Portal Teolog Katolicki (11 stycznia 2026) porusza kluczową kwestię dotyczącą ważności sakramentu pokuty w strukturach posoborowych. Tekst wskazuje na fundamentalny problem: usunięcie z formuły rozgrzeszenia w Novus Ordo słów o zdjęciu kar kościelnych, co stanowi zdradę istoty władzy kluczy przekazanej Kościołowi przez Chrystusa.
„Formuła rozgrzeszenia w novusiźmie została zmieniona i wyrzucono z niej słowa o zdjęciu kar kościelnych, co jest warunkiem udzielenia rozgrzeszenia. Nie wiem, jak to jest teraz nauczane w seminariach. Osobiście zawsze używam tradycyjnej formuły rozgrzeszenia”
Teologiczne bankructwo posoborowej innowacji
Sobór Trydencki w sesji XIV (DS 1701) określił formę sakramentu pokuty w sposób nieomylny: „Ja ciebie rozgrzeszam od grzechów twoich w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Kanon 6 tegoż Soboru anatemizuje każdego, kto twierdzi, że kapłanowi nie przysługuje władza odpuszczania kar doczesnych. Tymczasem posoborowa formuła redukuje rozgrzeszenie do pustego gestu pastoralnego, co potwierdza komentarz anonimowego czytelnika:
„Nauczane jest tak, iż przed formułą rozgrzeszenia, w takim przypadku należy wypowiedzieć formułę zdjęcia kary ekskomuniki”
Ta schizofrenia sakramentalna – rozdzielenie odpuszczenia grzechów od zdjęcia kar – stanowi jawne odrzucenie dogmatycznej nauki o jedności władzy kluczy (Mt 16,19). Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (III, q. 84, a. 3) dowodził nierozerwalności tych dwóch aspektów: „Kapłan działa w tym sakramencie jako sędzia (…) i dlatego musi mieć władzę rozgrzeszania zarówno od winy, jak i od kary”.
Rytuał nieważny z natury rzeczy
Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 872) jednoznacznie stwierdzał: „Forma sakramentu Pokuty obejmuje słowa: Ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Pominięcie w nowej formule zdania „Et ego te absolvo a poenis ecclesiasticis” („I ja zwalniam cię od kar kościelnych”) czyni rozgrzeszenie z natury nieważnym, gdyż narusza istotę sakramentu ustanowioną przez Chrystusa. Jak przypomina Pius XII w encyklice Sacramentum Ordinis (1947): „Forma każdego sakramentu została określona przez Kościół z władzy otrzymanej od Boga”.
Autor bloga przyznaje: „Osobiście zawsze używam tradycyjnej formuły rozgrzeszenia”. To heroicznym wysiłkiem utrzymywana pozostałość katolickiej świadomości w morzu posoborowej destrukcji. Niestety, kapłani używający tradycyjnej formuły w ramach struktur antykościoła i tak działają bez ważnej misji kanonicznej, gdyż ich zwierzchnicy utracili władzę jurysdykcji przez herezję.
Duchowa śmierć pod płaszczykiem „pastoralizmu”
Skutki tej apostazji są dramatyczne. Wierni przystępujący do „spowiedzi” w posoborowych strukturach otrzymują jedynie pusty gest psychoterapeutyczny, a nie łaskę uświęcającą. To potwierdza prorocze ostrzeżenie św. Pawła: „Albowiem przyjdzie czas, gdy zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce” (2 Tm 4,3).
Błąd ten ma swoje źródło w modernistycznej koncepcji sakramentów jako „znaków wspólnoty”, odrzucającej ich charakter ex opere operato. Właśnie to potępił św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis, demaskując modernistów głoszących, że „sakramenty są tylko skuteczne przez wiarę” (§37).
Jedynym ratunkiem pozostaje ucieczka do kapłanów zachowujących nie tylko tradycyjny ryt, ale i katolicką doktrynę – nawet jeśli oznacza to życie poza strukturami zajętymi przez antychrystową rewolucję. Jak naucza Sobór Trydencki: „Jeśliby ktoś twierdził, że rozgrzeszenie kapłana nie jest sądem i że kapłan nie działa jako sędzia, lecz jako lekarz – niech będzie wyklęty” (Sesja XIV, kan. 9).
Za artykułem:
Spowiedź a exkomunika (teologkatolicki.blogspot.com)
Data artykułu: 11.01.2026
