Portal Catholic News Agency (14 stycznia 2026) informuje o nominacji Edwina Lopeza na sekretarza wykonawczego „Komisji ds. Komunikacji Społecznej” przy Konferencji „Biskupów” Filipin (CBCP). Lopez, kierujący od 25 lat działem Azji i Pacyfiku w ramach telewizji EWTN, zostaje pierwszym żonatym świeckim na tym stanowisku. Jak podkreśla „abp” Gilbert Garcera, nowy przewodniczący CBCP, Lopez ma „przełożyć pasterskie cele biskupów na konkretne projekty”.
Laicyzacja urzędów kościelnych jako zasada
Wybór żonatego świeckiego na kluczowe stanowisko w strukturach pseudo-kościelnych stanowi jawny przejaw systemowego odrzucenia hierarchicznej natury Kościoła. Kanon 118 z Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. jednoznacznie rezerwuje urzędy kościelne związane z władzą jurysdykcyjną dla duchownych. Tymczasem modernistyczna sekta posoborowa konsekwentnie niszczy distincję między kapłaństwem służebnym a laikatem, wprowadzając model zarządzania korporacyjnego („practical projects and activities”).
„Digital tools can broaden contact and strengthen connection, but they cannot replace relational communion” – deklaruje Lopez, dodając: „When communion remains the end, even AI and digital media become faithful servants that lead people back to relationships, communities, and the Eucharist”.
Retoryka ta, pozornie pobożna, ukrywa teologiczny redukcjonizm. Komunia (łac. communio) w nauczaniu Piusa XII oznaczała przede wszystkim jedność z Magisterium i uczestnictwo w sakramentach (Mystici Corporis Christi, 1943). Tymczasem Lopez sprowadza ją do mglistego „relational communion”, gdzie AI i media cyfrowe stają się „sługami” prowadzącymi do „społeczności” – celowo pomijając przy tym ofiarę Mszy Świętej jako źródło i szczyt życia Kościoła.
EWTN – narzędzie modernizmu w służbie globalistów
Michael Warsaw, prezes EWTN, chwali Lopeza jako „adwokata Kościoła w Azji”, który „umacnia komunikację Kościoła w kluczowym momencie”. Fakt, że „sieć katolicka” służy jako rezerwat kadrowy dla struktur apostazji, odsłania jej prawdziwą funkcję. EWTN od dekad promuje:
- Fałszywy ekumenizm poprzez programy z heretykami i schizmatykami
- Kult „świętych” posoborowych jak Matka Teresa z Kalkuty czy „Jan Paweł II”
- Legitymizację Novus Ordo jako „ważnej” Mszy
Jak trafnie zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre: „Moderniści potrzebują mediów, by zastąpić nimi milczenie adoracji”. Lopez, będąc jednocześnie profesorem „filozofii i teologii” w modernistycznym seminarium w Makati, idealnie wpisuje się w ten paradygmat.
Komunikacja bez nawrócenia – strategia Antychrysta
Podwójna rola Lopeza – menedżera medialnego imperium i kościelnego urzędnika – odsłania sedno kryzysu: fuzję ewangelizacji z technokratycznym zarządzaniem. Podczas gdy św. Pius X nakazywał w Lamentabili sane (1907) potępienie tez głoszących ewolucję dogmatów, dzisiejsi „eksperci od komunikacji” czynią z mediów narzędzie permanentnej rewolucji doktrynalnej.
Szczególnie jaskrawy jest passus o Bogu, który „nie wysłał wiadomości, lecz posłał samego siebie”. Lopez manipuluje tu chrystologią, by uzasadnić prymat środków przekazu nad treścią. Tymczasem Chrystus przyszedł głosić „Królestwo nie z tego świata” (J 18,36 Wlg), podczas gdy filipińska komisja zajmuje się „digital tools” i „AI”.
Kryzys intymności czy kryzys wiary?
Diagnoza „kryzysu intymności” („crisis of intimacy”) to kolejny przejaw psychologizacji grzechu. W miejsce jasnego nauczania o stanie łaski uświęcającej i konieczności spowiedzi, mamy tu terapeutyczny bełkot o „relacjach”. Nie wspomina się ani słowem o:
- Obowiązku publicznego kultu Trójcy Przenajświętszej
- Grzechu świętokradzkiej „komunii” przyjmowanej w strukturach apostazji
- Potrzebie poświęcenia Filipin Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Marji
„Abp” Garcera i jego komisja dowodzą, że sekta posoborowa stała się zwykłą NGO, gdzie „rozwój komunikacji” zastąpił głoszenie „Depositum fidei” (depozytu wiary).
Na zgliszczach prawdziwego Kościoła
Awans Lopeza nie jest przypadkiem, lecz logicznym owocem soborowej rewolucji. Gdy zniesiono w 1972 r. przysięgę antymodernistyczną, otwarto drogę do takiej właśnie laicyzacji. Filipiny – niegdyś „bastion katolicyzmu w Azji” – dziś są polem eksperymentalnym dla:
- Kolegialnego zarządzania zamiast władzy biskupiej (kan. 329 KPK 1917)
- Ekumenicznych ekscesów z protestantami i animistami
- Propagandy „synodalności” jako zasady zastępującej Magisterium
W sytuacji, gdy prawowici pasterze są prześladowani, a wierni pozbawieni dostępu do ważnych sakramentów, nominacja menedżera mediów na kościelne stanowisko to akt imitatio Ecclesiae – złowroga parodia prawdziwego Kościoła.
Za artykułem:
Veteran EWTN executive appointed to Communications Commission post with Bishops’ Conference of the Philippines (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 14.01.2026
