Portal eKAI (20 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedzi metropolity chalcedońskiego Emanuela Adamakisa, który w wywiadzie dla greckiego dziennika „Katimerini” ostro skrytykował Rosyjski Kościół Prawosławny jako „mechanizm propagandowy” i „broń politycznej propagandy”. Hierarcha z Fanaru potępił oświadczenie rosyjskiego wywiadu, nazywające patriarchę Bartłomieja „Antychrystem z Konstantynopola”, co zdaniem metropolity Emanuela dowodzi „całkowitej identyfikacji Cerkwi z reżimem kremlowskim”. W odpowiedzi na próby Moskwy podważenia autorytetu Patriarchatu Ekumenicznego, metropolita zapowiedział utrzymanie nieodwołalnej decyzji o autokefalii dla Ukrainy oraz rozszerzenie jurysdykcji Fanaru na kraje bałtyckie.
Fałszywy dylemat między polityką a herezją
Cały ten pseudo-spór między dwoma ośrodkami schizmatyckimi stanowi reductio ad absurdum modernistycznej koncepcji „Kościołów siostrzanych”. Gdy metropolita Emanuel oburza się, że Moskwa „przekształciła Cerkiew w mechanizm propagandy”, zapomina, iż sam Fanar od dziesięcioleci służy geopolitycznym interesom Zachodu, czego dowodem było niekanoniczne przyznanie autokefalii ukraińskim modernystom w 2018 r. Jak trafnie zauważył Pius XI w encyklice Quas primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – czy to katolików, czy niechrześcijan, aby jednostki i państwa poddane były najsłodszemu panowaniu Chrystusa Króla” (nr 18). Tymczasem obie strony tego konfliktu jawnie odrzucają królewską władę Chrystusa, zastępując ją świeckimi układami władzy.
„Sama wzmianka o Służbie Wywiadu Zagranicznego Rosji jest najbardziej wymownym «dowodem prawdy» dla Patriarchatu Moskiewskiego, ponieważ fasada kościelna całkowicie się zawaliła” – stwierdził metropolita Emanuel.
Ironia tej wypowiedzi polega na tym, że wszystkie struktury posoborowe – zarówno „Kościoły” prawosławne, jak i sekta watykańska – od dawna stanowią instrumenty politycznych reżimów. Już w 1864 r. Pius IX w Syllabusie błędów potępił jako herezję tezę, że „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem całkowicie wolnym” (błąd nr 19) oraz że „Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła” (błąd nr 55). Tymczasem metropolita Emanuel, protestując przeciwko „sekularyzacji” Moskwy, sam reprezentuje strukturę całkowicie podporządkowaną świeckim władzom Grecji i geostrategii NATO.
Ekumeniczna farsa i zdrada katolickich zasad
Szczególnie obłudnie brzmią lamenty hierarchy o „degeneracji dyskursu teologicznego”, gdy równocześnie chwali on spotkanie między „patriarchą ekumenicznym” Bartłomiejem a antypapieżem „Leonem XIV”. Wspomniane wydarzenie, rzekomo upamiętniające Sobór Nicejski, stanowi jawne pogwałcenie kanonu 8 Soboru Konstantynopolitańskiego I (381), który zakazuje modlitwy z heretykami. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice przypominał: „Jawny heretyk automatycznie traci jurysdykcję, nie mogąc być głową tego, czego nie jest członkiem” (ks. II, rozdz. 30). Tymczasem zarówno Bartłomiej, jak i „Leon XIV” to współcześni aryanie, odrzucający dogmaty katolickie.
Metropolita Emanuel deklamuje o „przestrzeni Ducha Świętego”, zapominając, że Duch Prawdy nie może działać poza jedynym Kościołem Chrystusowym. Pius XII w encyklice Mystici Corporis Christi nauczał nieodwołalnie: „Nie mogą być żywymi członkami Kościoła ci, którzy nie są z nim zjednoczeni węzłem wyznania tej samej wiary i komunii” (nr 22). Tymczasem cały ten konflikt między Konstantynopolem a Moskwą przypomina walkę dwóch gangów w opuszczonym domu – obie strony dawno utraciły łaskę uświęcającą, a ich spór toczy się wyłącznie o ziemskie wpływy i polityczne przywileje.
Polityczne gry w miejsce nadprzyrodzonej misji
„Patriarchat Ekumeniczny nigdy nie zmieni swojego stanowiska w sprawie Ukrainy i kanonicznego przyznania autokefalii, ponieważ kwestia ta została rozstrzygnięta przez Kościół i jest nieodwracalna” – zapowiedział hierarcha z Fanaru.
To zdanie demaskuje prawdziwy charakter całego sporu – nie chodzi o wierność Tradycji czy zbawienie dusz, lecz o utrzymanie stref wpływów. Gdy metropolita mówi o „kanonicznym przyznaniu autokefalii”, posługuje się językiem prawa międzynarodowego, nie zaś teologii. Tymczasem Sobór Watykański I w konstytucji Pastor aeternus uroczyście zdefiniował: „Jeśli ktoś powie, że nie od samego Chrystusa Pana, albo że Piotrowi Księciu Apostołów i jego następcom nie została przez samego Pana przekazana bezpośrednia i pośrednia władza jurysdykcyjna, niech będzie wyklęty” (kan. 3). Wszelkie „autokefalie” i „patriarchaty” to jedynie ludzkie konstrukcje, nie mające żadnego znaczenia dla zbawienia.
W obliczu tej heretyckiej wojny wszystkich ze wszystkimi, katolik pamięta słowa św. Pawła: „Jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich” (Ef 4,5-6 Wlg). Prawdziwy Kościół Chrystusowy trwa nieprzerwanie w tych, którzy zachowali wiarę katolicką w całej jej integralności, odrzucając zarówno moskiewski cezaropapizm, jak i konstantynopolitański modernizm. Jak ostrzegał Pius IX w Qui pluribus: „Największą zdradą jest przyjęcie części prawd katolickich, by łatwiej zwieść umysły i skuteczniej szerzyć błędy” (1846). Obie strony tego konfliktu dawno wybrały drogę apostazji – katolik zaś musi od nich uciekać jak od zarazy.
Za artykułem:
20 stycznia 2026 | 14:48Metropolita Emanuel o Rosyjskim Kościele Prawosławnym: to nie jest Kościół – to mechanizm propagandowy (ekai.pl)
Data artykułu: 20.01.2026
