Portal LifeSiteNews (19 stycznia 2026) informuje o reakcji „biskupów” Virginii na proponowaną poprawkę konstytucyjną legalizującą aborcję bez praktycznych ograniczeń. Michael Burbidge z Arlington i Barry Knestout z Richmond określili szybkie przyjęcie projektu przez stanową legislaturę jako „szokujące dla sumienia”, zapowiadając walkę z „maksymalną determinacją”.
Naturalistyczne wypaczenie problemu dzieciobójstwa
W swoim oświadczeniu hierarchowie posoborowej struktury posługują się językiem typowym dla modernizmu, unikając jednoznacznego określenia aborcji jako morderstwa i grzechu wołającego o pomstę do nieba. Zamiast tego koncentrują się na „zdrowiu kobiet” i „ochronie sumienia pracowników medycznych”, co stanowi zdradę podstawowego obowiązku pasterzy – obrony niewinnego życia.
„(H)uman life is sacred. The lives of vulnerable mothers and their preborn children must always be welcomed, cared for, and protected.”
To pozornie poprawne zdanie ukrywa diaboliczną dwuznaczność. W katolickiej doktrynie świętość życia (sanctitas vitae) wynika z jego Boskiego pochodzenia, nie zaś z jakichkolwiek „praw reprodukcyjnych”. Brakuje tu jasnego stwierdzenia, iż aborcja jest zawsze i nieodwołalnie zabójstwem oraz świętokradztwem w przypadku ochrzczonych.
Milczenie o karach kanonicznych i wiecznym potępieniu
Szokującym jest całkowite pominięcie przez „biskupów” konsekwencji kanonicznych związanych z popieraniem dzieciobójstwa. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2350 §1) nakłada ekskomunikę latae sententiae na wszystkich dokonujących aborcji oraz współuczestników. Tymczasem Burbidge i Knestout ograniczają się do mglistych wezwań o „edukację wyborców”, nie wspominając, że głosowanie za tym morderczym prawem stanowi ciężki grzech śmiertelny prowadzący do wiecznego potępienia.
Warto przypomnieć słowa Piusa XI z encykliki Casti connubii: „Niewinni ludzie w ogóle, a tym bardziej dzieci znajdujące się jeszcze w łonach matek, podlegają bezpośrednio władzy i opatrzności Bożej (…) Dlatego kto by się odważył usunąć takie życie, dopuszcza się grzechu śmiertelnego”.
Fałszywa narracja miłosierdzia
Szczególnie odrażający jest fragment zachęcający do skorzystania z „niezgłębionego miłosierdzia Bożego” przez osoby uwikłane w aborcję. Podczas gdy Kościół zawsze nauczał, iż skrucha wymaga żalu za grzechy i postanowienia poprawy, „biskupi” promują program „Project Rachel”, który de facto relatywizuje zło aborcji. Jak stwierdził św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane, „dogmaty należy rozumieć według ich praktycznej funkcji” – co prowadzi do relatywizacji prawd wiary.
„To any man or woman who carries the pain, regret or sorrow of participation in abortion, know this clearly — you are not alone, and God awaits you with love and mercy.”
To zdanie, pozbawione wezwania do publicznej pokuty i zadośćuczynienia za morderstwo, stanowi klasyczny przykład modernistycznej manipulacji. Prawdziwe miłosierdzie wymaga nazwania grzechu po imieniu, jak nauczał św. Jan Chrzciciel: „Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne nawrócenia” (Łk 3,7-8 Wlg).
Kompromis z rewolucją obyczajową
Nieprzypadkowo „biskupi” łączą sprzeciw wobec aborcji z poparciem przywrócenia praw wyborczych byłym więźniom i sprzeciwem wobec małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny. To typowa taktyka posoborowa – pozorowana obrona życia przy jednoczesnym wspieraniu innych elementów rewolucji antychrześcijańskiej. Pius IX w Syllabusie błędów potępił podobne postawy jako „błąd głoszący, że papież może i powinien pogodzić się z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (pkt 80).
Strukturalna apostazja neokościoła
Całe zdarzenie ukazuje głęboki kryzys posoborowych struktur. Zamiast ekskomunikować polityków głosujących za dzieciobójstwem i publicznie napominać wiernych, „biskupi” ograniczają się do jałowych deklaracji. Brakuje tu ducha męczenników, którzy – jak św. Tomasz More – woleli stracić życie, niż zgodzić się na legalizację zła.
Jak trafnie zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis: „Moderniści dążą do zniszczenia wszelkiego autorytetu w Kościele, podważając nieomylność Magisterium”. W Virginii obserwujemy bolesne owoce tej doktryny – pasterze, którzy powinni prowadzić owczarnię na pola bitewne duchowej walki, zajmują pozycje kompromisu z duchem świata.
Wobec tej apostazji jedyną słuszną postawą jest powrót do niezmiennej katolickiej doktryny i prawdziwej Ofiary Mszy świętej, gdzie Chrystus-Król uobecnia swoje zwycięstwo nad grzechem i śmiercią. Tylko całkowite odrzucenie posoborowego zamętu może przywrócić społeczeństwu światło wiary i moc obrony niewinnego życia.
Za artykułem:
Virginia bishops vow to ‘fight’ radical pro-abortion amendment with ‘maximum determination’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 19.01.2026
