Portal „Tygodnik Powszechny” (19 stycznia 2026) przedstawia analizę sytuacji Zbigniewa Ziobry, byłego ministra sprawiedliwości, który miał uzyskać azyl polityczny na Węgrzech. Artykuł koncentruje się na domniemanych nieprawidłowościach w zarządzaniu Funduszem Sprawiedliwości oraz interpretuje decyzję o azylu jako definitywny koniec kariery politycznej. Autor wskazuje na brak przejrzystości w zeznaniach dotyczących dokumentów azylowych oraz przywołuje wcześniejsze kontrowersyjne wypowiedzi polityka, w tym określenia „miękiszony” i „fujary” wobec oponentów. Całość stanowi klasyczny przykład redukcji problemów społecznych do płaszczyzny czysto utylitarnej, z całkowitym pominięciem zasad moralnego ładu.
Naturalistyczne zaślepienie współczesnej polityki
„Tygodnik Powszechny”, od dawna propagujący religijną indyferentyzm, w analizie działań Ziobry całkowicie pomija kluczowe kwestie:
„Powściągliwe reakcje liderów prawicy na wieść o pozostaniu Ziobry na Węgrzech świadczą zresztą wyraźnie, że dla swojego środowiska jest obciążeniem”.
To stwierdzenie demaskuje quid est veritas? (co to jest prawda?) współczesnej polityki – całkowite oderwanie od obiektywnego dobra wspólnego na rzecz kalkulacji wizerunkowych. Brakuje fundamentalnego pytania: czy działania byłego ministra były moralnie słuszne, a nie jedynie „obciążające” dla partii?
Papież Pius XI w Quas primas jednoznacznie nauczał: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – oto jedyna droga do odnowy społeczeństw”. Tymczasem dyskurs ogranicza się do pytań o „konsekwencję” polityczną, gdy prawdziwa konsekwencja powinna dotyczyć wierności prawu naturalnemu i zasadom sprawiedliwości.
Fundusz Sprawiedliwości jako symptom kryzysu legitymizacji władzy
Gdy autor pisze o „partynej skarbonce”, pomija zasadniczy problem: władza pozbawiona nadprzyrodzonej perspektywy nieuchronnie degeneruje się. Kanon 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. wyraźnie stanowi, że publiczne odstępstwo od wiary powoduje automatyczną utratę urzędu. Choć dotyczy to bezpośrednio duchownych, zasada ta znajduje swoje odbicie w sferze świeckiej – władza, która odrzuca principium et fundamentum (zasadę i podstawę) chrześcijańskiej moralności, traci moralne prawo do rządzenia.
Ziobro, przedstawiany jako „żołnierz niezłomny”, w rzeczywistości ukazuje bankructwo polityki oderwanej od Dekalogu. Jego postawa jest dokładnym przeciwieństwem postulatów św. Piusa X, który w Lamentabili sane potępił „modernistyczne pomieszanie porządku naturalnego z nadprzyrodzonym”.
Azyl polityczny jako ucieczka przed odpowiedzialnością moralną
Najbardziej wymowne jest milczenie w kwestii kluczowej dla katolika: potrzeby zadośćuczynienia i nawrócenia. Artykuł koncentruje się wyłącznie na prawno-politycznych konsekwencjach, gdy tymczasem prawdziwa tragedia dotyczy sfery duchowej:
„Skoro dziś porównuje się do «żołnierzy niezłomnych próbujących stawić czoło okupantowi», mógłby po prostu niezłomnie stanąć przed wymiarem sprawiedliwości”.
To zdanie ujawnia całkowitą amputację nadprzyrodzonej perspektywy. „Niezłomność” prawdziwego katolika polega na stawaniu przed trybunałem własnego sumienia i Bożym sądem, nie zaś przed ludzkimi instytucjami. Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności sakramentalnej spowiedzi i pokuty stanowi wymowne potwierdzenie sekularystycznej agendy portalu.
Medialny sąd ostateczny bez Odkupiciela
Cała narracja „Tygodnika” wpisuje się w wizję społeczeństwa pozbawionego transcendencji, gdzie najwyższą instancją jest medialny trybunał. To dokładne odwzorowanie błędów potępionych w Syllabusie błędów Piusa IX (1864), szczególnie tezy LX: „Autorytet jest niczym innym jak sumą sił materialnych”.
W miejsce „Sprawiedliwości, która jest od Boga” (Rz 13,2 Wlg), proponuje się świecki relatywizm, gdzie „obciążenie” dla partii staje się ważniejsze niż grzech przeciw sprawiedliwości. Tymczasem już św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice przestrzegał: „Każda władza nieuznająca swej pochodnej natury od Boga staje się tyranią”.
Koniec czy początek?
Dekonstrukcja mitów politycznych zawsze pozostaje jednak niewystarczająca bez wskazania jedynego rozwiązania – publicznego uznania królewskiej władzy Chrystusa. Jak nauczał Pius XI: „Oby się to stało, aby nie należący do Kościoła zapragnęli i przyjęli dla dobra swego zbawienia słodkie jarzmo Chrystusowe” (Quas primas).
Upadek polityka nie jest więc „końcem kariery”, ale tragiczną szansą na nawrócenie – czego jednak nie znajdziemy w analizach pism odrzucających nadprzyrodzony porządek. Dopóki dyskurs publiczny będzie pomijał regnum Christi (królestwo Chrystusa), dopóty każda „sprawiedliwość” pozostanie jedynie ludzką mrzonką.
Za artykułem:
Zbigniew Ziobro z azylem na Węgrzech: droga bez powrotu (tygodnikpowszechny.pl)
Data artykułu: 19.01.2026
