wzmianki o grzechu aborcji pośród „praktyk szkodzących życiu”
„Abp” Damphousse i kościół posoborowy – współudział w apostazji
Obecność Marcela Damphousse na gali fundraisingowej stanowi przykład zdrady urzędu pasterskiego. Jako członek sekty posoborowej, Damphousse uczestniczy w strukturach, które:
- Promują ekumenizm sprzeczny z dogmatem Extra Ecclesiam nulla salus
- Akceptują wolność religijną potępioną w Syllabusie Piusa IX (1864)
- Udostępniają „eucharystię” heretykom (kan. 731 §2 KPK 1917)
Wspierając inicjatywę ekumeniczną, Damphousse łamie przysięgę antymodernistyczną (Motu Proprio Sacrorum antistitum, 1910), która zobowiązywała do „odrzucenia heretyckiego wymysłu, jakoby można było dostosować depozyt wiary do filozofii i nauki czasów”.
Hospicjum bez eutanazji? Iluzja w państwie apostazji
„Będziemy oferować opiekę hospicyjną bez możliwości eutanazji”
Deklaracja Mai brzmi heroicznie w kontekście kanadyjskiej ustawy MAiD (Medical Assistance in Dying), jednak pomija fundamentalny fakt: państwo legalizujące mordowanie obywateli utraciło legitymację moralną. Pius XI w encyklice Quas Primas (11 grudnia 1925) nauczał: „Niechaj więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, lecz niech ten obowiązek spełnią sami i wraz z ludem swoim, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać”.
Jakakolwiek współpraca z reżimem dopuszczającym eutanazję (nawet w ramach „alternatywnej opieki”) stanowi akceptację jego prawodawstwa. Katolicka odpowiedź wymagałaby całkowitego odrzucenia systemu – czego OCHC nie proponuje.
Naturalizm zamiast nadprzyrodzoności
W całym materiale brakuje kluczowego elementu katolickiej wizji zdrowia: zbawienia duszy jako celu ostatecznego. Wspomniane „dobro fizyczne, duchowe i emocjonalne” sprowadza się do psychologizmu i naturalizmu, podczas gdy:
- Żadnej wzmianki o konieczności łaski uświęcającej
- Brak zachęty do korzystania z sakramentów (zwłaszcza Namaszczenia Chorych)
- „Duchowość” potraktowana jako dodatek do opieki medycznej
To jawna zdrada misji Kościoła, który – jak przypominał św. Pius X w liście apostolskim Notre charge apostolique (1910) – „nie jest społeczeństwem zbudowanym na ludzkich pożytecznościach, lecz na prawdach objawionych”.
Katastrofalne konsekwencje eklezjologii posoborowej
Inicjatywa OCHC stanowi żywą ilustrację słów św. Piusa X z encykliki Pascendi Dominici gregis (8 września 1907), który ostrzegał przed modernistyczną redukcją religii do „uczucia wewnętrznego”. Gdy:
- „Biskup” popiera ekumeniczne przedsięwzięcia
- „Katolicy” kolaborują z heretykami
- „Duszpasterstwo” sprowadza się do humanitarnej filantropii
– wówczas spełnia się proroctwo Leona XIII z encykliki Humanum genus (20 kwietnia 1884) o „państwie bez Boga”, gdzie nawet pozornie szlachetne inicjatywy służą budowie „cywilizacji śmierci”.
Jedyną katolicką odpowiedzią na kryzys jest powrót do integralnej doktryny sprzed Soboru Watykańskiego II, odrzucenie posoborowych struktur oraz całkowita niezależność od apostackich władz.
Za artykułem:
Pro-life Christian health center seeks support in Ottawa (lifesitenews.com)
Data artykułu: 09.01.2026
