Portal eKAI (9 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do XXIX Dnia Judaizmu w strukturach posoborowych, zaplanowanego na 15 stycznia w Płocku pod hasłem „Twój lud, będzie moim ludem, a twój Bóg będzie moim Bogiem” (Rt 1,16). Wydarzenie, koordynowane przez „kardynała” Grzegorza Rysia i „biskupa” Szymona Stułkowskiego, przewiduje modlitwy z rabinami, czytania Pisma w języku hebrajskim w katedrze oraz „spacer wspomnień” śladami płockich Żydów.
Zdrada chrystocentrycznego charakteru Kościoła
„nabożeństwo Słowa Bożego w katedrze płockiej […] poprowadzą rabin Boaz Pash i kard. Grzegorz Ryś. Czytania biblijne zabrzmią również w języku hebrajskim”
Już sama koncepcja „Dnia Judaizmu” stanowi otwarte odrzucenie dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus (Poza Kościołem nie ma zbawienia), definiowanego przez Sobór Florencki (1442) jako „najświętszym postanowieniem wiary”. Udział „duchownych” w liturgicznych czynnościach z wyznawcami judaizmu łamie kanon 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, zabraniający communicatio in sacris z heretykami i schizmatykami. Tymczasem struktury posoborowe sankcjonują herezję religijnego indyferentyzmu potępioną w Syllabusie błędów Piusa IX (1864):
„Każdy człowiek jest wolny, by przyjąć i wyznawać tę religię, którą uzna za prawdziwą pod kierunkiem światła rozumu” (Błąd 15)
„Nabożeństwo Słowa Bożego” z udziałem rabina to jawne zanegowanie władzy Chrystusa Króla nad narodami, ogłoszonej w encyklice Quas primas Piusa XI (1925): „Królestwo Zbawiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”.
Mit „wspólnych korzeni” jako zasłona dymna apostazji
Organizatorzy forsują tezę o „wzajemnych relacjach” poprzez wystawę obrazu Matejki „Przyjęcie Żydów” z 1096 r. oraz „spacer wspomnień” śladami synagog. To klasyczny przykład modernistycznej redukcji misji Kościoła do sentymentalnego humanitaryzmu, podczas gdy Katechizm Rzymski jasno określa stosunek do judaizmu:
„Żydzi, którzy nie przyjęli Ewangelii, pozostają w niewierze, a ich religia przestała być drogą zbawienia po ogłoszeniu Ewangelii” (II, 3, 8)
Debata o „drodze do wiary” z udziałem „profesora” Jana Grosfelda i rabina Rapoparta to czysta sofistyka. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili sane (1907), moderniści „mieszają prawdy wiary z fałszywymi teoriami filozoficznymi i historycznymi”. Tymczasem Kościół zawsze nauczał, że judaizm po odrzuceniu Mesjasza stał się sektą antychrystusową – czego dobitnym dowodem jest Talmudyczne przekleństwo „Jezus gotuje się w ekskrementach” (Sanhedryn 90a).
Profanacja świętej przestrzeni i form
Wprowadzenie języka hebrajskiego do katolickiej liturgii w katedrze płockiej stanowi akt świętokradztwa. Dekret Świętego Oficjum z 1759 roku „Cum hoc sit” zakazuje używania języków żydowskich w modlitwach kościelnych jako „przyczyny zgorszenia i zamętu”. Tymczasem:
„Podczas nabożeństwa śpiewać będzie chór Pueri et Puellae Cantores Plocenses”
To nie tylko łamanie przepisów liturgicznych, ale i zdrada duchowa. Jak pisał papież Pius VI w konstytucji Auctorem fidei (1794), „mieszanie obrzędów katolickich z niekatolickimi jest ohydą wobec Boga”. Wprowadzanie żydowskich elementów do świątyni to realizacja masońskiego planu „judaizacji chrześcijaństwa” opisanego w protokołach mędrców Syjonu.
Fałszowanie historii i wychowanie w apostazji
Organizatorzy otwarcie przyznają, że głównymi adresatami wydarzenia jest młodzież szkolna. To zgodne z duchem soborowej deklaracji Nostra aetate, która – wbrew całej Tradycji – głosi „duchowe dziedzictwo wspólne chrześcijanom i Żydom”. Tymczasem:
- Wystawa „Byli sąsiadami” w katedrze to jawna gloryfikacja postaw kolaboracyjnych z żydowskimi oprawcami Chrystusa
- „Modlitwa kadisz” rabina Schudricha w miejscu katolickiej modlitwy za nawrócenie Żydów to profanacja
- „Płockie judaica” w Muzeum Diecezjalnym zastępują kult świętych relikwii czcią dla talmudycznych zabytków
Jak ostrzegał Leon XIII w encyklice Humanum genus (1884), „tajne stowarzyszenia dążą do zniszczenia całego porządku religijnego i społecznego”. XXIX Dzień Judaizmu to kolejny etap tego planu.
Nadzieja tylko w powrocie do Tradycji
Zamiast modlitw z heretykami, Kościół zawsze nakazywał:
„W Wielki Piątek módlmy się za zaślepionych Żydów, aby Bóg zdjął zasłonę z ich serc” (Mszał Rzymski)
Jedyną odpowiedzią na tę jawną apostazję jest powrót do niezmiennej doktryny zawartej w Bulli Cum ex apostolatus officio Pawła IV (1559): „Nikt nie może być zbawiony poza katolicką wiarą”. Dopóki struktury posoborowe trwają w zdradzie, prawdziwi katolicy muszą unikać jakiejkolwiek współpracy z tym antykościołem.
Za artykułem:
09 stycznia 2026 | 21:2315 stycznia XXIX Dzień Judaizmu – plan centralnych obchodów w Płocku (ekai.pl)
Data artykułu: 10.01.2026
