Biskupi Wenezueli: edukacja jako narzędzie naturalistycznej utopii

Portal Vatican News (12 stycznia 2026) relacjonuje apel „biskupa” Carory, Carlosa Enrique Curiel Herrery, pełniącego funkcję przewodniczącego Komisji ds. Edukacji Konferencji „Episkopatu” Wenezueli, o wykorzystanie powrotu uczniów do szkół jako okazji do „budowania harmonii” i „zasiewania ziarna wiary”. W przesłaniu skierowanym do „społeczności szkolnych” hierarcha posoborowej struktury stwierdza: „Łączymy się z pragnieniem, by edukacja była przestrzenią, w której umacniają się pokój i sprawiedliwość”, zawierzając jednocześnie nauczycieli i uczniów wstawiennictwu rzekomych „świętych” kanonizowanych przez obecnego uzurpatora watykańskiego.

Redukcja misji Kościoła do świeckiego aktywizmu

Przesłanie Herrery stanowi klasyczny przykład redukcji katolickiej misji edukacyjnej do naturalistycznego projektu społecznego. Brak jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonego celu szkoły katolickiej, która według Piusa XI w encyklice Divini Illius Magistri ma być „przedłużeniem działania Kościoła w dziedzinie wychowania”, zmierzającego przede wszystkim do „uformowania prawdziwego chrześcijanina”. Tymczasem wenezuelscy „pasterze” proponują wizję edukacji jako „bezpiecznej przestrzeni budowania obywatelskości, demokracji, sprawiedliwości i pokoju” – pojęć oderwanych od ich teologicznego fundamentu, jakim jest uznanie Social Reign of Jesus Christ (Społecznego Królowania Chrystusa).

„Nasza Komisja pragnie przekazać pełne nadziei pozdrowienie każdemu nauczycielowi, każdemu uczniowi, każdej rodzinie i każdemu, kto współtworzy narodową wspólnotę edukacyjną”

Ta retoryka, naszpikowana frazesami o „społeczności edukacyjnej” i „narodowej wspólnocie”, świadczy o całkowitym przejęciu języka masońskiego naturalizmu. Jak zauważa św. Pius X w encyklice Pascendi, moderniści celowo zastępują pojęcia nadprzyrodzone terminologią społeczną, by „stopić religię z życiem świeckim”. Brak tu najmniejszej wzmianki o obowiązku głoszenia Ewangelii, konieczności nawrócenia czy walce z grzechem – fundamentach autentycznego pokoju, który jest tranquillitas ordinis (spokojem porządku) opartego na prawie Bożym.

Pseudosakramentalizacja instytucji świeckich

Szczególnie wymowne jest określenie szkoły jako „najświętszego miejsca zasiewania ziarna wiary”. To jawne przeinaczenie katolickiej nauki o łasce, która – jak przypomina Sobór Trydencki – „spływa do duszy przez sakramenty ustanowione przez Chrystusa” (Sess. VII, kan. 6), a nie przez świeckie instytucje. Przedsoborowy Codex Iuris Canonici (kan. 1373) wyraźnie stwierdzał, że szkoła katolicka musi mieć „nauczycieli nie tylko biegłych w sztuce pedagogicznej, lecz przede wszystkim odznaczających się nieskazitelną wiarą i cnotliwym życiem”. Tymczasem w obecnym apelu:

• Brak odniesienia do konieczności posiadania ważnych święceń przez osoby nauczające religii
• Nie wspomina się o obowiązku wierności doktrynie katolickiej w programach nauczania
• „Wiara” sprowadzona jest do wartości społecznych, a nie przyjęcia Objawienia

To potwierdza diagnozę św. Piusa X, który w Lamentabili sane potępił tezę, jakoby „dogmaty, sakramenty i hierarchia są tylko interpretacją faktów religijnych” (propozycja 22).

