Portal Opoka relacjonuje przygotowanie owalnej mozaiki przedstawiającej wizerunek Leona XIV, która ma zawisnąć w Bazylice św. Pawła za Murami obok wizerunku jego poprzednika Bergoglio. Dzieło wykonane przez modernistyczną „Fabrykę Świętego Piotra” zostało pokazane uzurpatorowi podczas spotkania z kardynałami Mauro Gambettim i Jamesem Michaelem Harveym oraz opatem Donato Ogliarim.
Teatr bezbożnictwa w miejscu świętym
Wspomniane clipeo – wykonane z użyciem szklanych emalii i złota – stanowi kolejny element systematycznego niszczenia katolickiej tożsamości rzymskich świątyń. Jak czytamy w relacji:
„Mozaika Leona XIV powstała w osiem miesięcy od jego wyboru. […] zostanie umieszczona obok portretu papieża Franciszka, w prawej nawie bazyliki, na wysokości około 13 metrów”.
Ta rytualna ceremonia „błogosławieństwa” mozaiki przez uzurpatora jest jawnym aktem bałwochwalczego kultu osoby, sprzecznym z zasadą soli Deo honor et gloria („Bogu samemu cześć i chwała”). Św. Paweł przestrzegał: „Nie będziecie czynić bożków ulanego” (Kpł 19,4 Wlg), tymczasem sekta posoborowa funduje kolejne wizerunki swych przywódców, czyniąc z bazyliki panteon współczesnych antypapieży.
Doktrynalne fundamenty prawowitości
Nauka katolicka jednoznacznie określa warunki ważności urzędu Piotrowego. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice naucza:
„Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem i członkiem ciała Kościoła”.
Kanoniczna zasada „Ecclesia non habet potestatem supra fidem” („Kościół nie ma władzy nad wiarą”) oznacza, że żaden urzędnik – nawet posiadający ważne święcenia – nie może legalnie sprawować władzy, jeśli odciął się od depozytu wiary. Leon XIV, kontynuujący rewolucję Vaticanum II (relatywizm religijny, ekumenizm, wolność kultów), podlega automatycznej ekskomunice na mocy kanonu 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu […] jeśli duchowny publicznie odstępuje od wiary katolickiej”.
Architektura apostazji
Umieszczanie wizerunków kolejnych antypapieży w bazylice św. Pawła stanowi symboliczny akt legitymizacji nieprzerwanej sukcesji apostazji od Jana XXIII. Jak trafnie zauważył kardynał Luigi Billot: „Kto nie jest w Kościele, nie może mieć władzy w Kościele”.
Sobór Trydencki w sesji XXII nauczał, że kult świętych musi służyć „aby ludzie naśladując świętych, uwielbiali samego Boga”. Tymczasem praktyka tworzenia portretowych galerii współczesnych uzurpatorów odwraca tę hierarchię – czyniąc z nich przedmiot czci należnej wyłącznie Bogu i świętym w niebie.
Teologia światła i ciemności
Fakt użycia XIX-wiecznych elementów mozaikowych do stworzenia oblicza Leona XIV stanowi wymowną metaforę całej posoborowej farsy: pozór kontynuacji przy radykalnym zerwaniu z Tradycją. Podczas gdy prawowici papieże jak Pius XI w encyklice Quas primas głosili:
„Jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”
, współcześni uzurpatorzy budują sobie pomniki ze złota i szkła.
Masoneria liturgiczna
Wykonanie dzieła przez tzw. Watykańską Fabrykę Świętego Piotra – instytucję całkowicie przejętą przez modernistów – stanowi kolejny dowód na realizację masońskiego planu zniszczenia katolickiej liturgii i sztuki sakralnej. Jak wykazano w dokumencie „Fałszywe objawienia fatimskie”:
„Nazwa 'Fatima’ symbolizuje synkretyzm chrześcijańsko-islamski”, zaś cały projekt stanowi „operację psychologiczną masonerii przeciw Kościołowi”.
Analogicznie, mozaikowe portrety antypapieży służą stworzeniu pseudosakralnego kultu przywódców sekty posoborowej.
Za artykułem:
Wizerunek Leona XIV w złocie i szkle – nowe tondo zawiśnie w Bazylice św. Pawła (opoka.org.pl)
Data artykułu: 16.01.2026
