Zmiana kalendarza greckokatolickiego jako akt apostazji tradycji
Portal Opoka informuje o decyzji synodu Biskupów Metropolii Przemysko-Warszawskiej Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, który od 18 stycznia 2026 r. wprowadził pełne stosowanie kalendarza gregoriańskiego w liturgii. Abp Eugeniusz Popowicz uzasadniał zmianę troską o „ułatwienie wiernym świętowania w dni ustawowo wolne”, podczas gdy prawdziwym celem jest dalsze wdrażanie modernistycznej unifikacji i niszczenie resztek tradycji wschodniej.
Zdrada dziedzictwa świętych Cyryla i Metodego
Porzucenie kalendarza juliańskiego stanowi ostateczne zerwanie z dziedzictwem misyjnym świętych Cyryla i Metodego, którzy wprowadzili Słowian w pełnię katolickiej tradycji. Jak przypomina encyklika Quas Primas Piusa XI: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… nie tylko tych, którzy przez przyjęcie chrztu według prawa do Kościoła należą” (Pius XI, Quas Primas, 1925). Tymczasem struktury posoborowe, w tym greckokatolickie, redukują wiarę do wygody socjologicznej.
„Ujednolicenie kalendarza sprawi, że będą świętować w dniach ustawowo wolnych od pracy”
To zdanie demaskuje prawdziwy cel reformy: dostosowanie świętości do świeckiego porządku świata, co Pius XI w Quas Primas nazwał „usunięciem Jezusa Chrystusa ze swych obyczajów”. Święty Pius X w motu proprio Tra le sollecitudini podkreślał, że liturgia ma „pobudzać lud do skruchy i do świętej bojaźni Bożej”, a nie służyć doczesnym wygonom.
Fałszywe pojęcie jedności z „papieżem”
Artykuł powtarza modernistyczną mantrę o „jedności z papieżem”, podczas gdy:
- Leon XIV nie posiada ważnej sukcesji apostolskiej od Pawła VI, który publicznie głosił herezje (m.in. wolność religijną potępioną w Quanta cura)
- Większość „biskupów” greckokatolickich przyjęła święcenia w rycie zmodernizowanym po 1968 r., co stawia pod znakiem zapytania ważność ich sakry
- Zgodnie z kanonem 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., publiczni heretycy ipso facto tracą urząd kościelny
Synod w Laodycei (kanon 7) oraz Sobór Nicejski I (kanon 1) wyraźnie zakazują zmiany tradycyjnego kalendarza pod pretekstem „jedności”. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice wyjaśnia: „Papież-jawny heretyk przestaje sam w sobie być Papieżem”.
Naturalistyczna redukcja liturgii
Przedstawienie zmiany jako „nie wpływającej na sposób sprawowania liturgii” to ewidentne kłamstwo. Kalendarz liturgiczny stanowi organiczną całość z:
- Cyklami modlitw kościelnych
- Postami tradycyjnymi
- Pamięcią męczenników i świętych
Encyklika Mediator Dei Piusa XII przypomina: „Liturgia stanowi kult publiczny, który Głowa-Kościół składa Majestatowi Bożemu”. Zmiana kalendarza to akt agresji przeciwko niezmiennemu depozytowi wiary, potępiony w dekrecie Lamentabili pkt 63: „Dogmaty… są pewną interpretacją faktów religijnych, którą z dużym wysiłkiem wypracował sobie umysł ludzki”.
Symptom szerszej apostazji
Decyzja grekokatolików wpisuje się w proces:
- Odrzucenia lex orandi na rzecz ekumenicznego kompromisu
- Pseudoreform opartych na zasadzie „hermeneutyki ciągłości” potępionej przez św. Piusa X
- Relatywizacji doktryny o jedynej prawdziwej religii (Syllabus błędów, pkt 16-17)
Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Państwa, które nie chcą uznawać panowania Chrystusa, upadną pod ciężarem własnej niegodziwości”. Zmiana kalendarza to kolejny krok ku pełnemu wchłonięciu schizmatyckich struktur przez posoborową hybrydę.
Jedyną odpowiedzią katolików na tę apostazję może być powrót do pełnej jedności z niezmiennym Magisterium Kościoła, odrzucenie fałszywych reform i trwanie przy tradycji potwierdzonej wiekami. Jak napomina św. Paweł: „Przeto, bracia moi, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni” (2 Tes 2,15).
Za artykułem:
Kościół greckokatolicki w Polsce od wczoraj przeszedł na kalendarz gregoriański (opoka.org.pl)
Data artykułu: 19.01.2026