Fałszywi „święci” w służbie rewolucji

Szczytem teologicznego skandalu jest zawierzenie nauczycieli i uczniów rzekomym „świętym”: Józefowi Gregorio Hernándezowi i Carmen Rendiles Martínez. Jak podkreśla dekrety Leona XIII i Piusa XII, kanonizacja jest aktem nieomylnego Magisterium, możliwym wyłącznie w prawowitym Kościele katolickim. Tymczasem:

• „Kanonizacje” dokonywane przez uzurpatorów po 1958 roku są nieważne i świętokradcze
• Kult „świętych” posoborowych służy legitymizacji apostazji poprzez tworzenie nowej hagiografii
• Wspomniani „błogosławieni” promowani są za rzekome „zaangażowanie społeczne”, a nie heroiczność cnót teologicznych

Współczesny „kościół” powtarza tu błąd anglikanów, którzy – jak zauważył Pius XI w Quas Primas – „zrównali religię Chrystusową z innymi religiami fałszywymi” poprzez stworzenie własnego panteonu „świętych”.

Pokój bez Chrystusa Króla: utopia prowadząca do anarchii

Wezwanie do „słuchania siebie nawzajem” i „rozeznawania woli Bożej” stanowi klasyczny przykład protestanckiego subiektywizmu, potępionego przez Piusa VI w konstytucji Auctorem fidei. Prawdziwe rozeznanie – jak przypomina św. Ignacy Loyola w „Ćwiczeniach duchowych” – wymaga poddania się „nieomylnemu Magisterium Kościoła” (Reguła 13), a nie demokratycznym konsultacjom. Tymczasem:

• Proponowany „pokój” jest czysto naturalny, oderwany od łaski uświęcającej
• „Sprawiedliwość” rozumiana jest w kluczu marksistowskiej walki klas, a nie jako oddanie każdemu tego, co mu się należy według prawa Bożego
• „Demokracja” stawiana jest ponad porządkiem ustanowionym przez Boga

Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie (prop. 63), „błędem jest twierdzić, że można nie słuchać prawowitych książąt, a nawet się przeciw nim buntować”. Apel o „pokój dla Wenezueli” ignorujący konieczność nawrócenia narodu do społecznego panowania Chrystusa to utopia prowadząca do dalszej anarchii.

Szkoła jako anty-kościół: milczenie o Najświętszej Ofierze

Najjaskrawszą apostazją w całym przesłaniu jest całkowite milczenie na temat:

• Konieczności uczestnictwa w Najświętszej Ofierze Mszy jako źródła wszelkiej łaski
• Obowiązku modlitwy i praktyk pokutnych w intencji ojczyzny
• Roli rodziców jako pierwszych wychowawców w wierze (kan. 1113 CIC 1917)

To potwierdza, że posoborowa struktura całkowicie porzuciła dewizę „Instaurare omnia in Christo” (Odnowić wszystko w Chrystusie), zastępując ją naturalistycznym projektem społecznym. Jak słusznie zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre w „Liście do zagubionych katolików”: „Gdy Kościół przestaje być nadprzyrodzony, staje się najgorszym z ziemskich instytucji”.

Konkluzja: edukacja bez Krzyża – drogą do niewoli

Apel wenezuelskich „biskupów” wpisuje się w szerszy projekt budowy „Nowego Porządku Świata” opartego na:

1. Relatywizacji prawdy objawionej do „wartości”
2. Zastąpieniu łaski uświęcającej „dialogiem” i „włączaniem”
3. Pseudomistyce „braterstwa” oderwanego od konieczności nawrócenia

Wobec tej apostazji jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje powrót do niezmiennej doktryny zawartej w encyklikach Quas Primas, Divini Illius Magistri i dekrecie Lamentabili sane, które jednoznacznie wskazują, że prawdziwy pokój możliwy jest jedynie pod berłem Chrystusa Króla, a nie w laboratoriach społecznego inżynierowania.

Za artykułem:
Wenezuela: biskupi apelują do uczniów i nauczycieli   (vaticannews.va)
Data artykułu: 12.01.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.