Portal Vatican News (14 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „abp.” Paula Richarda Gallaghera, sekretarza ds. relacji z państwami w strukturze okupującej Watykan, poświęcone potępieniu praktyki macierzyństwa zastępczego. W przemówieniu wygłoszonym na panelu zorganizowanym przez Ambasadę Włoch i włoskie Ministerstwo ds. rodziny hierarcha określił surogację jako „nową formę kolonializmu”, wskazując na „utowarowienie kobiety i dziecka”. Zaapelował o międzynarodowy zakaz tej praktyki, powołując się na wypowiedzi „papieża” Leona XIV i jego poprzednika Franciszka.
Naturalistyczne zawężenie problemu
W całym wystąpieniu „abp.” Gallaghera uderza całkowite pominięcie nadprzyrodzonego wymiaru małżeństwa i prokreacji. Choć słusznie potępia „urynkowienie” macierzyństwa, czyni to wyłącznie w imię humanitarnego sentymentalizmu, nie zaś nienaruszalnych zasad moralnych objawionych w naturalnym i Bożym prawie. Jak zauważa encyklika Casti connubii Piusa XI:
„Małżeństwo z woli Stwórcy swojej ma właściwy sobie, pierwotny cel: rodzenie i wychowywanie potomstwa” (nr 17)
Tymczasem posoborowa retoryka redukuje święty instytut małżeństwa do kontraktu społecznego, podlegającego negocjacjom w zależności od „zmieniających się realiów”.
Teologiczna amputacja godności
Gdy „abp.” Gallagher mówi o „godności dziecka i matki”, celowo unika teologicznego uzasadnienia tej godności. Nie pada żadne odniesienie do człowieka stworzonego na obraz Boży (Rdz 1,27) czy odkupionego Krwią Chrystusa. W przemówieniu brakuje kluczowego stwierdzenia św. Pawła: „Albowiem drogoście kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym” (1 Kor 6,20). Godność osoby ludzkiej w nauczaniu katolickim zawsze wynikała z jej przeznaczenia do życia wiecznego – nie zaś z świeckich koncepcji praw człowieka.
Schizofrenia doktrynalna
Warto odnotować rażącą sprzeczność w stanowisku struktur posoborowych: podczas gdy potępiają one surogację, milcząco akceptują ideologiczne podglebie, które czyni tę praktykę możliwą. Jak zauważa Ojcowie Soboru Watykańskiego II w Gaudium et spes (por. nr 50), otwarcie na „pozytywne wartości współczesnego świata” zaowocowało akceptacją:
- Rozwodów cywilnych (przeciw Mt 19,6)
- Antykoncepcji (przeciw Casti connubii)
- Związków homoseksualnych (przeciw Rz 1,26-27)
„Nowa forma kolonializmu” w postaci surogacji jest logiczną konsekwencją tej rewolucji antropologicznej.
Bezzębny pragmatyzm zamiast metafizyki
Proponowane przez Gallaghera rozwiązania ograniczają się do instrumentalnego zakazu, bez wskrzeszenia katolickiej wizji ładu społecznego. Jak nauczał Pius XI w Quas primas:
„Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie […] aby lud […] urządził życie swoje odpowiednio do życia tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla” (nr 33)
Tymczasem neo-kościół, wyrzekłszy się społecznego panowania Chrystusa Króla, może jedynie apelować o „międzynarodowe regulacje” – jak gdyby świeckie prawo mogło zastąpić łaskę uświęcającą.
Duchowa pustka po Soborze
Ostatnie zdanie przemówienia – „Będziemy iść naprzód niosąc przesłanie nadziei” – demaskuje bankructwo teologiczne posoborowia. Jaką nadzieję może nieść struktura, która:
- Zanegowała konieczność katolickiego panowania nad narodami (DH 1)
- Przyznała prawdziwość religiom niekatolickim (NA 2)
- Wyeliminowała z liturgii modlitwy o nawrócenie żydów i heretyków
Prawdziwa nadzieja płynie jedynie z regnabit – nieodwołalnej obietnicy triumfu Niepokalanego Serca Marji nad wszelkimi herezjami.
Za artykułem:
Abp Gallagher o surogacji: nowa forma kolonializmu (vaticannews.va)
Data artykułu: 14.01.2026
