Portal eKAI (16 stycznia 2026) relacjonuje słowa „kardynała” Stanisława Dziwisza, który w liście kondolencyjnym po śmierci Angela Gugela – kamerdynera trzech „papieży” posoborowych – nazwał go „wzorem służby Stolicy Apostolskiej”, „pełnego ewangelicznej roztropności, oddania, dyskrecji i dyscypliny”. Emerytowany administrator krakowskiej struktury neo-kościoła zapewnił o modlitwie za zmarłego, powierzając go wstawiennictwu „Błogosławionej Dziewicy Maryi oraz św. Jana Pawła II”.
Teologiczna zapaść „wierności” wobec uzurpatorów
Według niezmiennej nauki Kościoła katolickiego, extra Ecclesiam nulla salus – poza Kościołem nie ma zbawienia. Prawdziwy Kościół zaś od 1958 roku nie posiada legalnie wybranego następcy św. Piotra. Jak uczy św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową”. Jan XXIII, Paweł VI, Jan Paweł I, „Jan Paweł II” i ich następcy – wszyscy propagowali herezje modernizmu potępione w Syllabusie Piusa IX i encyklice Pascendi św. Piusa X. Służba wobec tych antypapieży to współudział w destrukcji Kościoła.
„Wierność Kościołowi oraz Następcom św. Piotra” – zapewnia „kardynał” Dziwisz o Gugelu.
To zdanie jest czystą herezją w świetle kanonu 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917, który stanowi, że urząd kościelny traci ważność ipso facto przy publicznym odstępstwie od wiary. „Następcy” ci, propagując wolność religijną (potępioną w Quanta cura), ekumenizm (potępiony w Mortalium animos) i nową „mszę” (obalającą teologię Ofiary), są antypapieżami. Służba im to służba antykościołowi.
Bałwochwalcze pomieszanie pojęć
Szokujące jest zestawienie w modlitwie „Błogosławionej Dziewicy Marji oraz św. Jana Pawła II”. Podczas gdy Matka Boża jest Pośredniczką wszelkich łask, „Jan Paweł II” – głosiciel asyżskich zdrad i kultu człowieka – podlega ekskomunice latae sententiae za apostazję. Już Leon XIII w Testem benevolentiae przestrzegał: „Cześć dla świętych nie może przyćmić najwyższego kultu należnego samemu Bogu”.
Nadto określenie „Błogosławiona Dziewica Maryja” (zamiast katolickiego „Marja”) zdradza posoborową tendencję do zacierania katolickiej terminologii na rzecz protestancko-modernistycznej „ekumenicznej wrażliwości”. Jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa” – nie zaś dialogującym sekciarzom.
Mit „Stolicy Apostolskiej” w rękach modernistów
Wielokrotne podkreślanie „służby Stolicy Apostolskiej” jako rzekomej cnoty to klasyczny przykład posoborowej mistyfikacji. Jak uczy Pius IX w Syllabusie (pkt 19): „Kościół jest społeczeństwem prawdziwym, doskonałym i wolnym, wyposażonym we własne i stałe prawa”. Tymczasem współczesna „Stolica Apostolska” to masońska struktura, która:
- Podpisała dokument z Abu Dhabi (2019) zaprzeczający boskiej misji Chrystusa
- Promuje Pachamamę w Watykanie
- Niszczy Mszę Wszechczasów na rzecz protestancko-żydowskiej „Wieczerzy Pańskiej”
Większą cnotą niż „dyskrecja” Gugela byłoby publiczne potępienie tych bluźnierstw. Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (II-II q.33 a.4) naucza: „Kiedy wiara jest w niebezpieczeństwie, poddani mają obowiąwek upominać nawet swoich przełożonych”.
„Kardynał” Dziwisz – strażnik ruin
Sam autor listu kondolencyjnego – „kardynał” Dziwisz – to żywy symbol apostazji posoborowej. Jako sekretarz „Jana Pawła II” uczestniczył w:
- Asyskich zdradach (1986, 2002, 2011)
- Propagowaniu „teologii ciała” – neomarksistowskiej seksualizacji doktryny
- Niszczeniu katolickiej liturgii na rzecz „tańców wokół ołtarza”
Jego modlitwa o „nagrodę sprawiedliwych w życiu wiecznym” dla kamerdynera modernistycznych antypapieży jest bluźnierczym nadużyciem. Jak ostrzega Lamentabili sane exitu św. Piusa X: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw” – to modernistyczny relatywizm! Wiara katolicka opiera się na niezmiennym Objawieniu, nie na „wierności” wobec apostatów.
Zatrute źródło „świętości”
Artykuł portalu eKAI – będącego tubą neo-kościoła – przemilcza kluczowy fakt: służba w strukturach okupujących Watykan od 1958 roku to współpraca z „ohydą spustoszenia” (Dn 9,27). Jak czytamy w Lamentabili (pkt 22): „Dogmaty […] są tylko interpretacją faktów religijnych” – to właśnie modernistyczne zaprzeczenie boskiego pochodzenia depozytu wiary.
Gdyby Gugel naprawdę służył Kościołowi, porzuciłby „posługę” po promulgacji heretyckiej „mszy” Paulla VI (1969) – jak katoliccy biskupi: Lefebvre (zanim popadł w schizmę) czy Castro Mayer. Zamiast tego pozostał „wiernym sługą” aż do Benedykta XIV – co wskazuje na ignorancję lub współudział w apostazji.
„Przykład mądrego i wiernego sługi”? Raczej przykład duchowego samobójstwa w myśl zasady Corruptio optimi pessima – zepsucie najlepszych jest najgorsze. Św. Pius X w Pascendi demaskował takich „sług”: „Moderniści […] nie walczą z Kościołem, bo go nie nienawidzą, ale lekceważą”. Właśnie owo lekceważenie doktryny zabija dusze skuteczniej niż otwarta nienawiść.
Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 18:06Kard. Dziwisz: Angelo Gugel – wzór służby Stolicy Apostolskiej (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
