Rytuał bez łaski: Posoborowa parodia świętości
Gubernatorat Państwa Miasta Watykańskiego poinformował o zamurowaniu Drzwi Świętych w bazylice Santa Maria Maggiore. Ceremonia pod przewodnictwem „kardynała” Rolanda Makrickasa i „arcybiskupa” Diega Ravelliego – jak relacjonuje portal Vatican News – miała charakter „prywatny”, co doskonale oddaje duchową pustkę całego przedsięwzięcia.
W jego wnętrzu umieszczono tradycyjną brązową kapsułę, zawierającą protokół zamknięcia Drzwi Świętych, klucz do nich, kilka medali „papieskich” wybitych od czasu ostatniego zamknięcia Drzwi Świętych w 2016 r. aż do dziś, a także pamiątkowy medal przedstawiający bazylikę.
Bałwochwalstwo pamiątkarskie zamiast łaski jubileuszowej
Zamiast wspomnień o odpustach, modlitwie czy aspekcie pokutnym – centralnym elementem rytuału stało się umieszczenie w murze medali z wizerunkami uzurpatorów watykańskich. To jawna redukcja sacrum do poziomu świeckiej pamiątkarstwa, gdzie relikwiarze zastępują „pamiątkowe medale”, a kult Boga – kult instytucji. Pius XI w encyklice Quas Primas kategorycznie stwierdzał: „Królestwo Chrystusa (…) odnosi się głównie do rzeczy duchowych”, podczas gdy tu mamy do czynienia z materialistycznym fetyszem.
„Prywatna uroczystość” jako symptom kryzysu wiary
Fakt, iż ceremonia odbyła się bez udziału wiernych, doskonale ilustruje prawdę o współczesnym „kościele” posoborowym: to zamknięta kasta urzędników odprawiających puste rytuały pro domo sua. Porównajmy to z nauczaniem św. Roberta Bellarmina: „Kościół jest zjednoczeniem ludzi, przez wspólne wyznanie tej samej wiary chrześcijańskiej i przez uczestnictwo w tych samych sakramentach, pod władzą prawowitych pasterzy, a głównie jednego namiestnika Chrystusowego na ziemi, Papieża” (De Ecclesia Militante). Tymczasem mamy do czynienia z klerykalną kliką strzegącą własnych przywilejów.
Teologia muru: Zamknięcie na łaskę
Drzwi Święte w autentycznej tradycji katolickiej symbolizowały szczególny dostęp do Bożego miłosierdzia poprzez odpust jubileuszowy. Tymczasem w posoborowym rytuale stały się jednym z wielu „zabytków” administrowanych przez urzędników Gubernatoratu. Brak jakiejkolwiek wzmianki o „warunkach uzyskania odpustu” czy „nawróceniu grzeszników” obnaża naturalistyczną mentalność organizatorów. Jak czytamy w Syllabusie błędów Piusa IX: „Dobrodziejstwa Boga pochodzącego z odkupienia nie należy sprowadzać tylko do tego, by człowiek poznał godność natury ludzkiej” (potępienie błędu 58).
Kontynuacja anty-kultu
Wspomnienie o „medalu przedstawiającym bazylikę” to kolejny przejaw modernistycznej idolatrii, gdzie miejsce Chrystusa Króla zajmuje architektura. Warto przypomnieć, że prawowity papież Pius XII w encyklice Mediator Dei przestrzegał: „Kult Kościoła (…) skierowany jest do Boga w Trójcy Jedynego”. Tymczasem neokościół uczynił z budynków fetysze, co potwierdza relikwiarzowa kapsuła z medalami – współczesny odpowiednik złotego cielca.
Duchowa pustka pod płaszczykiem tradycji
Cała ceremonia przypominała raczej zamknięcie sejfu niż akt religijny. Gdy „ks. prałat” Welnitz nadzorował układanie cegieł, a urzędnicy Gubernatoratu dbali o „zabezpieczenie” drzwi, zabrakło najważniejszego: modlitwy o zachowanie wierności niezmiennemu depozytowi wiary. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili potępił podobne redukcje: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (potępienie tezy 26).
Niech ten spektakl będzie przestrogą dla dusz pragnących autentycznej łaski: prawdziwy Jubileusz może się odbyć jedynie w Kościele strzegącym niezmiennej doktryny, gdzie Drzwi Święte otwierają się na krzyżową ofiarę Chrystusa Króla – nie zaś na politykę pamiątkowych medali i muzealniczych gestów.
Za artykułem:
Zamurowano Drzwi Święte w Bazylice Matki Bożej Większej (vaticannews.va)
Data artykułu: 14.01.2026
