Portal eKAI informuje o spotkaniu opłatkowym środowiska medycznego zorganizowanym w Domu Arcybiskupów Warszawskich, podczas którego „abp Adrian Galbas” podkreślał znaczenie służby zdrowia jako współczesnego wcielenia przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Hierarcha posoborowej struktury wyrażał podziw dla „talentów artystycznych” pielęgniarek i położnych, zapowiedział też umieszczenie rzeźby tzw. Sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej przy szpitalu klinicznym. Kulminacją spotkania miało być kolędowanie w wykonaniu chóru medycznego. „Co się z nim stanie, kiedy się przy nim nie zatrzymam? Umrze” – te słowa „abp” Galbas przytoczył za Marcinem Lutrem, stawiając protestanckiego herezjarchę w roli autorytetu moralnego.
Herezja w białym kitlu: luteranizm jako fundament „duszpasterstwa medycznego”
Najcięższym teologicznym skandalem przemówienia „arcybiskupa” Galbasa jest jawna aprobata dla doktrynalnego dziedzictwa Marcina Lutra. Przywołanie ojca protestanckiej rewolty jako źródła inspiracji dla katolickiej służby zdrowia stanowi bezpośrednie pogwałcenie kanonów Soboru Trydenckiego. Już w 1521 roku papież Leon X w bulli Exsurge Domine potępił 41 tez Lutra, w tym jego subiektywistyczną koncepcję miłosierdzia oderwaną od sakramentalnego życia Kościoła. Tymczasem „abp” Galbas bezkrytycznie powtarza naturalistyczne hasła reformatora z Wittenbergi, który odrzucał:
„Kościół jako widzialną instytucję zbawczą, skuteczność sakramentów oraz konieczność uczynków dla osiągnięcia życia wiecznego” (Sobór Trydencki, sesja VI, kan. 1-33).
W cytowanej przez hierarchy wypowiedzi Lutra „Co się z nim stanie…” ujawnia się typowo protestancka redukcja miłosierdzia do emocjonalnego impulsu, pozbawionego nadprzyrodzonej łaski. To dokładne przeciwieństwo katolickiej nauki wyrażonej przez Piusa XI w encyklice Quas Primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII (…): +Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie (…), lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan+”.
Neo-kanonizacje: bałwochwalstwo pod płaszczem „służby zdrowia”
Niepokój budzi promocja kultu tzw. Sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej, której rzeźba ma zostać umieszczona przy szpitalu klinicznym im. „ks. Anny Mazowieckiej”. Należy przypomnieć, że procesy beatyfikacyjne prowadzone przez posoborową sekto nie posiadają żadnej doktrynalnej wagi. Jak trafnie zauważa teolog ks. Józef Warszawski TJ: „Współczesne beatyfikacje to polityczne narzędzia służące legitymizacji rewolucji soborowej, pozbawione pieczęci nieomylności”.
Co więcej, sama koncepcja „świętości” w wykonaniu neo-kościoła oderwana jest od klasycznych kryteriów heroiczności cnót i wierności depozytowi wiary. Wystarczy przypomnieć, że Jan Paweł II w 1992 roku beatyfikował „o. Józefa Kowalskiego” – członka zgromadzenia salezjańskiego, który według archiwów SB współpracował z komunistycznym aparatem bezpieczeństwa.
Sztuka dla sztuki: estetyczny relatywizm w służbie ideologii
Rzekomo „duchowy” wymiar spotkania został zredukowany do pokazu „ikon, obrazów i rysunków wykonanych przez pracowników ochrony zdrowia”. W tej estetycznej kakofonii nie sposób dostrzec katolickiego ducha sztuki sakralnej, która winna służyć adoracji Boga, a nie ekspresji ludzkiego «ja». Jak przypomina dekret Świętego Oficjum z 1956 roku: „Sztuka kościelna musi kierować umysły ku Bogu poprzez wierne oddanie świętych postaci i wydarzeń, unikając wszelkiej deformacji czy subiektywizmu”.
Tymczasem prezentowane prace wpisują się w modernistyczną koncepcję „sztuki jako ekspresji”, całkowicie sprzeczną z katolicką zasadą ars sacra. Brak jakiejkolwiek wzmianki o zatwierdzeniu tych dzieł przez kompetentną władzę kościelną (co nakazywał kanon 1399 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku) dowodzi całkowitego porzucenia dyscypliny w dziedzinie kultu.
