Portal eKAI (15 stycznia 2026) informuje o nominacji Luisa Manuela Alí Herrery na wikariusza archiprezbitera Bazyliki św. Pawła za Murami. Kolumbijski hierarcha, przedstawiany jako „biskup pomocniczy archidiecezji Bogota” i „sekretarz Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich”, obejmuje funkcję w jednej z czterech głównych świątyń rzymskich pod zarządem struktury posoborowej.
Nieprawomocność nominacji w świetle prawa kanonicznego
Kanoniczna nieważność tej nominacji wynika z samej natury nieistniejącej sukcesji apostolskiej w posoborowej sekcie. Jak przypomina bulla Quo Primum św. Piusa V, wszelka władza jurysdykcyjna w Kościele pochodzi od Chrystusa Króla poprzez nieprzerwaną sukcesję. Tymczasem święcenia „biskupie” po 1968 roku, udzielane według zniekształconego Pontificalis Romani Pawła VI, nie zachowują materii, formy i intencji wymaganych przez Sobór Trydencki (sesja XXIII, kan. 4). Synod Pistoia został potępiony już w 1794 roku za podobne próby zmiany święceń kapłańskich (Const. Auctorem fidei, § 38).
„Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji na skutek rezygnacji dorozumianej, uznanej przez samo prawo, jeśli duchowny publicznie odstępuje od wiary katolskiej” (Kodeks Prawa Kanonicznego 1917, kan. 188 §4).
„Ochrona małoletnich” jako zasłona dymna modernistów
Funkcja Herrery w „Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich” stanowi klasyczny przykład przesunięcia akcentu z nadprzyrodzonego na naturalistyczne. Podczas gdy Kościół katolicki zawsze bronił wiary i obyczajów (Const. Dei Filius, rozdz. IV), neo-kościół redukuje swoją misję do psychospołecznego zarządzania kryzysowego. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Lamentabili sane exitu: „Moderniści […] sprowadzają człowieka do czysto naturalnych warunków” (§ 58).
Psychologiczne kwalifikacje Herrery budzą dodatkowe wątpliwości w świetle encykliki Humani generis Piusa XII, który ostrzegał przed „fałszywymi opiniami filozofii nowoczesnej, zwanymi egzystencjalizmem, czy też psychoanalizą”. Kościół zawsze nauczał, że prawdziwa ochrona duchowa polega na sakramentalnej łasce, a nie na świeckich terapiach.
Bazylika św. Pawła – pomnik apostolskiej wierności zbezczeszczony przez modernizm
Bazylika św. Pawła za Murami, wzniesiona super corpus beati Pauli Apostoli, przez wieki stanowiła świadectwo niezmiennej doktryny głoszonej przez Apostoła Narodów. Tym boleśniej obserwować, jak miejsce to służy dziś propagowaniu religijnego indyferentyzmu, potępionego przez Piusa IX w Syllabusie błędów (propozycja 15-18).
Kardynał James Harvey, nominalny archiprezbiter, należy do tej samej generacji duchownych, którzy aktywnie uczestniczyli w demolowaniu katolickiej liturgii. Jego „ukończenie 75 lat” nie zmienia faktu, że – jak uczył św. Robert Bellarmin – „jawny heretyk nie może być biskupem, nawet jeśli formalnie nie został złożony z urzędu” (De Romano Pontifice, II, 30).
Teologiczne bankructwo posoborowej „hierarchii”
Cała ta nominacja odsłania głębię kryzysu w strukturach okupujących Watykan. Podczas gdy Chrystus ustanowił Kościół jako „mistyczne Ciało, w którym hierarchia pochodzi z ustanowienia Bożego” (Pius XII, Mystici Corporis § 17), neo-kościół funkcjonuje jak korporacja zarządzana przez psychologów i specjalistów od PR.
Prawdziwy Kościół katolicki trwa nieprzerwanie w wiernych zachowujących integrał doctrina catholica, kapłanach ważnie wyświęconych przed reformami Montiniego oraz biskupach strzegących depozytu wiary. Jak przypomina encyklika Quas primas Piusa XI: „Panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”.
Za artykułem:
15 stycznia 2026 | 16:22Bp Herrera wikariuszem archiprezbitera Bazyliki św. Pawła za Murami (ekai.pl)
Data artykułu: 15.01.2026
