Portal Catholic News Agency (17 stycznia 2026) relacjonuje historię Travisa Mogera, byłego pastora baptystów, który wraz z rodziną przyjął modernistyczną pseudokatolicyzm w 2018 roku, a następnie został „wyświęcony” na „księdza” w diecezji Wheeling-Charleston w Zachodniej Wirginii. Ordynariusz tej struktury Mark Brennan uzyskał od bergoglio (antypapieża) dyspensę od celibatu, co pozwoliło na tę aberrację liturgiczną w maju 2025 roku.
Nielegalne „święcenia” w sprzeczności z prawem kanonicznym
Wprawdzie Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku (kan. 132 §1) dopuszcza wyjątkowo święcenia żonatych mężczyzn w rycie wschodnim lub w przypadku anglikańskich konwertytów w ramach Pastoral Provision Jana Pawła II, lecz w obu przypadkach wymagana jest ważność sakramentu święceń. Tymczasem posoborowa „forma” święceń kapłańskich, zreformowana przez Pawła VI w 1968 roku, została uznana przez wielu teologów za wątpliwą pod względem materii i formy, gdyż:
„Nowe ryty nie wyrażają już jednoznacznie nadprzyrodzonej władzy składania Ofiary Bezkrwawej, zastępując teologię kapłaństwa urzędowego ideą posługi wspólnotowej” (Kardynał Alfredo Ottaviani, Krytyczna analiza nowego porządku mszy świętej).
Dodatkowo, sam bergoglio nie posiada władzy jurysdykcyjnej nad Kościołem, będąc – jak stwierdził św. Robert Bellarmin – „jawnym heretykiem automatycznie pozbawionym urzędu” (De Romano Pontifice, II,30). Jego dyspensy są zatem nieważne ex opere operato.
Fałszywa konwersja w duchu ekumenicznej apostazji
Artykuł przedstawia proces „nawrócenia” rodziny Mogera jako owoc „modlitwy”, całkowicie pomijając konieczność:
- Publicznego odrzucenia błędów protestanckich (Sobór Trydencki, sesja VI, kan. 9)
- Wyraźnego uznania Najświętszej Ofiary Mszy jako prawdziwego Ciała i Krwi Chrystusa (Sobór Trydencki, sesja XXII, kap. 2)
- Odrzucenia fałszywego ekumenizmu potępionego w Mortalium Animos Piusa XI
Zamiast tego czytamy jedynie o mglistym „poruszeniu Ducha” i „wzruszeniu liturgią”, co stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji wiary do subiektywnych doświadczeń emocjonalnych, potępionej w dekrecie Lamentabili (1907):
„Propozycja 58: Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim, w nim i przez niego” (Święte Oficjum, Lamentabili sane exitu).
Profanacja kapłaństwa przez prywatne opinie „biskupa”
Szokujące jest stanowisko „biskupa” Brennana, który twierdzi, że „sprawdza, czy kandydat na kapłana byłby dobrym mężem i ojcem”. To jawne zaprzeczenie nauki św. Pawła:
„Chcę tedy, aby młodzi szli za mąż, dzieci rodziły, gospodarstwa prowadziły […]. A chcesz być wolnym od kłopotów? Nie żeń się” (1 Kor 7, 8-40).
Jak przypomina encyklika Sacra Virginitas Piusa XII: „Celibat kapłański przewyższa małżeństwo tak bardzo, jak niebo góruje nad ziemią”. Tymczasem Moger chełpi się, że jego doświadczenia małżeńskie „ukształtowały jego rozumienie duchowego ojcostwa”, co jest:
- Psychologizacją sakramentu – kapłaństwo to ontologiczna przemiana duszy, nie „doświadczenie rodzicielskie”
- Niegodziwym porównaniem – ojcostwo duchowe polega na poświęceniu dusz przez Ofiarę Mszy, a nie na ludzkich więziach
Zatrute źródło posoborowych „nawróceń”
Cała narracja artykułu promuje modernistyczną tezę, że „wszystkie religie prowadzą do Boga”, co Pius XI potępił jako „potworną herezję” w Mortalium Animos. Brak jakiejkolwiek wzmianki o:
- Konkretnych błędach protestantyzmu odrzuconych przez Mogera
- Necessitate Ecclesiae do zbawienia (Sobór Florencki, Cantate Domino)
- Obowiązku publicznego wyznawania wiary katolickiej jako jedynej prawdziwej
Zamiast tego syn „księdza” Mark stwierdza, że ojciec „skupia się na odrzuconych i ubogich”, co odsłania typowo protestancką redukcję religii do działalności socjalnej. Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas:
„Gdy usunięto Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze społeczeństw ludzkich, nastały wszelkie nieszczęścia” (Pius XI, Quas Primas).
Tymczasem w całym materiale brak nawet jednego odwołania do konieczności podporządkowania państw Królestwu Chrystusowemu czy zwalczania błędów współczesności.
Neokościół jako schronienie heretyków
Historia Mogera stanowi żywy dowód, że struktury posoborowe stały się:
- Magazynem dla protestanckich pastorów – bez wymogu abiuracji herezji
- Laboratorium antykatolickich eksperymentów – demolując dyscyplinę celibatu
- Narzędziem ekumenicznej destrukcji – zatracając pojęcie kapłaństwa jako alter Christus
Jak konstatuje Syllabus błędów Piusa IX: „Każdy człowiek jest wolny w wyborze i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod kierunkiem rozumu” (błąd 15). Właśnie tę herezję realizuje dziś neokościół, przyjmując byłych pastorów bez nawrócenia doktrynalnego.
W obliczu takich skandali pozostaje jedynie powtórzyć za św. Piusem X: „Moderniści są wrogami Kościoła. Niech będą wyklęci!” (Pascendi Dominici Gregis). Prawdziwy katolik winien trwać przy niezmiennej Mszy Świętej i kapłanach zachowujących Tradycję, nie zaś przy tych, którzy profanują świętość kapłaństwa dla ekumenicznego spektaklu.
Za artykułem:
From Baptist pastor to Catholic priest: A unique journey to priesthood (catholicnewsagency.com)
Data artykułu: 17.01.2026
