Portal eKAI (15 stycznia 2026) donosi o uniewinnieniu emerytowanego „proboszcza” z Pionek koło Radomia od zarzutów molestowania seksualnego osoby nieletniej. Według komunikatu „Kurii Diecezji Radomskiej” zarówno sąd pierwszej, jak i drugiej instancji uznały zarzuty za bezpodstawne. Sprawa – utajniona przed mediami – miała rzekomo potwierdzić niewinność 83-letniego „księdza” Leona C., oskarżonego przez 18-latka, który następnie dokonał na nim napaści fizycznej. Farsa sądowa i pseudokanoniczne śledztwo stanowią jedynie kolejny akt dramatycznej erozji sakramentalnego autorytetu w sekcie posoborowej.
Upadłe struktury posoborowe jako arbitrzy moralności
„Sprawa ta była również przedmiotem postępowania kanonicznego, którego rezultat został przesłany do Dykasterii Nauki Wiary”
Powoływanie się na tzw. „postępowanie kanoniczne” prowadzone przez dysfunkcyjne struktury posoborowe to jawne nadużycie terminologii kościelnej. Jak uczy Sobór Trydencki (Sesja XXIII, kan. 7): „Jeśliby ktoś powiedział, że biskupi wyświęceni bez papieskiego zatwierdzenia nie są prawdziwymi biskupami – niech będzie wyklęty”. Tymczasem „biskupi” neo-kościoła, pozbawieni ważnej sukcesji apostolskiej wskutek nieważnych święceń od 1968 roku, nie posiadają żadnej jurysdykcji do badania wykroczeń duchownych.
Rzekoma „Dykasteria Nauki Wiary” to karykatura Świętego Oficjum, które Pius X w motu proprio Sacrorum Antistitum (1910) określił jako „nieomylną strażniczkę czystości wiary”. Tymczasem posoborowe urzędy od dziesięcioleci aprobują herezje – od ekumenizmu po komunię dla rozwodników – traktując kanoniczne procedury jako fasadowy teatr.
Duchowa pustka świeckiego wymiaru „sprawiedliwości”
Przekazanie sprawy państwowemu wymiarowi sprawiedliwości demaskuje całkowitą kapitulację pseudo-katolickich struktur przed laickim naturalizmem. Już Leon XIII w encyklice Immortale Dei (1885) ostrzegał: „Państwo, które nie chce służyć Królestwu Chrystusowemu, popada w niewolę niesprawiedliwych praw i staje się igraszką demonów”. Tymczasem świeckie sądy – kierujące się przewrotną ideologią gender i psychologizmem – nie posiadają kompetencji do rozstrzygania spraw dotyczących świętości sakramentu kapłaństwa.
Nawet gdyby – hipotetycznie – „ksiądz” Leon był niewinny zarzutów moralnych, sama procedura sądowa stanowi świętokradzką profanację godności kapłańskiej. Św. Alfons Liguori w Theologia Moralis przypomina: „Kapłan, nawet upadły, zachował niezatarty charakter sakramentalny, który czyni go żywym narzędziem Chrystusa”. Tymczasem wystawianie pomazańca Pańskiego na laickie sądy i medialne spektakle jest jawnym pogwałceniem kanonu 120 Sług Bożych.
Teatr „kanonicznych” pozorów
Komunikat „Kurii” pomija milczeniem kluczowe kwestie doktrynalne:
- Brak wzmianki o obowiązku pokuty – nawet przy braku dowodów winy, samo powstanie zgorszenia wymaga zadośćuczynienia (KPK 1917, kan. 2301).
- Ignorancja względem stanu łaski – czy „ksiądz” Leon miał ważnie odprawiane Msze św., czy też uczestniczył w neopogańskich „eucharystiach” nowego rytu?
- Milczenie o świętokradztwie – dopuszczenie do „komunii” wiernych bez rozeznania ich stanu moralnego (jak atakujący 18-latek) to kolejne przestępstwo przeciwko Eucharystii.
Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Gdy pasterze milkną w obliczu zgorszenia, stają się wspólnikami grzechu”. Tymczasem cała procedura służy jedynie PR-owemu oczyszczeniu wizerunku sekty, nie zaś zbawieniu dusz.
Demoniczna spirala przemocy
„18-latek, który oskarżył księdza, został zatrzymany przez policję. Mężczyzna zaatakował duchownego na ulicy”
Przemoc fizyczna – choć naganna sama w sobie – jest logiczną konsekwencją dekadenckiej atmosfery pogardy dla kapłaństwa, systematycznie podsycanej przez modernistycznych uzurpatorów. Gdy „biskupi” publicznie kwestionują celibat, a „teolodzy” organizują synody o „synodalności”, duch Antychrysta znajduje żyzny grunt.
Już Pius XI w encyklice Divini Redemptoris (1937) wskazywał: „Gdy kapłani stają się urzędnikami, a świątynie domami zebrań, lud traci resztki szacunku dla rzeczy świętych”. Atak na „księdza” Leona to jedynie symptom głębszej choroby toczącej pseudo-Kościół – choroby wywołanej odrzuceniem Ofiary Mszy Świętej i kultu Najświętszego Serca Jezusowego.
Dekret Lamentabili a współczesne potwarze
Cała sprawa stanowi ilustrację potępionych w dekrecie Lamentabili (1907) błędów modernizmu:
- Propozycja 58: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem” – relatywizacja pojęcia świętości kapłańskiej
- Propozycja 64: „Współczesnego katolicyzmu nie da się pogodzić z prawdziwą wiedzą” – poddanie kapłanów pod jurysdykcję świeckich sądów
- Propozycja 3: „Orzeczenia Kościoła… dowodzą, że wiara jest sprzeczna z historią” – traktowanie kanonicznych procedur jako archaicznego folkloru
Jak ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi: „Moderniści, pod płaszczem historycznych badań, niszczą fundamenty wiary”. W przypadku „księdza” Leona mamy do czynienia z dokładnie tym samym mechanizmem – pod pozorem „przejrzystości” dokonuje się systematyczną destrukcję sakramentalnej godności.
Jedyna droga naprawy
Rozwiązanie dramatu nie leży w medialnych komunikatach ani sądowych farsach, ale w:
- Powrocie do ważnych święceń kapłańskich według rytu przedsoborowego
- Przywroceniu publicznego kultu Najświętszego Serca Jezusowego jako zadośćuczynienia za świętokradztwa
- Odrzuceniu posoborowych struktur jako nieważnych i bezbożnych
Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Pokój Chrystusowy możliwy jest tylko w Królestwie Chrystusowym”. Dopóki „duchowni” będą traktowani jak urzędnicy, a sądy świeckie jak arbitrzy moralności – dopóty powtarzać się będą zarówno potworne zarzuty, jak i jeszcze potworniejsze ataki na pomazańców Pańskich.
Za artykułem:
15 stycznia 2026 | 18:25Emerytowany proboszcz uniewinniony od zarzutu molestowania seksualnego (ekai.pl)
Data artykułu: 15.01.2026
