Portal LifeSiteNews poinformował, że przewodniczący Izby Reprezentantów Mike Johnson wystąpi podczas tegorocznego Narodowego Marszu dla Życia w Waszyngtonie. Johnson, określany jako „zdecydowany obrońca życia”, ma przemawiać po raz trzeci z rzędu, podkreślając swoje osobiste doświadczenie jako „owoce nieplanowanej ciąży”. Wśród innych mówców znaleźli się republikański kongresmen Chris Smith, zespół Sanctus Real oraz prawosławny biskup Irinej Dobrijević.
Naturalistyczne fundamenty współczesnego „pro-life”
Retoryka Johnsona, choć pozornie chrześcijańska, sprowadza świętość życia do kwestii wyboru społecznego, nie zaś absolutu moralnego. Jego słowa:
„Musimy budować kulturę, która zachęca i pomaga coraz większej liczbie osób podjąć tę samą decyzję [o urodzeniu dziecka]”
demaskują naturalistyczne podstawy całego ruchu. Jak nauczał Pius XI w encyklice Casti Connubii, fundamentem ochrony życia jest uznanie boskiego prawa do życia od poczęcia aż po naturalną śmierć – nie zaś subiektywne „wsparcie dla matek w trudnej sytuacji”.
Polityczny kompromis jako forma apostazji
Johnson chwalony jest za sprzeciw wobec finansowania Planned Parenthood, jednak jego poparcie dla tzw. Hyde Amendment – dopuszczającego finansowanie aborcji w przypadkach gwałtu, kazirodztwa czy zagrożenia życia matki – stanowi zdradę nienaruszalnych zasad moralnych. Sobór Trydencki w kanonie 11 o sakramencie pokuty stwierdza jednoznacznie, że żadne okoliczności zewnętrzne nie usprawiedliwiają morderstwa niewinnego. Tymczasem amerykańscy „obrońcy życia” od dziesięcioleci akceptują tę heretycką klauzulę, przedkładając pragmatyzm nad lex divina.
Równie zgubne jest milczenie wobec poparcia Johnsona dla in vitro – praktyki potępionej przez Piusa XII w przemówieniu do uczestników IV Międzynarodowego Kongresu Katolickich Lekarzy (1949) jako „sprzecznej z godnością osoby ludzkiej i świętością małżeństwa”.
Ekumeniczna farsa i redukcja sacrum
Obecność prawosławnego hierarchy na katolickim (deklaratywnie) marszu odsłania ekumeniczne oblicze całego przedsięwzięcia. Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX (pkt 18), „protestantyzm jest niczym innym niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” – błąd powielany dziś poprzez relatywizację różnic doktrynalnych. Wspólne wystąpienie polityków, muzyków rozrywkowych i duchownych schizmatyckich czyni z obrony życia karnawałową paradę, nie zaś akt ekspiacji za grzech dzieciobójstwa.
Zatrute źródła „działań pro-life”
Organizatorzy marszu otwarcie celebrują współpracę z administracją Donalda Trumpa, który – jak zauważył Johnson – „nakazał opracowanie strategii rozszerzenia dostępu do in vitro”. To jawna kolaboracja z kulturą śmierci, gdyż – jak uczy encyklika Humanae Vitae Pawła VI – każda technika rozrodu zastępująca akt małżeński jest „wykluczona z zamysłu Bożego”. Tymczasem cały ruch skupia się na walce z „aborcją”, ignorując szerszy kontekst rewolucji obyczajowej.
Teologiczny bankructw „pro-life” bez Boga
Całkowite przemilczenie w artykule kwestii sakramentalnych (pokuta za grzech aborcji, obowiązek wynagrodzenia) oraz brak odniesień do nauczania papieży przedsoborowych pokazuje, że współczesny „ruch pro-life” to humanitarna filantropia, nie zaś walka o Królestwo Chrystusa Króla. Jak przypomina Pius XI w Quas Primas, „pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym” jest jedyną drogą do prawdziwego ładu społecznego. Bez przywrócenia publicznego panowania Chrystusa wszystkie marsze pozostaną jedynie świeckimi happeningami.
Za artykułem:
Speaker Mike Johnson will address National March for Life next week (lifesitenews.com)
Data artykułu: 16.01.2026
