Ordynariat Polowy: modernistyczna imitacja prawdziwego duszpasterstwa wojskowego
Portal eKAI (20 stycznia 2026) relacjonuje uroczystość 35-lecia „przywrócenia” Ordynariatu Polowego w kościele garnizonowym pw. św. Jerzego w Łodzi. Głównym celebransem był „biskup polowy” Wiesław Lechowicz, asystował mu „administrator archidiecezji łódzkiej” Zbigniew Wołkowicz. W homilii padły stwierdzenia o „żywej więzi z Chrystusem” i „bezinteresownej służbie”, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego celu Kościoła – zbawienia dusz przez Ofiarę Krzyżową i sakramentalne życie łaski.
„Chciałbym wam, drodzy żołnierze, serdecznie podziękować za to, że dajecie nam wszystkim przykład służby bezinteresownej dla Ojczyzny”
Naturalizm zastępuje teologię wojska katolickiego
„Bp” Lechowicz zredukował duchowość żołnierską do psychologii relacji międzyludzkich, głosząc: „Najważniejszy jest człowiek i relacje, bo żołnierzem nie jest się w pojedynkę”. Pomija milczeniem kluczową zasadę katolickiej doktryny o wojnie sprawiedliwej (Summa Theologiae II-II, q. 40), która wymaga m.in.:
- słusznej przyczyny (np. obrona wiary i cywilizacji chrześcijańskiej),
- prawowitej władzy wydającej rozkaz,
- właściwej intencji („pokój oparty na prawdzie” – Pius XII).
Współczesny Ordynariat Polowy – jako część struktury neo-kościoła – legitymizuje bezbożne misje NATO i operacje sprzeczne z prawem naturalnym. Jak zauważył św. Robert Bellarmin w De Laicis: „Żołnierz katolicki ma obowiązek odmówić wykonania rozkazu sprzecznego z prawem Bożym”.
„Eucharystia” bez Ofiary? Parodia sakramentu
Ks. ppłk Tomasz Krawczyk określił Ordynariat jako „część Kościoła gromadzącą żołnierzy i ich rodziny”. To heretyckie zawężenie eklezjologii do poziomu klubu wsparcia, podczas gdy Kościół jest Mistycznym Ciałem Chrystusa (Pius XII, Mystici Corporis). Brak wzmianki o konieczności:
- sprawowania jedynie ważnej Mszy Trydenckiej (kanon ustalony przez św. Piusa V),
- ostrzeżenia przed przyjmowaniem „komunii” w rycie posoborowym, który Pius XII potępił jako „niebezpieczne eksperymenty” (Allocutio Certiores effecti),
- nauczania o rzeczywistej Obecności pod postaciami chleba i wina.
„Bp” Lechowicz posunął się do bluźnierczego porównania: „Eucharystia jest najważniejszym rytuałem, jak w »Małym Księciu«”. To jawna profanacja Najświętszej Ofiary, zrównująca ją z literacką metaforą. Św. Tomasz z Akwinu w Summa contra Gentiles (IV, 76) podkreśla: „Eucharystia jest prawdziwą Ofiarą, nie zaś tylko wspomnieniem”.
Historyczne fałszerstwo: „tradycja” bez Tradycji
Artykuł powołuje się na „tradycję Polowej Kurii Biskupiej z 1919 r.”, ale pomija kluczowy fakt:
Pierwsi biskupi polowi – Stanisław Gall (1919-1933) i Józef Gawlina (1933-1964) – sprawowali wyłącznie Mszę Wszechczasów i żądali od żołnierzy bezwzględnej wierności katolickim zasadom.
Współczesny Ordynariat to instrument indoktrynacji ekumenicznej. Obecni „kapelani” nie ostrzegają przed:
- masońskim charakterem współczesnych armii (art. 24 Syllabusu błędów Piusa IX),
- relatywizacją przysięgi wojskowej (przyjmowanej często na konstytucję, a nie na Ewangelię),
- współpracą z wyznaniami niekatolickimi w ramach „duchowej opieki wielowyznaniowej”.
Liczby mówią same za siebie: 64 „księży” dla 300 000 „wiernych” (jeden na 4 687 osób) to parodia duszpasterstwa, gdy kanon 804 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. nakazywał stosunek 1:2000.
Konsekwencje apostazji: wojsko bez Krzyża
Cała uroczystość stanowi teologiczny absurd: struktura powstała po 1958 r. (z mocą od 1991) nie ma sukcesji apostolskiej ani ważnych sakramentów. Jak stwierdził św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (II, 30): „Jawny heretyk automatycznie traci jurysdykcję”. Tymczasem „bp” Lechowicz:
- używa języka terapii grupowej („doświadczajcie więzi”), nie zaś teologii łaski,
- promuje naturalistyczną etykę („solidarność i odpowiedzialność”), zamiast wskazywać na obowiązek walki o Królestwo Chrystusa (Pius XI, Quas Primas),
- milczy o konieczności podporządkowania armii pod władzę Kościoła (Bonifacy VIII, Unam Sanctam).
Kardynał Alfredo Ottaviani w Instruction on the Military Ordinariate (1951) podkreślał: „Kapelan musi być wzorem świętości, a żołnierz – gotów oddać życie za wiarę”. Dziś mamy „duchową asystę” dla wojsk otwierających granice islamizacji i realizujących cele geopolityczne globalistów.
Podsumowując: 35-lecie Ordynariatu Polowego to nie powód do dumy, lecz memento kolejnego etapu destrukcji katolickiego etosu wojska. Jak prorokował Pius X w Pascendi Dominici gregis (40): „Moderniści uczynią z Kościoła demokratyczną instytucję służącą celom doczesnym”.
Za artykułem:
20 stycznia 2026 | 07:37Łódź: 35-lecie przywrócenia Ordynariatu Polowego w Wojsku Polskim (ekai.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
