Portal eKAI (20 stycznia 2026) relacjonuje uroczystość upamiętnienia ofiar tzw. Marszu Śmierci sprzed 81 lat na cmentarzu w Brzeszczach koło Oświęcimia. Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele władz lokalnych, samorządowych, wojewódzkich i krajowych oraz konsulaty Niemiec i Austrii. Na zbiorowej mogile 18 ofiar umieszczono biblijny cytat z Psalmu 23 w trzech językach obok Gwiazdy Dawida i krzyża. Fundacja „Pobliskie Miejsca Pamięci Auschwitz-Birkenau” przedstawiła znaleziska z podobozu w Budach, w tym „biustonosze więźniarek, które były zakazane w obozie”. W całym artykule ani słowa o modlitwie za zmarłych, ofierze Mszy Świętej czy chrześcijańskim rozumieniu męczeństwa – oto współczesna pogrzebana katolicka pamięć pod stosem świeckiego rytuału.
Pamięć bez Krzyża: naturalistyczna redukcja cierpienia
Relacja portalu stanowi klasyczny przykład teologicznej amputacji, gdzie ofiary niemieckiego bestialstwa przedstawia się wyłącznie przez pryzmat doczesności. Brak jakiejkolwiek wzmianki o sprawach najważniejszych: czy zmarli mieli możliwość pojednania się z Bogiem? Czy ktoś modlił się o ich zbawienie? W miejsce katolickiego memento mori mamy zimną statystykę: „18 ciał kobiet i mężczyzn”, „8 więźniów i 4 dzieci”. To nie relacja o ludzkich duszach, lecz makabryczny inwentarz, gdzie człowiek sprowadzony zostaje do numeru obozowego i przynależności etnicznej.
Synkretyzm na grobach: hańba miejsca poświęconego
Umieszczenie na mogile równolegle Gwiazdy Dawida i krzyża stanowi jawny akt religijnego relatywizmu, potępionego przez Piusa XI w Mortalium animos: „Jakże można (…) pozwolić na to, by prawda, a także błąd miały równe prawa?”. Stawianie na równi symbolu judaizmu – który odrzuca Chrystusa – z narzędziem naszego zbawienia to profanacja miejsca, które winno przypominać o unum necessarium. Nawet biblijny cytat „Chociaż bym chodził ciemną doliną…” oderwany został od swego źródła – Chrystusa Dobrego Pasterza – stając się uniwersalistycznym sloganem.
W sumie pochowano 18 ciał kobiet i mężczyzn. Część z nich udało się zidentyfikować. Są wśród nich głównie Żydzi, ale nie tylko.
To zdanie obnaża całą nihilistyczną głębię współczesnej narracji. „Głównie Żydzi, ale nie tylko” – oto nowa hierarchia cierpienia, gdzie liczba ofiar określa wagę pamięci. Gdzie miejsce na katolicką perspektywę, że każda dusza – czy to żydowska, czy aryjska – potrzebuje zbawienia w Krwi Baranka?
Konsulaty bez pokuty: polityka zamiast sprawiedliwości
Obecność przedstawicieli Niemiec i Austrii – bez publicznego aktu pokuty i zadośćuczynienia – stanowi polityczny spektakl w duchu ostpolitik. Pius XII w przemówieniu z 2 czerwca 1945 r. podkreślał: „Zbrodnia woła o pomstę do nieba, ale także o ziemską sprawiedliwość”. Tymczasem mamy do czynienia z rytualnym składaniem kwiatów, które nic nie kosztuje, nic nie zmienia i służy głównie budowaniu fałszywego obrazu „przezwyciężonej przeszłości”. Gdzie niemieckie mea culpa za mordowanie katolickich duchownych w obozach? Gdzie nawrócenie z błędów narodowego socjalizmu?
Fundacyjna profanacja: muzeum zamiast modlitwy
Działalność Fundacji „Pobliskie Miejsca Pamięci” osiąga szczyt makabrycznego absurdu w postaci eksponowania „biustonoszy więźniarek” jako rzekomych „relikwii”. To jawna profanacja intymności cierpienia, sprzeczna z katolicką wrażliwością. Św. Augustyn w Wyznaniach przestrzegał przed „niezdrową ciekawością, która przybiera pozór wiedzy” (Lib. X, XXXV). W miejscu, które powinno zachęcać do modlitwy i pokuty, tworzy się kolejne „muzeum horroru”, gdzie ludzkie tragedie sprowadzone zostają do poziomu turystycznej atrakcji.
Katolicka droga pamięci: niezgoda na zapomnienie Krzyża
Prawdziwe upamiętnienie ofiar niemieckich zbrodni wymagałoby przede wszystkim:
- Sprawowania Najświętszej Ofiary w ich intencji
- Publicznego aktu pokuty ze strony narodów sprawców
- Odrzucenia synkretycznych pomników na rzecz jednoznacznych znaków wiary
- Głoszenia prawdy o męczeństwie katolików w obozach
Jak przypomina encyklika Quas primas Piusa XI: „Pokój Chrystusowy może zapanować tylko w Królestwie Chrystusowym”. Tymczasem brzeszczańska uroczystość – podobnie jak cały przemysł „holokaustowy” – buduje pamięć bez Chrystusa, a więc pamięć skazaną na zapomnienie. Dopóki grób pozostaje miejscem politycznego spektaklu zamiast modlitwy za dusze czyśćcowe, dopóty ofiara tych nieszczęśników będzie profanowana po raz wtóry.
Tym, którzy organizują takie świeckie rytuały, warto przypomnieć słowa św. Pawła: „Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” (1 Kor 15,14 Wlg). Bez nadprzyrodzonej nadziei zmartwychwstania, wszystkie ziemskie upamiętnienia są tylko gestem rozpaczy pogrążonego w ciemnościach świata.
Za artykułem:
20 stycznia 2026 | 11:42Brzeszcze: Upamiętniono ofiary Marszu Śmierci (ekai.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
