Portal Vatican News (16 stycznia 2026) relacjonuje konferencję poświęconą „wyzwaniom dyplomacji Stolicy Apostolskiej” z udziałem „abpa” Salvatore Pennacchio – byłego „nuncjusza apostolskiego w Polsce”. Wydarzenie zainauguruje „przesłanie papieża Leona XIV”, a wykład główny wygłosi „kardynał” Pietro Parolin. „Dyplomacja watykańska jest codziennie wezwana do konfrontacji z rzeczywistością coraz bardziej zglobalizowaną” – deklaruje „abp” Pennacchio, określając tę działalność jako „budowanie mostów pokoju i sprawiedliwości” oraz „promowanie cywilizacji opartej na miłości”. Struktura ta miałaby realizować „służbę komunii, która czerpie swoją siłę z Chrystusa i z Ewangelii”.
Naturalistyczna redukcja misji Kościoła
Przedstawiona wizja stanowi jawne odrzucenie nadprzyrodzonej misji Kościoła, sprowadzonej do poziomu organizacji humanitarnej. Koncepcja „budowania mostów” ignoruje dogmat Extra Ecclesiam nulla salus oraz obowiązek nawracania narodów wyrażony w Quas Primas Piusa XI: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi (…) prawdziwa szczęśliwość tak dla pojedyńczych obywateli, jak i dla państw”. Tymczasem neo kościół promuje religio laica – bezgrzeszną, pozbawioną krzyża i wymagań ewangelicznych.
„Abp” Pennacchio powołuje się na słowa „kardynała” Parolina, który określa dyplomację jako „żywą część posługi Piotrowej”. To bezczelne przywłaszczenie prerogatyw prawowitego Następcy św. Piotra, którego władza – jak przypomina św. Robert Bellarmin – „jest czysto duchowa i odnosi się wyłącznie do zbawienia dusz” (De Romano Pontifice). Struktury okupujące Watykan przekształciły nuncjatury w agenturę globalizmu, czego dowodzi udział ambasadora Cypru George’a Poulidesa – przedstawiciela schizmatyckiego „Kościoła” prawosławnego.
Rewolucja doktrynalna pod płaszczykiem reform
Artykuł ujawnia kolejny etap rewolucji modernistycznej: „dostosowanie do międzynarodowych standardów studiów uniwersyteckich” poprzez reformę Papieskiej Akademii Kościelnej. To bezpośrednie naruszenie potępionych w Syllabusie Errorum Piusa IX tez: „Nauka chrześcijańska była z początku żydowską, lecz na skutek stopniowego rozwoju stała się najpierw Pawłową, następnie Janową, aż wreszcie grecką i powszechną” (pkt 60) oraz „Dogmaty, sakramenty i hierarchia są tylko sposobami wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej” (pkt 54 Lamentabili).
„Rektor” Pennacchio twierdzi, że „siła uczelni tkwi w wierności Ewangelii”, podczas gdy sama instytucja powstała w 1701 roku dla kształcenia zdrajców wiary – dyplomatów prowadzących dialog ze światem zamiast nawracania heretyków. Większość absolwentów Akademii stała się agentami apostazji, czego przykładem Adam Małysz („abp” Wojda) – głosiciel ekumenizmu i współtwórca „synodu niemieckiego”.
Masoneria w sutannie
Frazeologia użyta w artykule odsłania prawdziwe oblicze neo kościelnej dyplomacji:
„służba wyjątkowa i uprzywilejowana, często ukryta i nieznana”
To parodiowanie słów św. Pawła VI (Giovanniego Montiniego) – postaci o udokumentowanych związkach z lożami masońskimi (Grande Oriente d’Italia). Określenie „ukryta i nieznana” doskonale opisuje metody działania masonerii, której celem – jak czytamy w Syllabusie – jest „zniszczenie całkowite religii katolickiej, a nawet wszelkiej idei Boga” (pkt 4). Cytowanie tego heretyka przez „abpa” Pennacchio świadczy o kontynuacji antykatolickiego spisku.
„Leon XIV” (Robert Prevost) miałby być gwarantem tej pseudo-działalności, choć – jako kontynuator soborowej rewolty – sam podlega ekskomunice latae sententiae na mocy Bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „jeśli kiedykolwiek okaże się, że Rzymski Papież przed swoją promocją odstąpił od Wiary Katolickiej, jego wyniesienie będzie nieważne”. Tym samym wszelkie „przesłania” tego uzurpatora są bezwartościowe wobec prawa Bożego i kanonów Kościoła.
Polska jako laboratorium apostazji
Szczególnie wymowne jest wspomnienie o służbie „abpa” Pennacchio w Polsce. To pod jego „rządami”:
– Legalizowano antymsze „Novus Ordo” w języku polskim
– Promowano kult „świętego” Jana Pawła II – heretyka głoszącego „braterstwo religii”
– Przygotowano grunt pod pseudosynod „Et Estis Mihi Testes” (2023), który zniszczył resztki katolicyzmu w polskich diecezjach
„Budowanie mostów” w wykonaniu nuncjatury oznaczało w praktyce niszczenie bastionów wiary poprzez mianowanie „biskupów” otwarcie sprzeciwiających się Tradycji – jak Adrian Galbas („abp” katowicki) czy Jacek Kiciński („bp” pomocniczy wrocławski).
Koniec gry w religię
Opisywana konferencja stanowi kolejny dowód, że struktury posoborowe definitywnie zerwały z Chrystusem Królem. Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw, zburzone zostały fundamenty władzy”. „Dyplomacja” neo kościoła to narzędzie Antychrysta mające na celu:
1. Unieważnienie społecznego panowania Chrystusa
2. Promocję synkretyzmu religijnego
3. Niszczenie resztek katolickiej tożsamości narodów
Jedyną odpowiedzią wiernych musi być całkowite odrzucenie tych antychrześcijańskich struktur i powrót do religionis depositum – nienaruszonego depozytu wiary strzeżonego przez katolickich biskupów w łączności z papieżem (sedewakantyzm). Każda forma współpracy z okupantami Watykanu stanowi współudział w świętokradztwie.
Za artykułem:
Abp Pennacchio: dyplomacja watykańska znakiem troski Papieża (vaticannews.va)
Data artykułu: 16.01.2026