Medycyna bez duszy: naturalistyczna redukcja misji chrześcijańskiej
W całym przemówieniu „abp” Galbasa uderza całkowity brak odniesień do nadprzyrodzonego celu służby medycznej w Kościele Katolickim. Hierarcha posoborowej struktury przemilcza kluczową prawdę, że opieka nad ciałem ma służyć zbawieniu duszy. Tymczasem jeszcze w 1953 roku Pius XII w przemówieniu do pracowników służby zdrowia podkreślał: „Zadaniem katolickiego lekarza jest nie tylko leczyć ciało, lecz przez współpracę z łaską prowadzić pacjentów do Chrystusa Króla poprzez sakramentalne życie”.
„Arcybiskup” ogranicza się natomiast do cytowania Benedykta XVI, który wskazywał na potrzebę: „oczu, które widzą, serca, które się wzrusza i dłoni, które działają konkretnie”. To typowo modernistyczne sprowadzenie chrześcijaństwa do humanitarnego aktywizmu, całkowicie pomijające konieczność:
1. Życia w stanie łaski uświęcającej
2. Udzielania sakramentów umierającym
3. Walki z grzechami przeciwko życiu (aborcja, eutanazja, in vitro)
Kryzys autorytetu: „hierarcha” jako animator kultury
Fakt, że „abp” Galbas pełni rolę gospodarza pokazu „artystycznych pasji” środowiska medycznego, stanowi jaskrawy przykład kryzysu władzy w neo-kościele. Zamiast pełnić funkcję stróża depozytu wiary, hierarcha redukuje się do roli menadżera wydarzeń kulturalnych. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku w kanonie 1185 stanowił: „Biskupi winni z najwyższą troską strzec czci należnej Najświętszemu Sakramentowi, wystrzegając się wszelkich profanujących praktyk”.
Organizowanie w Domu Arcybiskupim występów chóralnych i wernisaży, podczas gdy setki „parafii” pozostają bez ważnych sakramentów, to ewidentne nadużycie władzy kościelnej. Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin w traktacie De Romano Pontifice: „Pasterze, którzy zaniedbują głoszenie całej prawdy dla pozyskania przychylności świata, stają się najemnikami porzucającymi owczarnię”.
Posoborowa deformacja pojęć: „sługa Boży” bez Boga
Szczególnie niebezpiecznym elementem spotkania była zapowiedź upamiętnienia tzw. Sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej. Należy przypomnieć, że proces beatyfikacyjny prowadzony przez sektę posoborową pozbawiony jest jakiejkolwiek ważności. Jak trafnie zauważa teolog ks. Franciszek Spirago: „Prawdziwi słudzy Boży wyróżniają się nienawiścią do herezji i niezachwianą wiernością Magisterium, czego nie można powiedzieć o współczesnych kandydatach na ołtarze”.
W przypadku Leszczyńskiej pomija się fakt, że jej rzekome „heroiczne cnót” nie były weryfikowane pod kątem wierności niezmiennej doktrynie katolickiej. Tymczasem już św. Pius X w dekrecie Świętego Oficjum Lamentabili sane exitu potępił tezę, jakoby „dogmaty, sakramenty i hierarchia (…) były tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (propozycja 54).
Katolicka alternatywa: medycyna w służbie Królestwa Chrystusa
W przeciwieństwie do naturalistycznych wizji prezentowanych przez „abp” Galbasa, tradycyjna katolicka misja służby zdrowia opiera się na trzech filarach:
1. Sanatio corporis – leczenie ciała jako dzieła Bożego
2. Cura animae – troska o zbawienie duszy poprzez udzielanie sakramentów
3. Defensio vitae – obrona życia od poczęcia do naturalnej śmierci
Jak przypomina encyklika Quas Primas Piusa XI: „Królestwo Chrystusa (…) przeciwstawia się jedynie królestwu szatana i mocom ciemności – a wymaga od swych zwolenników (…) aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Prawdziwie katolicka służba zdrowia nie może więc ograniczać się do humanitarnego aktywizmu, lecz musi jawnie głosić prawdę o grzechu, łasce i wiecznym przeznaczeniu.
Tymczasem spotkanie w Domu Arcybiskupów Warszawskich przypominało bardziej bankiet organizacji pozarządowej niż katolickie zgromadzenie. Brak modlitwy o nawrócenie grzeszników, nie wspomniano o Najświętszym Sercu Jezusa ani o Niepokalanym Sercu Marji – jedynych prawdziwych źródłach miłosierdzia. Zamiast tego mieliśmy „kolędowanie” jako rozrywkę i estetyczne popisy, co stanowi żywą ilustrację słów Piusa XII: „Kościół, który śpiewa zamiast modlić się, już umarł”.
Za artykułem:
16 stycznia 2026 | 18:05Abp Galbas do środowiska medycznego: miejcie oczy, które widzą, serce, które się wzrusza i dłonie, które działają konkretnie (ekai.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
