Portal Vatican News (10 stycznia 2026) relacjonuje doroczną pielgrzymkę do miejsca chrztu Chrystusa w Al-Maghtas, gdzie ok. 3 tysiące osób uczestniczyło w ekumenicznej celebracji z udziałem przedstawicieli różnych obrządków wschodnich oraz nuncjusza apostolskiego „arcybiskupa” Giovanni Dal Toso. Wydarzenie, przedstawiane jako modlitwa o pokój, stanowi jawny przejaw apostazji posoborowego systemu.
Synkretyczna imitacja kultu
„Uroczystość, której towarzyszyły wschodnie śpiewy religijne, zgromadziła przedstawicieli Kościoła grecko-melchickiego, maronickiego, chaldejskiego, syryjskiego oraz ormiańskokatolickiego”
Rzekoma „msza święta” to w rzeczywistości neomodernistyczny spektakl sprzeczny z zasadą extra Ecclesiam nulla salus. Pius XI w Mortalium animos (1928) potępił wszelkie formy fałszywego ekumenizmu: „Nie wolno katolikom brać udziału w zgromadzeniach niekatolickich, które mają za cel pojednanie wszystkich wyznań w jedności kościelnej”. Udział w zgromadzeniu z heretyckimi wspólnotami wschodnimi stanowi akt apostazji zanegowany przez św. Roberta Bellarmina: „Nawet ukryty heretyk traci jurysdykcję, gdyż nie może być członkiem Kościoła” (De Romano Pontifice).
Naturalistyczna redukcja sakramentów
„Msgr Iyad Twal, wikariusz patriarchalny w Jordanii […] wyjaśnił, że chrzest nie jest jedynie zewnętrznym obrzędem, lecz początkiem osobistej drogi wiary, prowadzącej do głębokiego doświadczenia duchowego”. To protestancka herezja sprzeczna z definicją Soboru Trydenckiego (sesja VII): „Chrzest jest konieczny do zbawienia jako prawdziwy sakrament Nowego Prawa, gładzący grzech pierworodny i włączający do mistycznego Ciała Chrystusa”. Pominięcie nadprzyrodzonego charakteru łaski chrzcielnej odsłania modernistyczne przesunięcie akcentu z obiektywnej rzeczywistości na subiektywne doświadczenie – dokładnie jak przewidywał św. Pius X w Lamentabili (punkty 22, 25, 58).
Bluźniercze błogosławieństwo „wodami Jordanu”
Ceremonia błogosławieństwa wodą rzeki Jordan stanowi jawny akt synkretyzmu. Kanon 1257 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. zastrzega: „Tylko Stolica Apostolska może ustanowić nowe sakramentalia lub interpretować istniejące”. Tworzenie rytuałów „błogosławieństw” przez posoborowych urzędników to akt uzurpacji władzy przynależnej wyłącznie papieżowi. Co więcej, błogosławienie przy użyciu wód, które nie zostały poświęcone ważną formą trydencką, jest symulakrem sakramentalium.
Fałszywy pokój bez Chrystusa Króla
„Poszukiwanie pokoju i pojednania przenikało modlitwy zebranych […] aby bieżący rok naprawdę był świadectwem trwałego, sprawiedliwego i powszechnego pokoju”
Ten naturalistyczny humanitaryzm zaprzecza encyklice Quas Primas Piusa XI: „Pokoju Chrystusowego w Królestwie Chrystusowym. […] Nie będzie prawdziwego pokoju póki ludzie i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Modlitwy o pokój, które pomijają konieczność poddania narodów pod berło Chrystusa Króla, to czcze gadanie potępione już w Syllabusie błędów Piusa IX (punkty 15-17, 77-80).
Nieczysta konsekracja „kościoła”
Wzmianka o konsekracji budynku w 2025 r. przez „kardynała sekretarza stanu Pietra Parolina” oraz „łacińskiego patriarchę Pierbattistę Pizzaballę” demaskuje prawdziwą naturę miejsca. Jako że obaj „hierarchowie” należą do posoborowej sekty pozbawionej ważnych święceń (na mocy bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV), konsekracja jest nieważna. W efekcie Al-Maghtas to nie sanktuarium, lecz masońska pseudosakralna przestrzeń służąca promocji „religii człowieka” (por. Lamentabili, pkt 65).
Za artykułem:
Tysiące chrześcijan w miejscu Chrztu Jezusa modliły się o pokój (vaticannews.va)
Data artykułu: 10.01.2026
