Modernistyczna maskarada w Kijowie: pseudo-duchowość zamiast Królestwa Chrystusowego
Portal eKAI (18 stycznia 2026) w typowy dla neo-kościoła sposób relacjonuje sytuację w Ukrainie, powtarzając modernistyczne narracje „arcybiskupa” Visvaldasa Kulbokasa – rzekomego „nuncjusza apostolskiego” w strukturach posoborowej sekty. Pod płaszczykiem współczucia dla ofiar wojny, tekst konsekwentnie eliminuje nadprzyrodzoną perspektywę katolicką, redukując misję Kościoła do socjologicznego opisu cierpień materialnych i psychologicznych.
Naturalistyczna redukcja cierpienia
„Dzisiaj cała ludność Ukrainy jest zraniona i głęboko straumatyzowana”
Komentowana wypowiedź Kulbokasowa mówi wyłącznie o fizycznych i psychicznych skutkach wojny, całkowicie pomijając stan łaski uświęcającej lub jej brak u cierpiących. Żadnego wezwania do pokuty, nawrócenia czy ofiarowania cierpień w zjednoczeniu z Ofiarą Kalwarii. Św. Paweł Apostoł przypomina: „Albowiem mniemam, że utrapienia tego czasu teraźniejszego nie są godne owej przyszłej chwały, która ma się objawić w nas” (Rz 8:18). Tymczasem modernistyczny dyskurs absolutyzuje doczesność, przemilczając prawdę o Sądzie Ostatecznym i konieczności zadośćuczynienia za grzechy.
Bluźniercze porównania z Hołodomorem
Szczytem teologicznego bezhołowia jest zestawianie obecnych niedoborów żywności z Wielkim Głodem lat 30. XX wieku. Kulbokas ośmiela się stwierdzić:
„Połączenie zimna i niedoboru żywności przypomina mu Hołodomor”
To profanacja pamięci milionów męczenników wiary katolickiej, wymordowanych przez bolszewików za wierność Chrystusowi Królowi. W przeciwieństwie do współczesnych „niedoborów”, Hołodomor był systematyczną eksterminacją katolików i grekokatolików za odmowę kolaboracji z ateistycznym reżimem. Dziś ten sam duch antychrysta działa poprzez modernistycznych uzurpatorów, którzy – jak Kulbokas – relatywizują męczeństwo, sprowadzając je do zwykłego kryzysu humanitarnego.
Fałszywy kult Serca Jezusowego
Wiązana informacja o ogłoszeniu „Roku Najświętszego Serca Jezusa” przez struktury posoborowe na Ukrainie to kolejna parodia katolickiej pobożności. Prawdziwy kult Serca Jezusowego, jak nauczał św. Małgorzata Maria Alacoque, wymaga:
- Publicznego zadośćuczynienia za zniewagi wyrządzone Chrystusowi w Najświętszym Sakramencie
- Wynagrodzenia za grzechy własne i całego świata
- Intronizacji Chrystusa Króla w życiu osobistym, rodzinnym i społecznym
Tymczasem w Berdyczowie – jak czytamy – „biskupi modlili się, aby dobroć Boga zwyciężyła grzech i wojnę”. To typowo modernistyczne przekształcenie kultu w psychologiczną terapię, gdzie Bóg staje się służką ludzkich potrzeb, a nie Suwerenem wymagającym czci i posłuszeństwa. Pius XI w Quas primas ostrzegał: „Nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”.
Zdrada misji Kościoła
Najjaskrawszą apostazją w komentowanym tekście jest całkowite pominięcie konieczności nawrócenia Rosji na katolicyzm. Zamiast wezwania do poświęcenia tego narodu Niepokalanemu Sercu Marji (według formuły św. Piusa X), Kulbokas ogranicza się do mglistych życzeń „modlitwy o pokój”. Tymczasem Sobór Watykański II nauczał: „Kościół niczego tak nie pragnie, jak aby w prawdzie i miłości służyć pokojowi” (Gaudium et spes 3) – co jest jawną herezją, gdyż prawdziwy Kościół pragnie przede wszystkim panowania Chrystusa Króla i nawrócenia heretyków!
Uczestnictwo w fałszywym kulcie
„Uroczystość odbyła się w duchowej jedności z papieżem Leonem XIV”
Ten fragment demaskuje prawdziwą naturę wydarzenia w Berdyczowie. „Leon XIV” (Robert Prevost) to kolejny antypapież w linii uzurpatorów od Jana XXIII. Udział w jego „duchowej jedności” oznacza komunikatę w świętokradzkich obrzędach posoborowych, co według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2314) powoduje ekskomunikę. Św. Robert Bellarmin ostrzega: „Jawny heretyk nie może być Papieżem. Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest on niezacieralny, nigdy nie mógłby zostać złożony z urzędu” (De Romano Pontifice).
Zamiast sakramentów – psychoterapia
Podsumowując swoje obserwacje, Kulbokas deklaruje:
„Martwi się przede wszystkim o zdrowie psychiczne Ukraińców”
To kwintesencja posoborowej apostazji: zastąpienie łaski uświęcającej freudyzmem. Gdzie wezwanie do spowiedzi generalnej? Gdzie zachęta do ofiarowania cierpień w intencji nawrócenia Rosji? Gdzie wskazanie na Mszę Świętą jako jedyne źródło prawdziwego pokoju? Moderniści przemilczają te prawdy, ponieważ – jak pisał św. Pius X w Lamentabili – „redukują religię do sentymentu”, odbierając jej charakter obiektywnego porządku nadprzyrodzonego.
Tymczasem prawdziwe rozwiązanie kryzysu ukraińskiego znałoby tylko jedną receptę: Publiczne poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu Marji przez prawowitego Papieża i wszystkich katolickich biskupów świata, połączone z obrzędem ekspiacji za świętokradztwa komunizmu. Dopóki jednak struktury posoborowe trwają w buncie przeciw Królestwu Chrystusowemu, dopóty ich „modlitwy o pokój” będą jedynie bluźnierczym teatrem, odwracającym dusze od jedynego Zbawiciela.
Za artykułem:
18 stycznia 2026 | 16:06Nuncjusz w Kijowie: ludność Ukrainy „zraniona i głęboko straumatyzowana” (ekai.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
