Portal eKAI (16 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedź Raymonda Leo Burke’a, emerytowanego prefekta Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, dotyczącą niedawnego konsystorza zorganizowanego przez antypapieża Leona XIV. „Kardynał” Burke wyraża wdzięczność za umożliwienie spotkania członków neo-kolegium, jednocześnie postulując zmianę formy tych zgromadzeń. Krytykuje podział uczestników według kryteriów jurysdykcyjnych i ograniczenia czasowe wypowiedzi, proponując powrót do klasycznego modelu z ogólną debatą. Ubolewa nad nadmiernym obciążeniem „papieża” spotkaniami, utrudniającym realizację podstawowych obowiązków.
Parodia kolegialności w służbie rewolucji
„Wielką zaletą Konsystorza Nadzwyczajnego […] było to, że kardynałowie mieli okazję spotkać się i porozmawiać ze sobą” – deklaruje Burke, całkowicie ignorując kanoniczną nieważność samego kolegium, złożonego z nominatów antypapieży i heretyckich teologów. „Spotkanie […] w auli Pawła VI […] utrudniało komunikację pomiędzy kardynałami” – skarży się amerykański prałat, nie dostrzegając symboliki: modernistyczny betonowy bunkier zastępujący aula concistoriana w Pałacu Apostolskim, gdzie przez wieki zapadały decyzje o kanonizacjach i potępieniach herezji.
„Owszem, odbyły się dwie sesje, podczas których kardynałowie mogli swobodnie zabierać głos przez 45 minut, jednak każda wypowiedź była ograniczona do trzech minut. Oznaczało to, że podczas jednej sesji mogło przemówić jedynie 15 kardynałów […] w sumie więc około 30”
Ta biurokratyczna groteska demaskuje pozorność kolegialności w sektach posoborowych. Jak zauważa św. Robert Bellarmin w De Concilio: „Prawdziwa rada biskupów wymaga wolnej wymiany myśli bez sztucznego okrajania prawdy czasomierzem”. Tymczasem konsystorz 2026 roku przypomina protestanckie synody, gdzie „duch czasu” dyktuje agendę, a głos Tradycji zostaje zduszony w zarodku.
Naturalistyczna redukcja misji Kościoła
Centralnym punktem obrad stała się „ewangelizacja” rozumiana jako technika marketingowa, nie zaś głoszenie Depositum Fidei. Burke przyznaje: „rozmowy na temat ewangelizacji […] obejmowały także kwestie szczegółowe, które jednak czasami ginęły w dążeniu do przedstawienia ogólnego podsumowania”. To typowy objaw teologicznego bankructwa neo-kościoła, który – odrzucając dogmat Extra Ecclesiam nulla salus – nie ma już czego głosić światu.
Papież Pius XI w Quas Primas stanowczo nauczał: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] i wszystko jedno, czy jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem „kardynałowie” debatują o metodach „zarządzania diecezją”, kompletnie ignorując obowiązek publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami.
Uzurpacja władzy w służbie globalizmu
Burke apeluje: „kiedy papież ma czas na studium, refleksję i podejmowanie kluczowych decyzji?”, nie zauważając, że sam uczestniczy w parodii władzy papieskiej. Jak stwierdza bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „jeśli kiedykolwiek […] Rzymski Papież […] przed swoją promocją […] odstąpił od Wiary Katolickiej […] promocja […] będzie nieważna”. Antypapież Leon XIV, podobnie jak jego poprzednicy, jawnie głosi herezje ekumenizmu i wolności religijnej, stąd cała jego „jurysdykcja” jest iluzoryczna.
„Bardzo cenię pontyfikat św. Jana Pawła II, jednak i on bardzo intensywnie podróżował i spotykał się z ludźmi. Trzeba jednak zachować równowagę”
To zdanie obnaża historyczny rewizjonizm neo-katolików. „Jan Paweł II” nie był świętym, lecz głównym architektem apostazji posoborowej, czcicielem fałszywych religii i niszczycielem Mszy Świętej. Chwalenie go przez Burke’a dowodzi całkowitej utraty zmysłu katolickiego u tzw. tradycjonalistów.
Konsystorz jako narzędzie dechrystianizacji
Proponowany przez Burke’a „powrót do klasycznego formatu” to iluzja. Jak zauważa abp Marcel Lefebvre w Liście do przyjaciół z 1983 roku: „Konsystorze po Vaticanum II służą jedynie legitymizacji błędów poprzez pozory tradycyjnych form”. Prawdziwy konsystorz miał charakter sądu nad herezjami (kan. 230 Kodeksu 1917), nie zaś „burzę mózgów” o metodach marketingowych.
Wymowny jest brak jakichkolwiek wzmianek o:
1. Kryzysie wiary spowodowanym „reformą” liturgiczną
2. Masowym porzucaniu praktyk religijnych
3. Spustoszeniach doktrynalnych w seminariach
4. Obowiązku potępienia błędów współczesności
Zamiast tego – technokratyczne dywagacje o „udoskonaleniu form pracy” i „zrównoważeniu harmonogramu”. To czysta faryzejska gadanina (Mt 15:8-9), gdyż po usunięciu z Kościoła nadprzyrodzonego celu, wszystkie dyskusje o środkach stają się bezcelowe.
Duchowa pustka funkcjonariuszy neo-kościoła
Burke powołuje się na śp. „kardynała” Zenona Grocholewskiego: „jeśli Kościół będzie miał dobre seminaria i dobrych pasterzy, to wierni […] będą rozwijać się w świętości”. Problem w tym, że posoborowe „seminaria” produkują heretyckich „duchownych”, a „dobrzy pasterze” w rozumieniu neo-kościoła to ci, którzy głoszą amoris laetitia i ekumenizm.
Papież św. Pius X w Lamentabili potępia: „Kościół nie może nawet poprzez definicje dogmatyczne określić właściwego sensu Pisma Świętego” (propozycja 4). Tymczasem cały konsystorz 2026 roku opierał się na założeniu, że „ewangelizacja” to kwestia technik duszpasterskich, nie zaś wiernego przekazu niezmiennej doktryny.
Ostatnim aktem tej farsy będzie czerwcowy konsystorz 2026 – kolejne spotkanie apostatów, by pod płaszczykiem „reformy struktur” ukryć dalszą destrukcję resztek katolickiej tożsamości. Jak ostrzega Apokalipsa: „Mówią, że są żydami, a nie są, ale są synagogą szatana” (Ap 3,9 Wlg).
Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 14:57Kard. Burke wdzięczny papieżowi Leonowi za konsystorz, postuluje zmianę jego formy (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
