Portal Catholic News Agency (11 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie abp. Georga Gänsweina na spotkaniu zorganizowanym przez litewski magazyn katolicki Kelionė, podczas którego były sekretarz Benedykta XVI otwarcie przyznał się do modlitwy do zmarłego uzurpatora tronu papieskiego i wyraził nadzieję na rychłe wszczęcie jego procesu beatyfikacyjnego. „I notice that I do not pray so much for him, but to him, asking for his help” – stwierdził duchowny, zdradzając głębię teologicznego zamętu panującego w posoborowej sekcie.
Teologiczne bankructwo „modlitwy” do niekanonizowanego modernisty
Gänswein, pełniący funkcję nuncjusza apostolskiego w krajach bałtyckich, odsłonił prawdziwy stan duchowego rozkładu struktury okupującej Watykan, twierdząc:
„Kościół jest bardzo roztropną matką […] dwukrotnie roztropną w procesach beatyfikacyjnych”.
Tymczasem sama idea modlitwy do osoby niekanonizowanej, będącej ponadto współtwórcą soborowej destrukcji, stanowi jawne pogwałcenie zasad moralności katolickiej. Codex Iuris Canonici z 1917 r. (kan. 1276) wyraźnie zabrania publicznego kultu osób niebędących świętymi, podczas gdy teologia moralna potępia takie praktyki jako przejaw bałwochwalczej niecierpliwości.
Wypowiedź Gänsweina zdradza typowo modernistyczne pomieszanie pojęć – z jednej strony deklaruje posłuszeństwo wobec „mądrości Kościoła”, z drugiej natychmiast ją podważa, sugerując możliwość beatyfikacji człowieka odpowiedzialnego za:
- Promocję hermeneutyki ciągłości – fałszywej doktryny głoszącej zgodność Vaticanum II z Tradycją
- Teologiczne usankcjonowanie wolności religijnej (Dignitatis humanae)
- Systematyczne niszczenie Mszy trydenckiej poprzez iluzoryczne „uwolnienie”
Zatrute owoce rzymskiej szkoły teologicznej
Gänswein wspominał o rzekomym wpływie Ratzingera na swoje życie:
„Nie tylko formacja intelektualna i teologiczna, ale także formacja serca, duszy i wszystkiego, co nazywamy życiem”
. To klasyczny przykład modernistycznej pseudomistyki, gdzie subiektywne doświadczenie zastępuje obiektywną doktrynę. W rzeczywistości Ratzinger przez całe życie głosił tezy sprzeczne z niezmiennym Magisterium:
- W książce Wprowadzenie w chrześcijaństwo (1968) podważał historyczność zmartwychwstania
- Jako prefekt „Kongregacji Nauki Wiary” tolerował rozpowszechnianie się herezji wśród „biskupów”
- Jako „papież” utwierdził ekumeniczne abominacje w Asyżu (1986, 2011)
Naturalistyczne sprowadzenie Tajemnicy Wcielenia
Opisując świętowanie Bożego Narodzenia na Litwie, Gänswein skupił się na powierzchownych elementach:
„Pierwsza różnica to zimno […] ozdoby świąteczne są bardzo piękne, może nawet piękniejsze niż na placu św. Piotra”
. Ta powierzchowność doskonale oddaje ducha posoborowego zredukowania religii do estetycznych uniesień. Tymczasem Pius XII w encyklice Humani generis (1950) ostrzegał, że moderniści „tajemnice wiary sprowadzają do poziomu czysto naturalnego”, co znajduje tu doskonałe potwierdzenie.
Demaskacja fałszywego ekumenizmu
Wydarzenie w Wilnie zgromadziło przedstawicieli różnych środowisk, w tym edukatora moralnego Vytautasa Toleikisa i piosenkarza Saszę Songa, którzy dzielili się swoimi „doświadczeniami duchowymi”. Ten synkretyzm – typowy dla posoborowej mentalności – stanowi jawne pogwałcenie nakazu św. Pawła: „Nie chodźcie w obcym jarzmie z niewiernymi! Alboż bowiem jakaś jest wspólnota między sprawiedliwością a nieprawością?” (2 Kor 6,14).
Historyczna perspektywa apostazji
Gänswein konsekwentnie powtarza mit o „wielkości” Ratzingera, podczas gdy jego działalność stanowiła kontynuację rewolucji zapoczątkowanej przez antypapieża Jana XXIII. Już w 1962 r. abp Marceli Lefebvre ostrzegał: „Sobór zmierza do zniszczenia Tradycji i dogmatu”. Ratzinger jako peritus aktywnie uczestniczył w tym dziele, co potwierdzają jego własne słowa z książki Aus meinem Leben (1997), gdzie przyznał, że Vaticanum II świadomie zerwało z Tradycją.
Wezwanie do nawrócenia
Deklaracja modlitwy do modernistycznego przywódcy odsłania głębię teologicznego chaosu panującego w posoborowej sekcie. W obliczu tak jawnych przejawów apostazji, jedyną właściwą postawą pozostaje:
- Całkowite odrzucenie struktury okupującej Watykan
- Powrót do niezmiennej doktryny katolickiej sprzed 1958 r.
- Odrzucenie fałszywych „autorytetów” typu Ratzinger czy Gänswein
Jak przypominał św. Pius X w encyklice Pascendi: „Modernizm jest syntezą wszystkich herezji”. Kult modernistycznych przywódców stanowi zaś jej najdojrzalszy owoc – połączenie bałwochwalstwa i teologicznej pustki.
Za artykułem:
Gänswein says he prays to Benedict XVI, confirms hope for beatification cause (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 11.01.2026
