Portal eKAI (16 stycznia 2026) relacjonuje konflikt wokół krzyża w szkole podstawowej w Kielnie, gdzie nauczycielka języka angielskiego podczas lekcji 15 grudnia 2025 roku zdjęła krzyż ze ściany i wrzuciła go do kosza na śmieci, używając przy tym wulgarnego komentarza. Sprawa ujawnia głęboki kryzys tożsamości instytucji publicznych w Polsce, które – zamiast chronić podstawowe prawa rodziców i dzieci do publicznego wyznawania wiary – stają się narzędziem systemowej desakralizacji przestrzeni publicznej.
Fakty zdemaskowane: od samowoli nauczycielskiej po urzędową zmowę milczenia
„Według zgodnych relacji dzieci, w trakcie lekcji nauczycielka zauważyła obecność krzyża i poleciła jednemu z uczniów, aby go zdjął. Uczeń odmówił. Wówczas nauczycielka – wyraźnie wzburzona – sama zdjęła krzyż, wspinając się na stolik”
Zdarzenie to nie było przypadkowym incydentem, lecz kolejnym ogniwem w łańcuchu prowokacji wymierzonych w religijne uczucia dzieci. Relacje rodzin wskazują, że krzyż znikał ze ściany co najmniej trzykrotnie od września 2025 roku, co dowodzi istnienia zorganizowanego środowiska wrogiego obecności symboli katolickich w placówce oświatowej. Katechetka wspierająca dzieci w ich staraniach o umieszczenie krzyża w sali stała się mimowolnym świadkiem instytucjonalnego oporu przeciwko naturalnemu prawu rodziców do religijnego wychowania potomstwa.
Urzędowa legitymizacja świętokradztwa
Reakcja dyrekcji szkoły stanowi jaskrawy przykład kulturowego marksizmu w praktyce:
- Zawieszenie nauczycielki dopiero po kilku tygodniach od zdarzenia (na początku stycznia 2026)
- Pierwsze spotkanie z rodzicami odbyło się dopiero 8 stycznia – trzy tygodnie po incydencie
- Propozycja nagłego spotkania w wigilię Bożego Narodzenia (23 grudnia), uniemożliwiająca udział rodzin
Takie działanie władz szkolnych stanowi bezpośrednie naruszenie kanonu 1113 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, który stanowi: „Rodzice mają poważny obowiązek i pierwszorzędne prawo zatroszczenia się wedle swoich sił o religijne i moralne wychowanie swoich dzieci”. Tymczasem w Kielnie urzędnicy edukacyjni zajęli stanowisko pasożytniczej władzy, przyzwalającej na profanację przedmiotów kultu religijnego.
Nowa inkwizycja: państwo przeciwko dzieciom
„Policja chciała przesłuchiwać dzieci na terenie szkoły w Kielnie bez obecności rodziców”
Próby przesłuchania małoletnich świadków bez opieki rodzicielskiej przez organy ścigania stanowią ewidentne naruszenie prawa naturalnego. Jak słusznie zauważa mec. Magdalena Majkowska z Ordo Iuris: „Czy w ten sposób, po tym jak sprawa zrobiła się głośna w mediach, organy ścigania chcą wpłynąć na zeznania uczniów?”. Praktyki te przypominają metody stosowane wobec dzieci męczenników w czasach rzymskich prześladowań, gdy próbowano wymuszać na nich apostazję.
Teologia krzyża versus świecki dogmatyzm
Sprawa kieleńska odsłania fundamentalny konflikt dwóch porządków:
| Porządek katolicki | Porządek świecki |
|---|---|
| Krzyż jako znak zbawienia („A ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” – J 12,32) | Krzyż jako relikt przeszłości do usunięcia z przestrzeni publicznej |
| Rodzice jako pierwsi odpowiedzialni za wychowanie (Pius XI, Divini Illius Magistri) | Państwo jako najwyższy arbiter w kwestiach moralnych |
| Szkoła jako przedłużenie rodziny | Szkoła jako laboratorium inżynierii społecznej |
Usunięcie krzyża ze szkolnej ściany nie jest zwykłym aktem wandalizmu, lecz symbolicznym mordem dokonanym na publicznej obecności Chrystusa Króla. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas: „Jeżeliby kiedy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa, jak należyta wolność, jak porządek i uspokojenie, jak zgoda i pokój”.
Strukturalna apostazja systemu edukacji
Incydent w Kielnie nie jest odosobnionym przypadkiem, lecz przejawem systemowej apostazji polskiego systemu oświaty, który:
- Przekształca szkoły w strefy wolne od Boga
- Promuje relatywizm moralny pod płaszczykiem „tolerancji”
- Wykorzystuje dzieci jako zakładników w wojnie kulturowej
Już w 1864 roku Pius IX w Syllabus errorum potępił błąd nr 47: „Najlepszym ustrojem społeczeństwa jest ten, w którym nie uznaje się obowiązku władzy państwowej, by pośrednio wspierała zbawienie dusz obywateli”. Tymczasem współczesne państwo polskie nie tylko nie wspiera zbawienia dusz, ale aktywnie zwalcza jego zewnętrzne przejawy.
Duchowa odpowiedź na prześladowania
Heroiczna postawa dzieci z Kielna, które trzykrotnie przynosiły nowe krzyże do klasy, przypomina męstwo wczesnochrześcijańskich męczenników. Ich upór dowodzi, że „krew męczenników jest zasiewem chrześcijan” (Tertulian, Apologetyk). W obliczu narastających prześladowań należy pamiętać słowa Chrystusa: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem ich jest królestwo niebieskie” (Mt 5,10).
Sprawa Kielna stanowi wezwanie do opamiętania dla wszystkich, którzy jeszcze wierzą w możliwość pogodzenia wiary katolickiej ze świeckim porządkiem prawnym. Jak nauczał św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści usiłują zniszczyć wszelkie instytucje katolickie, a gdy nie mogą tego dokonać otwarcie, działają podstępnie, wślizgując się do wnętrza Kościoła”. Szkoła w Kielnie stała się właśnie takim przyczółkiem antychrześcijańskiej rewolucji.
Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 01:45Konflikt wokół krzyża w szkole w Kielnie – ustalenia pełnomocników rodzin pokrzywdzonych (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
