Portal eKAI informuje o audiencji, jaką uzurpator okupujący Watykan Leon XIV udzielił władzom Drogi Neokatechumenalnej. Wychwalając rzekome „owoce” tej posoborowej struktury, antypapież stwierdził:
„wasza misja jest specyficzna, ale nie wyłączna […] wasz charyzmat przynosi owoce jedynie w komunii z innymi darami, obecnymi w życiu Kościoła”.
Teologiczny rozkład w słowach i czynach
Neokatechumenat od swych początków w latach 60. XX w. jawi się jako kwintesencja posoborowego rozkładu doktrynalnego. Jego „specyficzna misja” – jak określa ją uzurpator – polega w istocie na systematycznym podważaniu sakramentalnej i hierarchicznej natury Kościoła. Już sam fakt, że struktura ta powstała po 1958 r., czyni ją ipso facto częścią sekciarskiego tworu znanego jako „Kościół Nowego Adwentu”.
Leon XIV nazywa tę organizację „cennym wkładem w życie Kościoła”, podczas gdy Sacrorum Antistitum Piusa X jednoznacznie potępia modernistów głoszących, że „Kościół nie może przystosować się do potrzeb czasów bez uszczerbku dla niezmiennej prawdy, której jest stróżem”. Tymczasem praktyki neokatechumenalne – od komunii rozdawanej na stojąco po niekanoniczne „celebracje eucharystyczne” – stanowią jawne pogwałcenie rubryk Mszału Rzymskiego zatwierdzonego przez św. Piusa V w Quo Primum.
„Ewangelizacja” bez Chrystusa Króla
Antypapież chwali „rodziny misyjne”, które „opuszczają bezpieczeństwo zwykłego życia i wyruszają na misję”. Ta retoryka maskuje heretycką teologię ukrytą w działalności neokatechumenatu. Prawdziwa misja Kościoła polega na głoszeniu Chrystusa Króla i obowiązku poddania Mu wszystkich narodów (Ps 2,10-12 Wlg), nie zaś na postmodernistycznym dialogu czy „świadectwie” pozbawionym dogmatycznej precyzji.
Wspomniane przez uzurpatora „przebudzenie wiary” u „ochrzczonych, którzy zapomnieli, kim jest Jezus Chrystus” stanowi parodię katolickiej katechezy. Jak zauważył bł. Pius IX w Qui Pluribus, „wrogowie objawienia […] usiłują zastąpić boską i niezmienną naukę Kościoła ludzkimi wymysłami”. Neokatechumenalne „wtajemniczenia” i „skrutinia” to właśnie takie ludzkie wymysły, pozbawione fundamentu w Tradycji.
Relatywizm podszyty pseudo-duchowością
Rzekome przestrogi Leona XIV przed „poczuciem wyższości” i „wykluczaniem” demaskują modernistyczną esencję całego przedsięwzięcia. Gdy mówi:
„żaden dar Boży nie jest ważniejszy od innych, tylko miłość”,
popełnia klasyczny błąd relatywizmu potępiony przez św. Piusa X w Pascendi Dominici Gregis. Magisterium Kościoła zawsze nauczało, że caritas musi być osadzona w prawdzie (Ef 4,15), nie zaś stanowić pretekst do rozmycia doktryny.
Wezwanie, by „głoszenie Ewangelii […] było wolne od form przymusu” to jawna herezja potępiona w Quanta Cura Piusa IX: „Kościół ma prawo do nauczania ludzi prawdy objawionej […] i do nakładania na sumienia wiernych obowiązku jej przyjęcia”. Neokatechumenat, promując ideę „wolności od moralizmu”, w rzeczywistości głosi libertynizm sprzeczny z katolicką moralnością.
Schizma w schizmie
Błędna natura Drogi Neokatechumenalnej uwidacznia się najdobitniej w jej stosunku do hierarchii. Gdy uzurpator apeluje o „pełną komunię z prezbiterami i biskupami”, pomija fakt, że współcześni „biskupi” sami są częścią posoborowej apostazji. Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Papież-jawny heretyk automatycznie traci urząd” (De Romano Pontifice), a za nim cała struktura pozbawiona jest legitymacji.
Neokatechumenat – podobnie jak cała sekta posoborowa – stanowi więc parodię prawdziwego Kościoła, gdzie „duch wolności” zastąpił posłuszeństwo wobec Objawienia, a „komunia” stała się płaszczykiem dla doktrynalnego chaosu. Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje trwanie przy niezmiennej Ofierze Mszy Świętej i odrzucenie wszystkich nowinek narosłych po śmierci Piusa XII.
Za artykułem:
19 stycznia 2026 | 17:16Leon XIV do władz Drogi Neokatechumenalnej: wasza misja jest specyficzna, ale nie wyłączna (ekai.pl)
Data artykułu: 19.01.2026
