Portal eKAI (14 stycznia 2026) informuje o sprzeciwie „arcybiskupa” Cebu na Filipinach, Alberto Uy, wobec finansowania religijnego festiwalu Sinulog środkami pochodzącymi z przemysłu hazardowego. „Przyjmowanie takich funduszy podważa wartości, które symbolizuje Jezus” – stwierdził hierarcha, wskazując na związek hazardu z „uzależnieniem, rozpadem rodzin i trudnościami finansowymi”. Tegoroczny festiwal, organizowany ku czci figury Dzieciątka Jezus Santo Niño, wymienia jako sponsora firmę „Bingo Plus”, platformę cyfrowego bingo. Wydarzenie przyciąga miliony uczestników, czczących XVI-wieczną figurę podarowaną przez Ferdynanda Magellana miejscowemu władcy.
Teologiczna niegodziwość hazardowego sponsoringu
Podczas gdy cytowany „abp” Uy słusznie wskazuje na społeczne konsekwencje hazardu, jego protest pozostaje jedynie powierzchownym gestem w obliczu głębszego problemu. Kanon 2354 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku wyraźnie potępia gry hazardowe prowadzące do „znacznej szkody materialnej rodzin lub jednostek”, zalecając władzom kościelnym przeciwdziałanie temu „moralnemu złu”. Tymczasem samo istnienie dyskusji o akceptowalności takiego sponsoringu demaskuje upadek moralnego autorytetu posoborowych struktur.
„Religijny i kulturalny Festiwal Sinulog ku czci Santo Niño odbywa się co roku w trzecią niedzielę stycznia. W 2025 roku wzięło w nim udział około czterech milionów osób”
Fakt, że „czterech milionów osób” uczestniczy w wydarzeniu finansowanym przez przemysł grzechu, ukazuje głębię apostazji wśród nominalnych katolików. Quaecumque sunt vera (Wszystko, co prawdziwe) – prawdziwa pobożność nie może koegzystować z dochodami z ludzkiej słabości. Jak przypomina św. Paweł: „Nie możecie pić z kielicha Pańskiego i z kielicha czartów” (1 Kor 10,21 Wlg).
Kult figury a prawdziwa pobożność eucharystyczna
Opis festiwalu koncentrującego się na „wspaniale ubranej, antycznej figurze” odsłania kolejną warstwę problemu. Podczas gdy pobożne uczczenie wizerunków jest zgodne z nauką Soboru Trydenckiego (sesja XXV), to przesunięcie akcentu z Ofiary Mszy Świętej na kult figury stanowi niebezpieczną deformację. Prawdziwy katolicyzm zawsze stawiał w centrum Najświętszą Ofiarę Ołtarza, nie zaś ludowe festyny.
Historyczne nawiązanie do „chrystianizacji Filipin” przez Magellana w 1521 roku wymaga krytycznej rewizji. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili sane exitu: „Kościół nie został założony dla doczesnego panowania, lecz dla zbawienia dusz”. Kolonialna ekspansja połączona z narzucaniem wiary przy pomocy władzy świeckiej pozostaje w jaskrawej sprzeczności z nadprzyrodzonym posłannictwem Kościoła.
Systemowy kompromis z grzechem
„Arcybiskup” Uy, choć protestuje przeciw hazardowemu sponsoringowi, sam jest częścią struktury, która od dziesięcioleci toleruje i legitymizuje coraz głębsze kompromisy z duchem świata. Problem hazardu na Filipinach – zarówno „legalnego, jak i nielegalnego” – to jedynie symptom szerszej apostazji:
- Braku katechizacji o grzechu przeciwko VII przykazaniu (Katechizm Rzymski, III, VIII)
- Akceptacji kapitalistycznej wyzysku ubogich przez lichwiarskie praktyki
- Milczenia na temat społecznego panowania Chrystusa Króla (Pius XI, Quas primas)
Firma „Bingo Plus”, sponsorująca festiwal, określa siebie jako „platformę cyfrowego bingo, oferującą o każdej porze i w każdym miejscu Filipińczykom kochającym tę grę”. To język typowy dla „kultury śmierci”, gdzie nałóg przedstawia się jako rozrywkę, a chciwość – jako prawo człowieka.
Świętokradztwo i profanacja świętości
Umieszczenie figury Dzieciątka Jezus „za kuloodporną szybą w bazylice Santo Niño” stanowi symboliczny akt braku wiary. Gdyby uczestnicy festiwalu naprawdę wierzyli w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii, ich pobożność koncentrowałaby się na tabernakulum, nie zaś na szklanej gablocie. Ta dewocjonalna fetyszyzacja jest owocem posoborowego zaniedbania teologii eucharystycznej.
Prawdziwie katolickie podejście do problemu wymagałoby nie tylko odrzucenia hazardowych pieniędzy, ale i:
- Publicznej pokuty za współpracę z grzechem
- Odrzucenia całej ekonomii opartej na wyzysku
- Przywrocenia prymatu Mszy Świętej w tradycyjnym rycie jako centrum życia religijnego
Dopóki „hierarchowie” tacy jak Uy nie zerwią z modernistyczną strukturą pseudo-Kościoła, ich protesty pozostaną jedynie pustą retoryką, mającą przykryć głęboki kryzys wiary.
Za artykułem:
14 stycznia 2026 | 16:39„Nie” dla finansowania święta kościelnego z pieniędzy pochodzących z hazardu (ekai.pl)
Data artykułu: 14.01.2026
