Portal LifeSiteNews relacjonuje szokujące doniesienia dr. Mehmeta Oza o masowych nadużyciach w amerykańskim systemie hospicyjnym. Według administratora Centrum Usług Medicare i Medicaid (CMS), pacjenci są podstępnie pozbawiani prawa do leczenia poprzez nielegalne umieszczanie w hospicjach, podczas gdy cały proceder napędzają korupcyjne mechanizmy finansowe.
Faktograficzna dekonstrukcja naturalistycznej aberracji
„Ludzie trafiają do hospicjum bez swojej wiedzy. Nie zdają sobie sprawy, że rezygnując z regularnej opieki medycznej pod auspicjami Medicare, skazują się na śmierć” – alarmuje Oz w rozmowie z The Epoch Times. Jego zdaniem „system opiera się na perwersyjnych zachętach finansowych”, gdzie kliniki „powoływane z dnia na dzień” fakturują Medicare za opiekę terminalną, a lekarze otrzymują wynagrodzenie za kierowanie nie terminalnych pacjentów do hospicjów.
„Lekarze tak bardzo angażują się w ten proceder, że zaczyna to podważać podstawowe zasady etyki zawodowej” – podkreśla Oz.
Szczególnie drastyczne przypadki mają miejsce w Kalifornii, gdzie – według szacunków CMS – oszustwa hospicyjne i domowej opieki zdrowotnej sięgają 4 miliardów dolarów. Oz wskazuje na „kulturową niefrasobliwość” wobec nadużyć, w które angażują się nawet „hydraulicy i stolarze” traktujący branżę jako „dodatkowe zajęcie”.
Językowe symptomy redukcjonizmu antropologicznego
Analiza języka użytego w relacji ujawnia naturalistyczną redukcję godności człowieka. Brakuje tu fundamentalnego odniesienia do sacrum vitae humanae (świętości życia ludzkiego) – zasady głoszonej niezmiennie przez Magisterium od Didache po encyklikę Casti Connubii Piusa XI. Zamiast tego dominuje dyskurs ekonomiczno-administracyjny, gdzie życie ludzkie sprowadzone zostaje do pozycji w rachunku kosztów.
Fraza „perverse incentives” (perwersyjne zachęty) – choć trafna – pozostaje wyłącznie w sferze utylitaryzmu. Nie pada żadne odwołanie do lex naturalis (prawa naturalnego), które św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (I-II, q.94) określił jako „uczestnictwo w wiecznym prawie Bożym w rozumnym stworzeniu”.
Teologiczne bankructwo systemu pozbawionego transcendentnych fundamentów
Opisywane praktyki stanowią logiczną konsekwencję odrzucenia katolickiej wizji opieki medycznej, gdzie lekarz działa in persona Christi Medicis (w osobie Chrystusa-Lekarza). Już w 1930 roku Pius XI w Casti Connubii potępił wszelkie formy „zbrodni przeciwko życiu”, zaś św. Alfons Liguori w Theologia Moralis podkreślał: „Medicus tenetur ad omnem diligentiam in curandis aegrotis” (Lekarz zobowiązany jest do wszelkiej staranności w leczeniu chorych).
Tymczasem współczesny system – jak pokazuje sprawa hospicjów – funkcjonuje w oparciu o materialistyczną dialektykę zysku i straty, całkowicie ignorującą nadprzyrodzony wymiar cierpienia. Brakuje tu odniesienia do moderamen incommodorum (zasady złagodzenia niedogodności) – podstawy katolickiej etyki paliatywnej, która nakazuje ulżyć cierpieniu, nigdy zaś nie przyspieszać śmierci.
Symptomatologia kryzysu cywilizacyjnego
Opisywane zjawisko nie jest przypadkową aberracją, lecz nieuchronnym owocem społeczeństwa odrzucającego panowanie Chrystusa Króla. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym” możliwy jest tylko poprzez uznanie Jego władzy nad omnibus ordinibus (wszystkimi porządkami rzeczywistości). Odrzucenie zaś tej zasady prowadzi do confusio ordinum (pomieszania porządków), gdzie służba zdrowia degeneruje się w przemysł śmierci.
Milczenie o causa finalis (celu ostatecznym) ludzkiego życia stanowi tu najcięższe oskarżenie. Gdy brakuje perspektywy wieczności – jak przypominał św. Augustyn w De Civitate Dei – życie doczesne staje się jedynie „materia pecuniae” (materią do zarabiania).
Konsekwencja doktrynalna: od naturalizmu do kultury śmierci
Proceder ujawniony przez dra Oza stanowi realizację potępionych w Syllabus errorum Piusa IX tez: „Humani generis progressui et perfectioni directe adversatur revelatio divina” (nr 6 – „Objawienie Boże bezpośrednio sprzeciwia się postępowi i doskonałości rodzaju ludzkiego”) oraz „Ethica humana non indiget sanctione divina” (nr 56 – „Etyka ludzka nie potrzebuje sankcji Bożej”).
Jak ostrzegał św. Pius X w Lamentabili Sane Exitu: „Revelatio imperfecta est et ideo subiecta continuo et indefinito progressui” (nr 5 – „Objawienie jest niedoskonałe i dlatego podlega ciągłemu i nieokreślonemu postępowi”) – błąd prowadzący wprost do relatywizacji świętości życia.
Jedyna droga naprawy: Restauracja Katolickiego Porządku
Rozwiązanie kryzysu nie leży w „lepszym zarządzaniu”, lecz w przywłaszczeniu sobie społecznego panowania Chrystusa. Już papież Innocenty III na Soborze Laterańskim IV (1215) nauczał: „Quod medicina corporalis ad spiritualem formam sit” („Leczenie ciała powinno być kształtowane według duchowego wzorca”). Dopóki medycyna nie powróci pod berło Regis Regum (Króla królów), dopóty będzie służyć kulturze śmierci, nie zaś cultura vitae.
Niech ostatnie słowo należeć będzie do Piusa XI w Quas Primas: „Christo hominum privatorum publicorumque Magistro, Legumlatrici, Regi Regumque Domino omnia subici oportet” – „Chrystusowi, Mistrzowi ludzi prywatnych i publicznych, Prawodawcy, Królowi i Panu królów, wszystko musi być poddane”. W tej jedynej prawdzie nadzieja na przezwyciężenie hospicyjnego potworności.
Za artykułem:
Dr. Oz says patients are being scammed to go into hospice instead of receiving medical care (lifesitenews.com)
Data artykułu: 19.01.2026
