Portal eKAI (11 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie Roberta Prevosta (znanego jako „Leon XIV”) do korpusu dyplomatycznego, w którym uzurpator watykański „wyraził ubolewanie, że pieniądze przeznaczane na ratowanie życia przeznacza się na jego eliminowanie”. Stanisław Tasiemski, prezes Katolickiej Agencji Informacyjnej, dodaje komentarz: „Bez prawa do życia nie ma żadnych innych praw. Człowiek zasługuje na to, aby był przyjęty i kochany”.
Teologiczny minimalizm w służbie rewolucji
Wypowiedź Prevosta-Tasiemskiego stanowi klasyczny przykład redukcji doktryny katolickiej do naturalistycznego humanitaryzmu. Podczas gdy Kościół zawsze nauczał, iż „bezlitosni zabójcy dzieci i tych, którzy płód udaremnili lub połknęli środki poronne, podlegają ekskomunice jako zbrodniarze” (Sobór Trydencki, Sesja XXIV), współczesne struktury posoborowe ograniczają się do mglistych apeli o „przyjmowanie i kochanie”.
„Bez prawa do życia nie ma żadnych innych praw”
To zdanie, pozornie poprawne, celowo pomija fundament ontologiczny. Prawa człowieka nie wynikają z abstrakcyjnego humanizmu, lecz z prawa naturalnego ustanowionego przez Boga – jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, Czcigodni Bracia, aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono w każdej parafii kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta, wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla”.
Milczenie o prawie Bożym i obowiązkach państwa
Artykuł pomija całkowicie obowiązek karania zbrodniarzy aborcyjnych przez władze świeckie. Kanon 2350 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. nakładał na aborterów automatyczną ekskomunikę, zaś Państwo Katolickie miało obowiązek ścigać tę zbrodnię jak każde inne morderstwo. Tymczasem Prevost nie nawołuje rządów do przywrócenia praw Bożych, ograniczając się do ekonomicznego aspektu „przeznaczania pieniędzy”.
Retoryka „przyjęcia i kochania” bez nawiązania do „kary wiecznej dla tych, którzy w grzechu śmiertelnym umierają” (Sobór Florencki) jest heretyckim pelagianizmem. Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX (pkt 64): „Wiara w Zmartwychwstanie Chrystusa od początku dotyczyła nie tyle faktu Zmartwychwstania, lecz nieśmiertelnego życia Chrystusa u Boga” – co zostało odrzucone jako błąd.
Fałszywa sukcesja apostatów
Warto przypomnieć, że „Leon XIV” to kolejny ogniwo w łańcuchu uzurpatorów zapoczątkowanym przez Angelo Roncallego („Jana XXIII”). Linia ta nie posiada żadnej ważnej sukcesji apostolskiej od czasu nieważnych święceń episkopalnych Pawła VI w 1963 r. Głoszenie jakiejkolwiek nauki moralnej przez tych pseudo-hierarchów jest aktem bezprawnym zgodnie z kanonem 188.4 Kodeksu z 1917 r.: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji na skutek rezygnacji dorozumianej, uznanej przez samo prawo, jeśli duchowny publicznie odstępuje od wiary katolickiej”.
Struktura propagująca kult człowieka
Katolicka Agencja Informacyjna, podległa Konferencji Episkopatu Polski, od dziesięcioleci systematycznie wykreśla z przestrzeni publicznej pojęcie grzechu, potępienia i obowiązku czci wobec Chrystusa Króla. W analizowanym tekście brak choćby jednego odniesienia do:
- Ofiary Kalwaryjskiej jako źródła odkupienia
- Obowiązku państw do publicznego wyznawania religii katolickiej
- Kary doczesnej za grzech aborcji
Ta celowa amnezja doktrynalna potwierdza diagnozę św. Piusa X z encykliki Pascendi: „Moderniści poprzez agnostycyzm i immanentyzm prowadzą do całkowitego zniszczenia katolickiej wiary”.
Nadzieja w niezmiennym Kościele
W obliczu tej apostazji jedyną ostoją pozostaje „Kościół katolicki, który zawsze trwał i trwać będzie mocą swego Boskiego założyciela” (Pius IX, Qui pluribus). Wierni zachowujący integralną doktrynę mogą ufać obietnicy: „Bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16,18 Wlg). Prawdziwa obrona życia wymaga jednak nie humanitarnych sloganów, lecz powrotu do pełni katolickiej kontrrewolucji – pod berłem Chrystusa Króla i w jedności z autentycznym Magisterium.
Za artykułem:
Człowiek zasługuje na to, aby był przyjęty i kochany (ekai.pl)
Data artykułu: 11.01.2026
