Portal Catholic News Agency (10 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Josepha Zen Ze-kiuna podczas nadzwyczajnego konsystorza, w którym określił on proces synodalny jako „żelazną manipulację” i „obrazę dla godności biskupów”. Emerytowany „biskup” Hongkongu miał zakwestionować legitymizację teologiczną całego przedsięwzięcia, wskazując na sprzeczności w dokumencie końcowym Synodu o Synodalności (2021-2024) oraz „niedorzeczne i niemal bluźniercze” odwołania do Ducha Świętego.
Teatr pozorów w służbie rewolucji
„Kardynał” Zen, pomimo swego zaawansowanego wieku, dostrzega jedynie wierzchołek góry lodowej apostazji. Jego słowa:
„Żelazna manipulacja procesem jest obrazą dla godności biskupów”
pozostają ślepe na fundamentalny fakt: synodalność to jedynie instrument dekonstrukcji władzy biskupiej, zaplanowany przez modernistycznych inżynierów społecznych. Już Pius XI w encyklice Quas primas (1925) nauczał nieodwołalnie: „Chrystusowi jako Człowiekowi przysługuje władza królewska, obejmująca wszystkich ludzi i wszystkie narody” (p. 11). Tymczasem synodalna farsa, podszyta pseudodemokratycznym językiem, podważa boski porządek hierarchii, zastępując go tyraniami komisji i gremiów pozbawionych jakiegokolwiek mandatu apostolskiego.
Bluźniercze zawłaszczenie Ducha Świętego
Zen słusznie piętnuje
„niedorzeczne i niemal bluźniercze”
odwołania do Parakleta w dokumentach synodalnych. W rzeczy samej, modernistyczna sekta posoborowa dokonała heretyckiego przewrotu: podczas gdy Duch Święty „nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” (J 14,26 Wlg), jej kapłani głoszą „nowe objawienie” sprzeczne z depozytem wiary. Święte Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępiło podobne błędy: „Wiara Chrystusowa stoi w opozycji do rozumu ludzkiego, a objawienie nie tylko nie jest pożyteczne, ale nawet szkodliwe dla doskonałości człowieka” (p. 6). „Oczekiwanie niespodzianek od Ducha Świętego” to jedynie parodia pentakostalnych aberracji, nie zaś katolickiej pneumatologii.
Dokument jako manifest relatywizmu
Wskazane przez Zen sprzeczności w dokumencie końcowym – rzekome „magisterium” nieustanawiające norm, „jedność” dopuszczająca „różne konteksty” – odsłaniają sedno posoborowego przewrotu. Już w 1864 r. Pius IX w Syllabusie błędów potępił tezę, że „Kościół powinien się pogodzić z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (p. 80). Tymczasem synodalni architekci głoszą doktrynalny relatywizm godny oświeceniowych encyklopedystów:
„każdy kraj lub region «może poszukiwać rozwiązań lepiej dostosowanych do swojej kultury i wrażliwych na swoją tradycję i potrzeby»”
. To jawna zdrada zasady „unum, sanctum, catholicam et apostolicam Ecclesiam” – jednej, świętej, powszechnej i apostolskiej Kościoła.
Anglikańska przyszłość neo-kościoła
Retoryczne pytanie Zen:
„Czy różne interpretacje i wybory nie doprowadzą naszego Kościoła do tego samego podziału (pęknięcia), co Wspólnotę Anglikańską?”
uderza w najczulszy punkt modernistycznej utopii. Odpowiedź jest oczywista: posoborowa sekta od 1965 r. konsekwentnie realizuje program protestantyzacji, czego dobitnym świadectwem są „nowe formy ministerialności” otwierające drogę do „święceń” kobiet i akceptacji związków homoseksualnych. Jak przypomina Pius XII w Humani generis: „Kościół nie jest jakimś zwykłym obozem czy szkołą filozoficzną, lecz Ciałem Chrystusa, którego Głowa nie może być podzielona”.
Paweł VI jako prekursor destrukcji
Słuszna uwaga Zen o
„zniknięciu Synodu Biskupów – instytucji ustanowionej przez Pawła VI”
mimowolnie obnaża genezę kryzysu. To właśnie Montini, mason i heretyk, zapoczątkował proces demontarzu władzy biskupiej przez stworzenie karykaturalnych struktur kolegialnych. Dziś widzimy kulminację tego procesu: sekretariaty i komitety zastępują biskupów, zaś „papież” występuje w roli mediagenicznego moderatora, nie zaś Namiestnika Chrystusowego.
„Ortodoksyjni biskupi nigdy nie zaakceptują «bergoliańskiej synodalności»”
– konstatuje Zen. Prawda jest jednak brutalniejsza: w strukturach okupujących Watykan nie ma już miejsca dla biskupów wiernych Tradycji. Jedyną drogą ocalenia jest powrót do niezmiennego Magisterium sprzed 1958 r., odrzucenie całego dorobku Vaticanum II oraz odnowa kapłaństwa i sakramentów w ich prawowitej formie. Jak przypomina Sobór Trydencki: „Jeśli ktoś mówi, że przyjęte i zatwierdzone przez Kościół ceremonie w uroczystym sprawowaniu sakramentów zwykle mogą być pogardzane lub pomijane przez szafarzy bez grzechu, albo mogą być zmieniane na nowe przez jakiegokolwiek pasterza kościoła – niech będzie wyklęty” (sesja VII, kan. 13).
Za artykułem:
At consistory, Cardinal Zen slams synodality as ‘ironclad manipulation’ and ‘insult’ to bishops (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 10.01.2026
