Polityczny azyl Ziobry na Węgrzech a katolicka etyka władzy
Portal Opoka relacjonuje, że były minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro uzyskał azyl polityczny na Węgrzech. Jego pełnomocnik, mec. Bartosz Lewandowski, twierdzi, iż decyzja ta stanowi odpowiedź na „politycznie motywowane represje”. Sam zainteresowany argumentuje: „Podjąłem decyzję, że nie pozwolę, aby moje dzieci zostały pozbawione opieki matki, a moja żona – w zastępstwie za mnie – stała się ofiarą psychopatycznej zemsty Donalda Tuska”.
Instrumentalizacja prawa a zasady sprawiedliwości
Sprawa uwidacznia głęboki kryzys zasad praworządności, gdzie polityczne interesy dominują nad obiektywnym wymiarem sprawiedliwości. Podczas gdy Ziobro przedstawia się jako ofiara „represji”, prokuratura wskazuje na konkretne zarzuty dotyczące 26 przestępstw związanych z Funduszem Sprawiedliwości. Uchylenie immunitetu przez Sejm 7 listopada 2025 r. – zgodnie z procedurami – sugeruje wagę zgromadzonych dowodów.
Św. Augustyn w Państwie Bożym (IV,4) nauczał: „Usunięta sprawiedliwość – czymże są królestwa, jak nie wielkimi zbandami rozbójników?”. Zasada suum cuique („każdemu, co się należy”) stanowi fundament katolickiej nauki społecznej. Decyzja władz węgierskich budzi wątpliwości co do jej zgodności z tymi zasadami, zwłaszcza gdy Ziobro otrzymał dokument podróży przewidziany Konwencją Genewską, umożliwiający swobodne przemieszczanie się.
Teologiczne podstawy odpowiedzialności władzy
W tradycji katolickiej władza ma swoje źródło w Bogu (Rz 13,1), co nakłada na nią obowiązek przestrzegania prawa naturalnego. Św. Tomasz z Akwinu w Sumie Teologicznej (I-II, q.96 a.4) podkreśla, że prawo ludzkie traci moc wiążącą, gdy stoi w sprzeczności z prawem Bożym. W przypadku Ziobry pojawia się fundamentalne pytanie: czy organy ścigania działają zgodnie z zasadą sprawiedliwości, czy realizują polityczną zemstę?
Prokuratura podejrzewa Ziobrę o popełnienie łącznie 26 przestępstw. 7 listopada Sejm uchylił mu immunitet w odniesieniu do wszystkich 26 zarzutów. Wyraził również zgodę na jego zatrzymanie i aresztowanie.
Leon XIII w encyklice Diuturnum illud (1881) przypominał: „Władza zwierzchnika, choćby najwyższego, nie jest niczym innym, jak tylko pełnomocnictwem i jakby odbiciem władzy Boga, najwyższego i najprawdziwszego Pana”. Ucieczka przed wymiarem sprawiedliwości – niezależnie od motywacji – pozostaje w sprzeczności z zasadą reddite ergo quae sunt Caesaris, Caesari („oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara” – Mt 22,21).
Węgierski kontekst: polityka ponad prawem
Decyzja rządu Viktora Orbana wpisuje się w szerszy kontekst konfliktu z unijnymi standardami praworządności. Węgry, podobnie jak Polska wcześniej, notorycznie łamią zasadę niezależności sądownictwa. Kardynał József Mindszenty, męczennik komunistycznych prześladowań, przestrzegał przed „zawieraniem paktów z władzą sprzeczną z zasadami moralnymi”. Jego słowa znajdują dziś szczególne odzwierciedlenie w instrumentalnym traktowaniu prawa przez rządzących.
Pius XI w encyklice Divini Redemptoris (1937) piętnował absolutyzację państwa, które „nie uznaje żadnych norm moralnych”. Azyl dla polityka oskarżanego o przestępstwa korupcyjne może być interpretowany jako przejaw takiej właśnie postawy, gdzie partykularne interesy dominują nad wspólnym dobrem.
Rodzina jako pretekst versus odpowiedzialność publiczna
Ziobro uzasadnia swój krok troską o rodzinę, co – choć szlachetne samo w sobie – nie może stanowić alibi dla unikania odpowiedzialności. Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 1399) wyraźnie wskazuje na szczególną odpowiedzialność katolików sprawujących funkcje publiczne. Św. Tomasz More, męczennik sumienia, dowiódł, że wierność zasadom moralnym przewyższa nawet więzi rodzinne.
Katolicka nauka społeczna podkreśla nierozerwalny związek między prawdą a sprawiedliwością. Pius XII nauczał: „Sprawiedliwość jest cnotą moralną, która polega na stałej i trwałej woli oddawania Bogu i bliźniemu tego, co im się należy” (Przemówienie, 13 maja 1940). Ucieczka przed odpowiedzialnością kłóci się z tą zasadą, nawet gdy motywowana jest pozornie szlachetnymi pobudkami.
Międzynarodowe konsekwencje i katolicka nauka społeczna
Sprawa uwidacznia szerszy problem stosowania podwójnych standardów w polityce międzynarodowej. Leon XIII w Immortale Dei (1885) podkreślał obowiązek państw do „wzajemnego wspierania się w dążeniu do wspólnego dobra”. Decyzja Węgier stanowi naruszenie tej zasady, podważając zaufanie do międzynarodowego systemu prawnego.
Zasada pomocniczości (QA 79), będąca filarem katolickiej nauki społecznej, wymaga, by problemy rozwiązywać na możliwie najniższym szczeblu kompetencji. Węgry, udzielając azylu, działały wbrew tej zasadzie, ingerując w wewnętrzne sprawy polskiego wymiaru sprawiedliwości.
Wnioski: powrót do fundamentów moralnych
Cała sytuacja demonstruje głęboki kryzys chrześcijańskiej koncepcji władzy. Pius XII przestrzegał: „Naród, który zapomina o Bogu, kończy w anarchii lub tyranii”. Potrzebny jest powrót do zasad wyrażonych w encyklice Piusa XI Quas Primas (1925), gdzie Chrystus Król jest jedynym prawdziwym źródłem władzy i sprawiedliwości.
Ostatecznie, niezależne sądy – działające w granicach prawa naturalnego – powinny rozstrzygać o winie lub niewinności. Ucieczka pod skrzydła politycznego sojusznika nie służy ani sprawiedliwości, ani katolickiej koncepcji bonum commune (dobra wspólnego). Jak nauczał św. Paweł: „Nie ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga” (Rz 13,1) – co nakłada na wszystkich władców obowiązek działania w zgodzie z Bożym porządkiem moralnym.
Za artykułem:
Zbigniew Ziobro uzyskał azyl polityczny na Węgrzech (opoka.org.pl)
Data artykułu: 12.01.2026
