Portal LifeSiteNews (14 stycznia 2026) informuje o decyzji Sądu Apelacyjnego w Ohio, który częściowo przywrócił przepisy stanowej ustawy „Heartbeat Bill” po tym, jak niższa instancja sądowa uznała ją za nieważną w całości. Decyzja ta – przedstawiana jako sukces ruchów pro-life – w rzeczywistości stanowi jaskrawą ilustrację bankructwa strategii kompromisu z doktryną śmierci, usankcjonowaną przez tzw. poprawkę „Right to Reproductive Freedom”.
Jurydyczna farsa w służbie kultury śmierci
Przywódcą duchowej katastrofy okazuje się republikański prokurator generalny Ohio Dave Yost, który z góry uznał klęskę, stwierdzając, że „podstawowy element ustawy”, czyli zakaz aborcji po wykryciu tętna płodu, „nie podlega egzekucji”. Tym samym de facto zaakceptował herezję o „prawie do zabijania”, sprzeczną z prawem naturalnym i wiecznym porządkiem moralnym (Pius XI, Casti Connubii). Przywrócone przepisy, dotyczące jedynie obowiązku pokazania USG czy dokumentacji medycznej, są niczym więcej jak „pawimentum dla bałwochwalców” – pozorowanym gestem wobec żądań cywilizacji śmierci.
„Statystyki pokazują, że proste USG przedstawiające poruszające się, rosnące dziecko – nie tylko jakąś grudkę komórek – często może zmienić zdanie matek, które początkowo szukały aborcji”
Jakże wymowne jest to zdanie Carrie Snyder z Ohio Right to Life, ujawniające utylitarystyczne podejście do świętości życia. To nie statystyki, lecz Boże przykazanie „Nie zabijaj!” (Wj 20,13) stanowi fundament moralny. Redukcja obrony życia do kalkulacji „skuteczności” demaskuje głęboką apostazję tzw. ruchów pro-life, które porzuciły absolutny charakter katolickiej etyki.
Demaskacja języka zdrady
Artykuł bezkrytycznie powiela terminologię rewolucji antropologicznej: „decyzje reprodukcyjne”, „prawo do aborcji”, „dostęp” – wszystkie te frazy stanowią semantyczne narzędzia relatywizacji. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie o grzechu śmiertelnym naucza niezmiennie: „Ktokolwiek mówi, że zabójstwo dzieci jeszcze w łonie matki… nie jest grzechem śmiertelnym – niech będzie wyklęty” (sesja V, kan. 7). Żadne „prawa stanowe” nie mogą unieważnić prawa Bożego, gdyż „lepiej jest słuchać Boga niż ludzi” (Dz 5,29).
Równie zdradliwa jest retoryka „strategii wyborczych” i „konsekwencji politycznych”, która przenika końcową część artykułu. Sugestia, jakoby Republikanie mieli reconsiderować swoje stanowisko pro-life z powodu porażek wyborczych, dowodzi, że współczesna „prawica” dawno porzuciła zasadę niepodzielności prawdy. Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Państwa odmawiające publicznej czci Chrystusowi-Królowi skazują się na wewnętrzne rozbicie i zagładę”.
Teologia klęski: od konstytucji do apostazji
Farsą jest próba obrony życia poprzez apelację do tego samego systemu prawnego, który zalegalizował dzieciobójstwo. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili sane, modernizm prawny polega na uznaniu, że „dogmaty, sakramenty i hierarchia (…) są tylko etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej”. Ohio nie potrzebuje nowych „strategii wyborczych”, lecz – jak głosi bulla Piusa IX Quanta cura – odrzucenia błędnej tezy, że „państwo jako źródło wszystkich praw posiada pewne prawo nieograniczone żadnymi granicami”.
Przywracanie marginalnych przepisów przy akceptacji zasadniczego „prawa do zabijania” przypomina gest Piłata, który „umywa ręce”. Jest to zdrada cywilizacyjna na miarę soborowej deklaracji Dignitatis humanae, która zanegowała społeczne panowanie Chrystusa Króla. Dopóki narody nie uznają publicznie boskiego autorytetu Zbawiciela, żadne poprawki czy ustawy nie powstrzymają „ohydy spustoszenia” (Dn 9,27) wdzierającej się do prawodawstwa.
Za artykułem:
Ohio court restores parts of heartbeat law, but abortion remains legal due to amendment (lifesitenews.com)
Data artykułu: 14.01.2026
